شبکه

علی رغم اینکه اینترنت هنوز یک تکنولوژی جوان و نوپا است، به سختی می توان زندگی امروزه را بدون آن تصور کرد. هر ساله مهندسان ابزارهای بیشتری تولید می کنند که به صورت یکپارچه با اینترنت کار می کند. شبکه ای از شبکه های متقاطع در سطح جهان که حتی قرار است به فضا هم گسترش یابد. اما این شبکه شبکه ها چگونه کار می کند؟

شناخت اینترنت، به شما کمک می کند که به آن به عنوان سیستمی با دو بخش اصلی نگاه کنید. اول، اجزای سخت افزاری که شامل هر نوع ابزاری است که در این ارتباطات مورد استفاده قرار می گیرد، از کابل هایی که در هر ثانیه چندین ترابایت اطلاعات را انتقال می دهند تا کامپیوتری که الان روبروی شما قرار دارد. انواع دیگری از سخت افزار که بیشتر به عنوان بخش پشتیبانی شناخته می شوند، شامل روترها، سرورها، ماهواره ها، رادیوها، تلفن های هوشمند و دیگر ابزارهای اینچنینی است. تمامی این ابزارها با یکدیگر شبکه ای از شبکه ها را فراهم می آوردند.

اینترنت یک سیستم قابل انعطاف است که با تغییرات کوچک در عناصر تشکیل دهنده و اضافه شدن یا حذف شبکه ها در سراسر جهان مرتبا در حال تغییر است. برخی از این عناصر به شکل نسبتا قابل قبولی استاتیک، ایستا و دائمی هستند و ستون فقرات اینترنت (Backbone) را تشکیل می دهند.

دیگر عناصر بیشتر دوره ای و دستگاه های جانبی هستند. این عناصر همگی به هم پیوسته و متصل هستند. برخی در انتهای نقاط اتصال قرار دارند؛ مانند کامپیوتر، تلفن های هوشمند یا دیگر دستگاه هایی که ما ممکن است برای کار با اینترنت مورد استفاده قرار دهیم.

دستگاه های انتهای نقطه اتصال را معمولا کلاینت یا مشتری می گوییم. ماشین هایی که اطلاعات مورد نیاز کاربران را بر روی اینترنت نگهداری می کنند سرور نامیده می شوند. دیگر عناصر نود (Node) نام دارند که به عنوان نقاط اتصال دهنده و توزیع کننده ترافیک در اینترنت مورد استفاده قرار می گیرند و در نهایت خطوط ارتباط قرار دارند که می توانند فیزیکی باشند (مانند کابل ها و فیبرهای نوری) یا اینکه مانند سیگنال های ماهواره، تلفن های همراه و برج های مخابراتی یا فرستنده های رادیویی به صورت امواج باشند. همه این سخت افزارها بدون حضور بخش دوم اینترنت قادر به ایجاد شبکه نیستند.

پروتکل ها (Protocols)

پروتکل ها مجموعه ای از قوانین هستند که ماشین ها برای انجام و تکمیل کردن وظایف شان آنها را دنبال می کنند. بدون حضور مجموعه ای از پروتکل ها که همه ماشین های متصل به اینترنت ملزم به رعایت آنها باشند، برقراری ارتباط بین دستگاه ها اتفاق نخواهد افتاد. انواع مختلف ماشین قادر به فهمیدن و شناخت یکدیگر نیستند و حتی امکان ارسال اطلاعات به شیوه معنی دار برای یکدیگر را هم نخواهند داشت. پروتکل ها هم شیوه عمل و هم زبان مشترک را برای ماشین ها فراهم می آورند تا آنها قادر به تبادل اطلاعات باشند.

خب، حالا بگذارید نگاهی دقیق تر به پروتکل ها داشته باشیم و ببینیم که اطلاعات چگونه درون اینترنت به مسافرت می پردازند.

ماهیت پروتکل ها

شما تا به حال احتمالا نام پروتکل های زیادی در اینترنت به گوش تان خورده است. برای مثال پروتکل انتقال ابرمتن یا HyperText Transfer Protocol چیزی است که ما برای دیدن وب سایت ها درون مرورگر استفاده می کنیم. این همان HTTP است که در برابر همه آدرس های اینترنتی دیده می شود. اگر شما تا به حال از سرور FTP استفاده کرده باشید، پس با پروتکل انتقال فایل هم ملاقات داشته اید. پروتکل هایی مانند این و ده ها پروتکل دیگر یک بستر نرم افزاری را برای تمام ابزارهایی که باید به عنوان بخشی از اینترنت به فعالیت بپردازند، فراهم می آورند.

دو پروتکل بسیار مهم در بسترسازی اینترنت عبارتند از پروتکل کنترل انتقال (Transmission Control Protocol یا TCP) و پروتکل اینترنت (Internet Protocol یا IP). ما اغلب هنگام صحبت، آنها را با هم ادغام می کنیم و در اغلب بحث های مربوط به اینترنت شما شاهد پروتکل های TCP/IP هستید.

این پروتکل ها چه کاری انجام می دهند؟

در یک توضیح به شکل کاملا ساده، این پروتکل ها قوانینی برای چگونگی عبور اطلاعات درون اینترنت وضع می کنند. بدون این قوانین، شما برای دستیابی به اطلاعاتی که درون یک کامپیوتر دیگر نگهداری می شود، لازم است که به صورت مستقیم با آن در ارتباط باشید و به آن متصل شوید. همچنین هر دو کامپیوتر شما و سیستم هدف باید از زبان یکسانی برای صحبت استفاده کنند تا مکالمه و درخواست یکدیگر را فهمیده و پاسخ دهند.

احتمالا عبارت آدرس های IP به گوش تان خورده باشد. این آدرس ها دنباله رو پروتکل اینترنت یا IP هستند. هر ابزاری که به اینترنت وصل می شود، دارای یک آدرس IP است. اینگونه است که یک ماشین می تواند درون این شبکه عظیم و فشرده، ماشین دیگر را پیدا کند. همانطور که انسان ها اسم دارند کامپیوترها هم برای شناختن یکدیگر از IP استفاده می کنند.

وقتی که می خواید پیامی را ارسال کنید یا اطلاعاتی را از کامپیوتر دیگری دریافت کنید، پروتکل های TCP/IP هستند که این نقل و انتقال را ممکن می سازند. درخواست شما از شبکه تان بیرون رفته و از طریق کامپیوترهای شرکت خدمات دهنده اینترنت تان به سرورهای نام دامنه (Domain Name Servers یا DNS) ارسال می شود تا راه مناسبش را به سرور هدف بیابد. DNS درخواست را در مسیر صحیح خود هدایت می کند. وقتی که سرور هدف درخواست شما را دریافت کرد، می تواند پاسخ را به کامپیوترتان باز پس بفرستد. اطلاعات ممکن است هنگام برگشت، مسیر کاملا متفاوتی را برای رسیدن به کامپیوتر شما طی کنند. این رویکرد و دیدگاه قابل انعطاف برای انتقال اطلاعات، بخشی از آن چیزی است که اینترنت را به چنین ابزار قدرتمندی بدل کرده است.

حال بگذارید نگاهی دقیق تر به شیوه مسافرت اطلاعات درون شبکه اینترنت داشته باشیم.

پاکت های اطلاعات

برای اینکه یک مقاله را درون یک سایت مطالعه کنید، کامپیوترتان باید به سرور حاوی فایل آن مقاله متصل شود. ما از این موضوع به عنوان مثالی برای نشان دادن شیوه مسافرت اطلاعات درون اینترنت استفاده می کنیم.

شما ابتدا مرورگر را روی کامپیوتر خود باز کرده و وارد وب سایت مورد نظر می شوید، هنگامی که این کار را می کنید، کامپیوتر شما یک درخواست الکترونیک را از طریق ارتباط اینترنت تان برای شرکت خدمات دهنده اینترنتی تان (ISP) ارسال می کند. ISP مسیر درخواست را به سوی سرورهای بعدی در زنجیره اینترنت تعیین می کند تا سرانجام درخواست شما به یک سرور نام دامنه یا DNS برسد.

سرور DNS به دنبال دامنه ای مطابق با آنچه که شما تایپ کرده اید می گردد. اگر چیزی مطابق با آدرس تایپ شده توسط شما پیدا کند، درخواست شما را به آدرس IP سرور مربوط به آن دامنه ارسال می کند، اگر هم چیزی مطابق با آدرس تایپ شده توسط شما پیدا نشود، درخواست را به سرورهای DNS بعدی در زنجیره که حاوی اطلاعات بیشتری در خصوص دامنه ها هستند ارسال می کند.

اگر آدرس شما صحیح تایپ شده باشد، سرانجام درخواست تان به سرور مورد نظر خواهد رسید. سرور هم با ارسال فایل درخواست شده در قالب مجموعه ای از پاکت یا بسته های اطلاعاتی به درخواست پاسخ می دهد.

پاکت یا بسته، بخش‌هایی از یک فایل هستند که حجمی بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ بایت دارند. هر پاکت یا بسته حاوی یک هدر و فوتر است که به کامپیوتر می‌فهماند که پاکت حاوی چه اطلاعاتی است و چگونه باید با دیگر پاکت‌های مرتبط سر هم شود تا یک فایل کامل را بسازد.
هر پاکت به صورت جداگانه در شبکه به مسافرت می‌پردازد و به کامپیوتر شما می‌رسد و هیچ لزومی ندارد که همه پاکت‌ها مسیر یکسانی را طی کنند. این قابلیت بسیار مهمی است زیرا پاکت‌های اطلاعات می‌توانند مسیرهای چندگانه‌ای را برای رسیدن به مقصدشان طی کنند و این امکان آنها را قادر می‌سازد که ارسال اطلاعات از اطراف مسیرهای پرتراکم اینترنت را میسر سازند. در حقیقت تا زمانی که هنوز برخی اتصالات برقرار هستند، تمامی بخش‌های میان راه می‌توانند قطع شوند و اطلاعات هنوز از طریق همان معدود اتصالات باقی مانده از بخشی به بخش دیگر منتقل شوند، البته در این حالت انتقال داده‌ها بیش از زمان معمول طول خواهد کشید.

زمانی که پاکت های اطلاعاتی از سرور مورد نظر به کامپیوتر شما برسند، دستگاه شما آنها را بر اساس قوانین و پروتکل ها دوباره سر هم می کند. این کار چیزی شبیه سر هم کردن یک پازل بزرگ است. نتیجه نهایی هم مشاهده صفحه مورد نظر در مرورگر شما خواهد بود.

برای مشاهده دیگر انواع فایل هم به همین شیوه عمل می شود. هنگامی که شما ایمیلی ارسال می کنید، کامپیوترتان آن را به تعداد زیادی پاکت یا بسته اطلاعاتی تبدیل می کند، آنگاه اقدام به ارسال آن بر روی اینترنت می کند. برنامه های تماس تلفنی از طریق اینترنت هم با استفاده از پروتکل VoIP صدا را به پاکت های اطلاعاتی تبدیل می کنند.

این هم از داستانی که در زیر پوسته اینترنت می گذرد، البته آنچه که درباره ابزارها و پروتکل ها می توان گفت بسیار پیچیده تر از این می تواند باشد؛ اما تا همین جا برای شروع کار کافی است و احتمالا هم اکنون تصور بهتری از شبکه های کامپیوتری و اینترنت دارید،‌ مگر نه؟

سابقا شبکه های خانگی به صورت پیش فرض قلمرو افراد مشتاق و آگاه به تکنولوژی بودند و اغلب خانواده ها معمولا نیازی به بیش از یک کامپیوتر نداشتند یا از پس آن بر نمی آمدند. اما امروزه علاوه بر استفاده از کامپیوتر برای ارسال ایمیل و یا اطلاع از اخبار و آب و هوا، افراد برای انجام تکالیف مدرسه، خرید، تماس متنی فوری (چت)، دانلود موسیقی و ویدیو و حتی بازی کردن هم از کامپیوتر و اینترنت استفاده می کنند. برای بسیاری از خانواده ها یک کامپیوتر دیگر کافی نیست و نیازهای آنها را پوشش نمی دهد. حال برای یک خانه با چندین کامپیوتر، شبکه خانگی یک ضرورت است تا یک اسباب بازی تکنیکی.

شبکه خانگی یک شیوه ساده است تا به کامپیوترها اجازه دهد با یکدیگر در ارتباط باشند. اگر شما دو یا چند کامپیوتر در خانه دارید، یک شبکه به آنها اجازه می دهد تا مواردی اینچنینی را با هم به اشتراک بگذارند:

  • فایل ها و متون
  • اینترنت، پرینتر، اسکنر و…
  • تلویزیون ها، سیستم های صوتی و گیم
  • ابزارهای رایت سی دی و دی وی دی

انواع مختلفی از شبکه، سخت افزارهای متفاوتی را هم لازم دارند. اما همه آنها ترکیبات یکسانی دارند: کامپیوتر، سخت افزار (از قبیل روتر)، نرم افزار (همانند برنامه های داخل سیستم عامل یا اپلیکیشن های جداگانه) برای هماهنگ ساختن تبادل اطلاعات و یک مسیر ارتباطی برای انتقال اطلاعات از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر.

اگر تصمیم دارید که کامپیوترهای خانه یتان را با هم شبکه کنید، چندین انتخاب مختلف برای انجام این کار پیش رو خواهید داشت. در این درس، به بررسی انواع مختلف شبکه های کامپیوتر خانگی خواهیم پرداخت، شیوه کار آنها را توضیح خواهیم داد و آنچه را که لازم است برای راه اندازی یک شبکه بدانید را در اختیارتان می گذاریم. در درس های بعدی هم به سخت افزارهای لازم برای ایجاد و پشتیبانی از یک شبکه خانگی نگاهی خواهیم انداخت.

برپا کردن یک شبکه خانگی

دو نوع از معمول ترین شبکه های خانگی، شبکه وایرلس یا بی سیم و شبکه اترنت یا کابلی است. در هر دو نوع شبکه، روتر با هدایت ترافیک میان ابزارهای متصل به هم کار اصلی را انجام می دهد. با اتصال مودم دیال آپ، دی اس ال یا کابلی به روتر، می توانید اینترنت را میان کامپیوترهای تان به اشتراک بگذارید.

البته اگر تصمیم دارید که شبکه تان را به اینترنت وصل کنید، بهتر است یک فایروال هم داشته باشید. فایروال به شکل ساده یک ابزار سخت افزاری یا یک برنامه نرم افزاری است که از شبکه شما در برابر افراد خرابکار، وب سایت های مخرب ، هکرها و بدافزارها محافظت می کند. فایروال همچنین بخش جدایی ناپذیر و ضروری از یک شبکه با چشم انداز تجاری است تا حجم بالایی از اطلاعات مهم را حفاظت کند. البته امروزه بسیاری از روترها علاوه بر اینکه به ابزارهای وایرلس مجهز شده اند، دارای فایروال های سخت یا نرم افزاری داخلی هم هستند.

فایروال های نرم افزاری هم معمولا روی کامپیوتر شما نصب شده و ورود تمامی اطلاعات به کامپیوتر را کنترل می کنند. آنگاه در صورت نیاز از شما برای ورود هر نوع از اطلاعات درخواست مجوز می کنند و طی مدت زمان کارکرد، به یادگیری پرداخته و خود را با نیاز شما سازگار می سازند. از فایروال های نرم افزاری مشهور می توان به محصولات سیمانتک (نورتون)، مک آفی و زون آلارم اشاره کرد. این شرکت ها معمولا در کنار محصولات غیر رایگان خود، برخی نسخه های رایگان را هم برای کاربران خانگی عرضه می کنند.

نکته: اگر شما امکان استفاده از شبکه وایرلس یا اترنت را نداشته باشید، ممکن است گزینه های دیگری هم برای اتصال کامپیوترهای تان به هم داشته باشید.مثلا در صورت امکان می توانید از پورت USB و یا پورت FireWire برای اتصال دو کامپیوتر به یکدیگر استفاده کنید. یا اینکه به جای شبکه کردن سیستم ها، می توان از ابزارهای انتقال فایل مانند کول دیسک استفاده کرد. نوع دیگری از شبکه ها شامل خطوط برق و سیم های تلفن هستند. این شبکه ها از همان سیم کشی قدیمی خانه برای اتصال کامپیوترها به هم استفاده می کنند.

شبکه های کابلی

کابل شبکه کراس

هر دو نوع شبکه های بیسیم و اترنت دارای مزایا و معایبی هستند. بسته به نیازهای شما، یکی از آنها ممکن است بهتر از دیگری از پس کارهای تان برآید. شبکه های کابلی  امنیت بسیار بالایی را به کاربر می دهند و به وی اجازه می دهند که در مدت زمان کوتاهی فایل های حجیم را در شبکه جابجا کند. به شکل مشخص شبکه های کابلی سریع تر از شبکه های بی سیم هستند.

البته باید در نظر داشت که هزینه کابل شبکه های اترنت می تواند بسیار بالا باشد. هر چه تعداد کامپیوترهای شما بالا برود و فاصله آنها با هم بیشتر شود، شبکه شما هم گران تر تمام خواهد شد. همچنین، به جز حالتی که در حال ساخت خانه جدیدی هستید و کابل های شبکه را از درون دیوار رد می کنید، یا اینکه با صرف هزینه نسبتا زیادی آنها را درون داکت مخفی می کنید، روز به روز کابل های رد شده از زیر فرش ها و کنار درها، بیشتر برای تان دردسر می شوند. علاوه بر این کابل ها به شکل چشم گیری قابلیت جابجایی شما را محدود می کنند. مثلا تصور کنید که برای استفاده از لپ تاپ تان مجبور باشید که فقط در یک گوشه خانه بنشینید و نتوانید به راحتی در هر گوشه منزل که می خواهید با لپ تاپ تان از اینترنت استفاده کنید.

عمومی ترین کابل مورد استفاده برای شبکه اترنت، کابل دو زوجی بدون پوشش کتگوری ۵ یا UTP است. این کابل معمولا برای کارهای تجاری هم که می خواهند چندین ابزار از قبیل کامپیوتر و پرینتر را به هم متصل کنند، کاربردی است. اما این کابل ضخیم و گران قیمت است. برای همین استفاده از آن در شبکه خانگی چندان مقرون به صرفه نیست.

اگر شما می خواهید تنها دو کامپیوتر را به هم متصل کنید، تمام چیزی که نیاز دارید یک کارت واسط شبکه (NIC یا همان کارت شبکه که معمولا روی همه کامپیوترها وجود دارد) و مقداری کابل برای اتصال دو کامپیوتر به هم است. اما اگر بخواهید که چندین کامپیوتر یا ابزار را به یکدیگر متصل کنید، به برخی ابزارهای جانبی دیگر هم، از قبیل یک روتر اترنت نیاز دارید. همچنین مقداری کابل برای اتصال هر کامپیوتر یا دستگاه به روتر باید در اختیار داشته باشید.

وقتی که همه این تجهیزات را تهیه کردید، تنها کاری که لازم است انجام شود، نصب و تنظیم کامپیوترها به صورتی است که بتوانند با یکدیگر صحبت کنند. چیزی که دقیقا به آن نیاز دارید کاملا وابسته به سخت افزارهایی که در اختیار دارید و نوع شبکه ای است که می خواهید راه اندازی کنید. برای مثال اگر کامپیوترهای شما از قبل دارای کارت شبکه باشند، تنها کاری که باید انجام دهید، خرید روتر و کابل شبکه است. آنگاه با نصب و تنظیم کامپیوترها و روتر کار تمام است.

مراحلی را که باید برای تنظیم کامپیوترها پشت سر بگذارید کاملا به سخت افزارها و سیستم عامل مورد استفاده تان بستگی دارند. دفترچه های راهنمای همراه سخت افزارهای مختلف از جمله روتر و کارت های شبکه معمولا راهنمایی های لازم را به همراه دارند.

شبکه های بی سیم

ارزان ترین و راحت ترین شیوه اتصال کامپیوترها در خانه، استفاده از یک شبکه بی سیم است که به جای سیم از امواج رادیویی استفاده می کند. عدم حضور فیزیکی سیم ها این نوع شبکه را بسیار قابل انعطاف کرده است. مثلا شما بدون دردسر کابل های شبکه یا نبود دسترسی به شبکه در هر یک از اتاق ها می توانید از لپ تاپ تان استفاده کنید. البته ایراد شبکه بی سیم این است که به طور کلی کندتر از شبکه کابلی است و همچنین از امنیت کمتری نسبت به آن برخوردار است.

برای راه اندازی یک شبکه بی سیم شما به روتر وایرلس یا بی سیم نیاز دارید. امواج از یک روتر وایرلس تقریبا تا شعاع ۳۰ متری در همه جهات منتشر می شوند. اما دیوارها  می توانند باعث اختلال در امواج شده و برد آنها را کاهش دهند. بسته به اندازه و شکل فضای کاریتان، و همچنین برد مفید روتر، ممکن است علاوه بر روتر به دستگاه های تکرار کننده (رله) یا توسعه دهنده برد هم نیاز داشته باشید تا بتوانید همه محیط مورد نظر را پوشش دهید.

شما همچنین بر روی هر کامپیوتر به یک آداپتور یا کارت شبکه وایرلس نیاز دارید. البته می توانید پرینترها و دیگر دستگاه های مورد نیاز را هم به راحتی در شبکه اضافه کنید. برای این کار می توانید ابزارهای مجهز به کارت شبکه وایرلس داخلی را خریداری کنید. یا اینکه با استفاده از رابط هایی با نام Wireless Ethernet Bridge قابلیت وایرلس را به ابزارهای فاقد این امکان، بیافزایید.

خب تا اینجا کلیات کار را آموختید. باید کم کم سراغ یادگیری نکات بیشتر برویم تا بتوانید شبکه خانگی تان را به راه بیاندازید.

قبلا در درس های «شبکه خانگی چیست و چگونه کار می کند؟» و «اینترنت چگونه کار می کند؟» با مفهوم IP Address یا Internet Protocol Address آشنا شدیم و فهمیدیم که آدرس آی پی در حقیقت یک شناسه عددی است که به هر یک از ابزارهای (کامپیوترها، پرینترها و…) درون یک شبکه کامپیوتری اختصاص می یابد و این ابزارها از پروتکل اینترنت برای برقراری ارتباط درون و بیرون شبکه ای استفاده می کنند. آدرس های آی پی اعداد دو دویی هستند، اما معمولا برای راحتی کار با نشان گذاری های قابل خواندن برای انسان استفاده می شوند. مثلا آدرس آی پی ورژن ۴ به صورت ۱۷۲٫۱۶٫۲۵۴٫۱ و آدرس آی پی ورژن ۶ به صورت ۲۰۰۱:db8:0:1234:0:567:8:1  نوشته می شود.

بگذارید توضیح را کمی ساده تر کنیم. درست همانند آدرس های پستی که پشت پاکت های نامه می نویسید و هر آدرس به یک خانه اختصاص دارد، آدرس IP هم برای مشخص کردن کامپیوترها در اینترنت به کار می رود. وقتی کامپیوتر شما درخواستی را در اینترنت ارسال می کند (مثلا باز کردن سایت گوگل) آدرس آی پی متعلق به خودش را هم به این درخواست می چسباند تا پاسخ ها به کامپیوتر شما برگشت داده شوند. درست همانند آدرس فرستنده که پشت پاکت نامه نوشته می شود تا اگر نامه به پاسخ نیاز داشت و یا اگر به مقصد نرسید، به آن آدرس برگشت داده شود.

حال بگذارید کمی کاربردی تر به قضیه نگاه کنیم و ببینیم که چگونه می توانیم آی پی مان را در اینترنت یا در شبکه داخلی مان بیابیم و علاوه بر آی پی، دستگاه ما دیگر شامل چه کدهای شناسایی منحصر به فردی است.

چگونه آدرس آی پی خودمان را پیدا کنیم؟ برای یافتن آدرس آی پی عمومی که در اینترنت به دستگاه شما اختصاص یافته، می توانید از سایت هایی که به این منظور طراحی شده اند استفاده کنید و به راحتی آدرس IP سیستم تان را بیابید. حتی راحت تر از آن کافی است که کلمه IP را در گوگل جستجو کنید تا قبل از همه نتایج، آدرس آی پی شما را  نشان دهد، برای مثال به شکل  Your public IP address is 46.235.122.212.

از سایت های معروف برای پیدا کردن آدرس آی پی عمومی دستگاه در اینترنت می توان به WIMI اشاره کرد.

این آی پی، آدرسی است که به صورت عمومی به کامپیوتر ما در اینترنت اختصاص داده می شود و اگر به صورت شبکه کوچکی از کامپیوترها در دفتر کار یا خانه در حال استفاده از اینترنت باشیم، آی پی عمومی همه ما معمولا مشترک است.  اما هر یک از دستگاه های ما در شبکه هم دارای یک آدرس آی پی مجزا هستند که می توانیم آن را به صورت دستی تنظیم کنیم و یا اینکه کار را بر عهده مودم و روتر شبکه بگذاریم تا به صورت خودکار به هر دستگاه درون شبکه یک آدرس آی پی اختصاص دهد.

بگذارید ابتدا ببینیم که چگونه می توان درون شبکه، آدرس آی پی را پیدا کرد، آنگاه به تنظیمات آن می پردازیم.

پیدا کردن آدرس آی پی درون شبکه

برای اینکه بتوانید آدرس آی پی کامپیوترتان را درون شبکه داخلی خانه یا شرکت تان بیابید، راه های زیادی در ویندوز وجود دارد. اما در اینجا به یکی از ساده ترین آنها می پردازیم که تقریبا در همه نسخه های ویندوز به یک شکل انجام می شود و علاوه بر آدرس IP اطلاعات دیگری را هم در اختیارمان می گذارد. برای این کار مراحل زیر را به صورت قدم به قدم دنبال کنید:

۱- بر روی دکمه Start کلیک کرده و گزینه Run… را انتخاب کنید.

shabake-02

۲- در پنجره باز شده عبارت cmd را تایپ کرده و دکمه OK را بزنید. در ویندوز ۷ و ۸ می توانید به جای این دو مرحله، هنگام باز کردن منوی Start، در کادر جستجو عبارت cmd را نوشته و کلید Enter را بزنید تا نتیجه مشابهی بگیرید.

shabake-03

۳- حال در پنجره خط فرمان باز شده، دستور ipconfig /all را تایپ کرده و Enter را بزنید. پس از لحظاتی، نتایجی مانند عکس زیر مشاهده خواهید کرد.

shabake-04

آنچه که در برابر عبارت IP Address نمایش داده می شود، آدرس آی پی کامپیوتر شما است. این آدرس معمولا به صورت ۴ بخش عددی مجزا است که با ۱۹۲ شروع می شود و پایان آن عددی ۲  یا سه رقمی است. مانند: ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱۲ یا ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۱۳٫

این دستور همچنین آدرس فیزیکی کارت شبکه یا Mac Address کامپیوترتان را هم به شما نشان می دهد. این آدرس را که شش زوج ترکیبی اعداد و حروف هستند، می توانید در برابر عبارت Physical Address بیابید. مانند: ۰۰-C0-9F-58-42-AA

نکته: توجه داشته باشید که موارد بالا را در زیر بخش Ethernet Wireless adaptor network یافته و دنبال کنید.

مک آدرس چیست و چه کاربردی دارد؟

Media Access Control address که به صورت خلاصه MAC address نامیده می شود، آدرس کنترل دسترسی رسانه ها و یک کد کنترلی منحصر به فرد است که به کارت های شبکه ابزارها تخصیص داده می شود و برای کنترل ارتباطات آنها در شبکه های فیزیکی به کار می رود. این کد مشخصه معمولا توسط کارخانه سازنده کارت شبکه در حافظه فقط خواندنی این ابزار و یا به عنوان بخشی از فریم ور آن تعبیه می شود. به همین دلیل از امنیت نسبتا خوبی در شناسایی دستگاه دارای کارت شبکه برخوردار بوده و به راحتی قابل جعل نیست.

معمول ترین کاربرد آدرس فیزیکی کارت شبکه یا مک آدرس یک دستگاه، تامین امنیت شبکه داخلی شرکت و خانه، و حتی کامپیوترهای متصل به مودم های ADSL بی سیم است. تقریبا در تمامی مودم های ADSL بی سیم و روترهای وای فای، شما این امکان را دارید که اتصال را تنها برای آن تعداد معدودی کامپیوتر، لپ تاپ، تبلت یا موبایل فراهم آورید که مک آدرس آنها را درون مودم یا روتر به صورت دستی وارد کرده اید. با این کار هیچ ابزار بی سیم دیگری بدون اینکه شما آدرس فیزیکی کارت شبکه آن را ثبت کرده باشید، امکان دسترسی و ارتباط با شبکه و استفاده از اینترنت را نخواهد داشت.

نکته: با رفتن به این آدرس می توانید در قالب راهنماهای قدم به قدم و تصویری، شیوه پیدا کردن مک آدرس در سیستم عامل های مک ، ویندوز و لینوکس را بیاموزید.

شیوه تنظیم دستی آدرس آی پی در کامپیوتر گاهی ممکن است برای دلایل خاصی مانند نظم بیشتر شبکه، شناسایی راحت تر کامپیوترهای درون شبکه، اجبار بعضی برنامه ها یا بازی های خاص و یا هر دلیل دیگری، لازم باشد که آی پی هر کامپیوتر را در شبکه به صورت دستی وارد کنیم و به هر کامپیوتر یک آی پی مشخص اختصاص دهیم. این آی پی ها باید از فرمت خاص آی پی های اتوماتیک شبکه پیروی کرده و در دستگاه های مختلف تکراری نباشند.

در ویندوز ایکس پی برای تنظیم دستی آی پی این مراحل را پشت سر می گذاریم:

۱- از منوی استارت گزینه Control Panel را انتخاب می کنیم.

shabake-05

۲- در پنجره کنترل پنل، بر روی عبارت Network Connections دو بار کلیک می کنیم تا پنجره لیست اتصالات شبکه باز شود.

shabake-06

۳- در اینجا ممکن است یک یا چند اتصال شبکه با نام Local Area Connection یا چیزی شبیه به این داشته باشیم که با عدد از یکدیگر متمایز شده اند. بر روی اتصال صحیح مربوط به شبکه و اینترنت راست کلیک کرده و Properties را انتخاب می کنیم.

نکته: اگر در خصوص اتصال شبکه صحیح مطمئن نیستید، به ترتیب با راست کلیک کردن بر روی هر اتصال و انتخاب گزینه Disable ، آن را غیر فعال کرده و سعی کنید در مرورگر سایتی را باز کنید. اتصالی که با غیرفعال کردن آن، ارتباط شما با شبکه و اینترنت قطع می گردد، معمولا اتصال مورد استفاده و اصلی است.

shabake-07

۴- وقتی پنجره ای مانند عکس مرحله سوم باز شد، بر روی دکمه Properties کلیک کنید تا پنجره جزئیات اتصال شبکه و اینترنت به نمایش در آید.

۵- بر روی عبارت Internet Protocol (TCP/IP) کلیک کرده و سپس دکمه Properties را بزنید تا پنجره مربوط به آن باز شود.

shabake-08

۶- ابتدا قبل از هرگونه تغییر در این پنجره، تنظیمات آن را روی برگه ای یادداشت کنید تا اگر تغییرات به شکل صحیح عمل نکرد، بتوانید به حالت مناسب قبلی برگردید. وقتی به این پنجره می آیید، احتمالا دکمه رادیویی کنار عبارت Obtain an IP address automatically فعال است. اگر اینگونه نباشد، آدرس آی پی شما قبلا هم به صورت دستی تغییر کرده و اتوماتیک نیست.

برای تنظیم دستی آدرس آی پی دکمه رادیویی کنار Use the following IP address را فعال کنید تا کادرهای زیر آن فعال شوند. درون کادر IP address آدرس آی پی مورد نظر برای دستگاه را تایپ کنید. توجه داشته باشید که این آدرس باید در دامنه آدرس مجاز سرور یا مودم/روتر شبکه تان باشد. مثلا اگر آدرس سرور ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱ باشد، آدرس آی پی دستگاه شما می تواند چیزی شبیه اینها باشد: ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۲ یا ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۲۳ یا مشابه اینها.

مقدار Default gateway در کادر سوم همین بخش باید آدرس آی پی مودم/روتر یا سرور شبکه تان باشد. این آدرس معمولا به شکل ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱ یا ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱ است. حال با کلیک بر روی دکمه OK در پنجره هایی که باز شده اند و سپس بستن آنها، همه تنظیمات اعمال شده و کار پایان می یابد.

در دروس قبلی اشاره ای به سخت افزارهای شبکه داشتیم و گفتیم که به طور کلی، سخت افزارهای شبکه شامل تمامی کامپیوترها، دستگاه های جانبی، کارت های رابط و دیگر تجهیزاتی هستند که برای پردازش اطلاعات و ارتباطات درون شبکه ضروری اند. حال در این درس به صورت جزئی تر به معرفی سخت افزارهای معروف شبکه خواهیم پرداخت.

سرورهای شبکه/سرورهای فایل

shabake-09

معمولا در هر شبکه یک یا چند سرور شبکه وجود دارد. این سرورها کامپیوترهای بسیار سریع با فضای ذخیره سازی زیاد و رم بالا هستند که یک یا چند کارت رابط شبکه از نوع پرسرعت هم بر روی آنها نصب شده است. سیستم عامل های شبکه هم ابزارهای لازم برای اشتراک منابع سرور و اطلاعات با کاربران شبکه را فراهم می آورند. علاوه بر این یک سیستم مدیریت مجوز فعالیت هم، سطوح دسترسی به اطلاعات حساس را با دقت بالایی کنترل می کند. برای یک شبکه اداری یا تجاری کوچک ممکن است تنها یک کامپیوتر کافی باشد و بتواند به عنوان سرور شبکه، کنترل دسترسی ها، اشتراک فایل، اشتراک پرینتر، ایمیل، پایگاه داده ها و دیگر سرویس ها را فراهم آورد. یا برای یک شبکه خانگی ممکن است حتی به یک کامپیوتر سرور شبکه نیز نیازی نداشته باشیم.

ایستگاه های کاری

کامپیوترهایی که کاربران در شبکه از آن استفاده می کنند، کلاینت (Client) یا ورک استیشن (WorkStation) نامیده می شوند. در یک شبکه خانگی در حقیقت همان کامپیوترهای دسکتاپ افراد مختلف خانواده، حکم ورک استیشن ها را دارند.

لپ تاپ ها و دیگر ابزارهای بی سیم هم به نوعی در این دسته قرار می گیرند، با این تفاوت که اغلب با استفاده از کارت شبکه های بی سیم داخلی به شبکه متصل می شوند و معمولا خبری از اتصال کابلی و اختصاص جای مشخص برای آنها نیست.

کارت های رابط شبکه

shabake-10

کارت رابط شبکه یا NIC برای برقراری یک اتصال فیزیکی میان کامپیوتر کاری شما و شبکه به کار می رود. اکثر کارت های رابط شبکه اینترنال هستند و درون دستگاه ها نصب می شوند.

در بسیاری از شبکه ها کیفیت و سرعت را با توجه به کارت های شبکه می سنجند. ایده خوبی است که هنگام خرید کارت شبکه همیشه از پرسرعت ترین کارت های شبکه موجود در بازار استفاده کنید. البته نیم نگاهی هم به هزینه تمام شده کارت مورد نظر داشته باشید.

کارت های رابط شبکه بسته به استفاده، در دو نوع بسیار کاربردی در بازار موجود هستند: کارت های اترنت و آداپتورهای وایرلس.

کارت های اترنت: تقریبا مادربورد همه کامپیوترهای امروزی دارای یک کارت اترنت (کارت شبکه) اینترنال یا On Board است. البته شما می توانید در بازار انواع مختلفی از کارت شبکه را یافته و به کامپیوترتان اضافه کنید. کارت های شبکه امروزی معمولا تنها دارای یک یا دو پورت برای اتصال کابل با کانکتور RJ-45 هستند. درباره کابل ها در بخش های بعدی بیشتر صحبت خواهیم کرد.

آداپتور وایرلس: آداپتورهای وایرلس اینترنال بر روی اغلب ابزارهای پرتابل از قبیل لپ تاپ ها، اسمارت فون ها و تبلت ها قابل مشاهده اند. آداپتورها یا کارت های شبکه وایرلس اکسترنال یا بیرونی هم برای نصب بر روی کامپیوترها از طریق پورت USB در بازار موجود هستند.

سویچ ها

shabake-11

یک سویچ اترنت، نقطه تماس مرکزی برای کابل هایی است که از ایستگاه های کاری، سرورها و دیگر ابزارهای شبکه همچون پرینتر و اسکنر می آیند. این ابزار معمولا در شبکه خانگی کاربردی ندارد و در شبکه های بزرگی که اغلب از توپولوژی ستاره ای استفاده می کنند به کار می رود.

تکرار کننده یا رله

shabake-12

هرگاه سیگنال ها به دلیل فاصله زیاد یا طول زیاد کابل ها قدرت خود را از دست بدهند، ضروری است که در میانه راه به گونه ای آنها را تقویت کرد. ابزارهایی را که برای این هدف به کار می روند، تکرار کننده یا Repeater می نامند.

تکرار کننده، امواج دریافتی را تقویت کرده و دوباره آنها را منتشر می کند. این دستگاه هنگامی استفاده می شود که طول کابل به کار رفته در شبکه شما از حد مجاز استاندارد آن فراتر رفته و باعث افت سرعت و کیفیت شبکه شود، البته با توجه به فواصل کم اتاق ها در یک شبکه خانگی یا اداری کوچک، استفاده از این دستگاه به ندرت مشاهده می شود.

بریج یا پل

بریج ابزاری است که به شما اجازه می دهد یک شبکه بزرگ را به دو شبکه کوچک و کاربردی تر تقسیم کنید. برای مثال هنگامی که می خواهید شبکه کابلی یک ساختمان قدیمی شرکت را به شبکه کابلی جدید در مجاور آن متصل کنید، بهترین راه استفاده از بریج است.

بریج ترافیک اطلاعات در هر دو شبکه را مانیتور کرده و می تواند پاکت های اطلاعاتی را در مسیر و جهت صحیح شان به حرکت در آورد. اغلب بریج ها می توانند به شبکه گوش داده و از آنجا که آی پی سیستم ها را در هر دو شبکه می شناسند، قادر به مدیریت مناسب ترافیک هستند. لذا از انتشار اطلاعات غیر ضروری هر قسمت بر روی قسمت دیگر شبکه (برای مثال ارسال دستور جستجوی یک آی پی در سمتی که وجود ندارد) و ایجاد ترافیک کاذب جلوگیری می کنند.

روترها

روتر

روترها مدیران ترافیک اینترنت در دنیا هستند. همه روترها جداول مسیریابی پیچیده ای را نگهداری می کنند که به آنها اجازه می دهد مسیرهای مقتضی را برای پاکت ها یا بسته های اطلاعاتی در اینترنت بیابند. روترها در اینترنت با یکدیگر در ارتباط اند و پاکت های اطلاعاتی شبکه شان را برای یکدیگر ارسال و از هم دریافت می کنند.

در حقیقت روترها دروازه های شبکه ها هستند. همانطور که بریج همه کامپیوترهای درون دو شبکه مجاور را می شناسد، روتر هم همه روترهای شبکه های دور و برش را می شناسد تا بتواند به بهترین شکل ارسال و دریافت اطلاعات را مدیریت کند.

در یک شبکه خانگی یا شرکت کوچک هیچ گاه از روتر استفاده نمی کنیم. اما معمولا همیشه شرکت خدمات دهنده اینترنت شما برای ارتباط شبکه مشتریانش با اینترنت از روتر یا روترهایی استفاده می کند.

فایروال یا دیواره آتش

فایروال یک ابزار شبکه است که در درگاه ورودی اتصال شبکه به اینترنت یا شبکه دیگر نصب می گردد. به شکل ویژه هنگام اتصال یک شبکه خصوصی به یک شبکه عمومی (مثلا اینترنت)، حتما از یک فایروال استفاده می شود. فایروال از قوانینی برای فیلتر کردن ترافیک ورودی به شبکه خصوصی و خروجی از آن، جهت حفاظت از اطلاعات کاربران شبکه خصوصی در برابر هکرها و بدافزارها پیروی می کند.

قوانین مورد استفاده فایروال معمولا بسیار ساده و شامل افعال و همچنین امر و نهی هستند. می توانند شامل ترافیک ورودی یا خروجی، یک آدرس خاص یا اینکه بخش خاصی از ترافیک شبکه باشند. می توانند قوانین عمومی باشند یا آنها را با استثناء کردن بخش خاصی، به دستورات اختصاصی بدل ساخت. برای مثال:

  • همه ترافیک خروجی مجاز است. (همه کاربران شبکه خصوصی می توانند هر کاری روی شبکه عمومی انجام دهند.)
  • جلوگیری از تمام ترافیک ورودی (به صورت پیش فرض تمامی ترافیک که از شبکه عمومی و پورت های مختلف می آید، مسدود می شوند.)
  • تنها ترافیک ورودی از پورت ۸۰ مجاز است. (ترافیک اینترنتی که به شبکه خصوصی از طریق وب سرورها وارد می شود مجاز است.)

امروزه بر روی بسیاری از کامپیوترها و سیستم عامل های سرور، استفاده از فایروال های نرم افزاری هم عمومیت پیدا کرده است. این برنامه ها هم همانند فایروال های سخت افزاری عمل می کنند. با این تفاوت که کار فیلتر کردن ترافیک ورودی و خروجی را درون خود ماشین انجام می دهند.

معمولا کاربران هم چندان متوجه وجود این فایروال ها نمی شوند و تنها گاه و بی گاه که برخی برنامه ها به درستی نتوانند به اینترنت وصل شوند، لازم است دلیل عدم صدور مجوز از طرف فایروال کنترل شود.

فایروال ها معمولا به گونه ای تنظیم می شوند که به هر برنامه ناشناخته ای (حتی اگر بی خطر باشد) مشکوک شوند و راه آنها را سد کنند. تنها کافی است که به فایروال بگوید که آن برنامه بدون مشکل است تا پس از آن بتواند به راحتی از اینترنت استفاده کند.

وقتی صحبت از طراحی و راه اندازی شبکه به میان می آید، یکی از مهمترین تصمیماتی که باید بگیرید، انتخاب و نصب کابل مناسب برای شبکه است. حتی اگر برای نصب کابل های شبکه خانگی یا دفتر کارتان به سراغ یکی از پیمانکارهای حرفه ای هم بروید و کار را به آنها اجاره دهید، باز هم اهمیت دارد که بدانید آنها چکار می کنند و چگونه کارشان را پیش می برند تا بتوانید بر کار نظارت داشته و آن را بسنجید. در این درس تصمیم داریم کمی درباره انواع کابل های شبکه صحبت کرده و شیوه انتخاب کابل مناسب را به شما نشان دهیم.

انتخاب های کمتر و بهتر

کابل شبکه کراس

کابل کواکسیال

کابل شبکه کواکسیال

کابل دو زوجی بدون محافظ

shabake-16
کابل دو زوجی محافظ دار

کابل دو زوجی محافظ دار
فیبر نوری

اگر امروزه به دنبال کابل شبکه باشید، انتخاب های پیش روی تان بسیار واضح تر و کمتر از چند سال قبل هستند. مانند چند سال پیش دیگر خبری از کابل های کواکسیال یا هم محور نیست. سال هایی که کابل های دو زوجی بدون محافظ (Unshielded twisted-pair) اغلب با استاندارد کتگوری ۳ (Category 3) در بازار موجود بودند و حداکثر سرعت انتقال اطلاعات در آنها ۱۰ مگابیت بر ثانیه بود. و کابل های کتگوری ۵ هنوز آنقدر گرانقیمت بودند که برای خیلی از مدیران شبکه خرید آنها صرفه ای نداشت.

استانداردها در مرحله کودکی بودند. چندین استاندارد با هم می جنگیدند تا به برتری سرعت ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه در کابل های دو زوجی بدون محافظ یا UTP دست پیدا کنند. تردیدهای فراوانی وجود داشت که آیا بالاخره می توان بر روی کابل های مسی به سرعت مناسبی دست یافت؟ برخی افراد بدبین سرعت های بالای ۱۰۰ مگابیت را تنها روی خطوط فیبر نوری مناسب و کارا می دیدند.

اما امروزه هنگام تصمیم گیری درباره نوع خاصی از کابل، موضوع این نیست که آیا سرانجام کابل انتخابی شما طی سال های آینده تبدیل به استاندارد مورد قبول همه خواهد شد و نیازهای شما را برآورده خواهد ساخت!

بسیاری از شبکه های عمومی از کابل های تقریبا یکسان دو زوجی بدون محافظ استفاده می کنند. البته برخی از شرکت های بزرگ هم تصمیم گرفته اند که تمامی کامپیوترهای دسکتاپ شان را مستقیما با فیبر به یکدیگر متصل کنند.

کابل دو زوجی

این کابل امروزه یکی از تکنولوژی های رایج شبکه است. البته شما هنوز در کنار آن امکان استفاده از فیبر، کابل های دو زوجی محافظ دار و کابل هم محور را هم دارید. اما به دلیل قیمت مناسب تر و در دسترس بودن، اولین انتخاب هر مدیر شبکه کابل های دو زوجی بدون محافظ هستند که در هر فروشگاه شبکه و لوازم الکترونیکی قابل خریداری اند.

انواع بسیار متفاوتی از کابل های دو زوجی بدون محافظ یا UTP در بازار موجود است و شما باید بسته به نیاز و بودجه تان بهترین انتخاب را داشته باشید. کابل های UTP به صورت افزایشی با عبارت کتگوری یا دسته، رتبه بندی می شوند. برای مثال وقتی کسی درباره کابل کتگوری ۳ صحبت می کند، منظور او کابل هایی است که به صورت معمول برای تلفن و دیگر ابزارهای صوتی استفاده می شود و سرعت انتقال اطلاعات نسبتا پایینی دارد.

انواع مختلفی از کابل های UTP در دسترس اند که هر نوع آنها سرعت انتقال اطلاعات متفاوتی دارند و برای کار متفاوتی استفاده می شوند. انواع اصلی کابل های UTP که شما با آنها روبرو خواهید شد، عبارتند از:

کتگوری ۳: Cat 3 اولین اجرا و کاربرد موفق از UTP بود. استفاده اصلی این کابل برای انتقال صدا و کار با برنامه های با سرعت پایین انتقال دیتا است. حداکثر سرعت انتقال اطلاعات در آن ۱۰ مگابیت بر ثانیه است. امروزه بیشتر در تلفن های خانگی استفاده می شود.

کتگوری ۴: Cat 4 هرگز به پای محبوبیت و شهرت Cat 3 و Cat 5 نرسید. استفاده اصلی آن هم مانند کتگوری ۳ برای انتقال صدا و اطلاعات با سرعت پایین است. سرعت انتفال دیتا در آن حداکثر تا ۱۶ مگابیت بر ثانیه می رسد.

کتگوری ۵: Cat 5 برای شبکه داخلی سریع، تبدیل به استاندارد شد. Cat 5 هم اکنون بن و اساس بسیاری از شبکه های پر سرعت است که به صورت عمومی استفاده می شود. حداکثر سرعت در این کابل ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه است. اغلب کابل های موجود در بازار که هم اکنون استفاده می کنیم از این نوع هستند.

کتگوری ۵e: همراه با نیاز به سرعت بیشتر، شبکه های گیگابیتی کم کم جایگزینی برای شبکه های پر سرعت مگابیتی می شوند. برای محقق ساختن چنین سرعت هایی، Cat 5e عمر کابل Cat 5 را تمدید کرده و توسعه داد. این نوع کابل می تواند اطلاعات را با سرعت ۱۰۰۰ مگابیت بر ثانیه منتقل کند.

کتگوری ۶: Cat 6 می تواند به سرعت های گیگابیتی دست یابد و وقتی افق دید ما شبکه ۱۰ گیگابیتی باشد، دیگر ادامه زندگی برای Cat 5e یا Cat 5 غیر ممکن می گردد. Cat 6 که هم اکنون در بازار وجود دارد می تواند تا سرعت ۱۰۰۰ مگابیت بر ثانیه (یک گیگابیت بر ثانیه) را پشتیبانی کند. چیزی که تقریبا در چند سال آینده کافی خواهد بود. اما مهم این است که این استاندارد قابل توسعه است و پیش بینی شده که Cat 6 حداقل تا سرعت ۱۰ گیگابیت بر ثانیه اطلاعات را انتقال دهد.

نکته: در کنار کابل های شبکه یا اترنت معمولی نوع دیگری از کابل ها هم وجود دارند که ظاهری همانند آنها دارند و به کابل های کراس اور (Crossover) مشهورند. در حقیقت نحوه اتصال سیم های درونی این کابل ها با یکدیگر متفاوت بوده و برای اتصال مستقیم دو کامپیوتر یا لپ تاپ به یکدیگر مورد استفاده قرار می گیرند. در خصوص این نوع اتصال در بخش شبکه بیشتر توضیح خواهیم داد.

برای یک شبکه خانگی یا اداری جدید، تاکید ویژه ما بر این است که برای صدا و دیتا، از کابل های Cat 5e استفاده کنید. هر چند که ممکن است کمی هزینه های تان نسبت به کابل های Cat 5 بالاتر رود. در محیط های امروزی هیچ دلیلی برای استفاده از انواع پایین تر از آن وجود ندارد. Cat 3 ممکن است برای انتقال صدا کمی ارزان تر باشد. اما هنگامی که دریابید این کابل به اندازه کافی برای پوشش نیازهای شما سریع نیست، یا اینکه با تکنولوژی های جدید قابل استفاده نیست، هزینه تعویض آن بار مالی بیشتری را بر دوش شما خواهد گذارد. درست است که هزینه های Cat 5e بالاتر از Cat 5 است. اما افزایش تصاعدی سرعت و منافع آن در آینده، مطمئنا هزینه بیشتر فعلی را پوشش خواهند داد.

نکات ضروری هنگام خرید کابل شبکه

الف: به پوشش های پلاستیکی دقت کافی داشته باشید.
اغلب کابل های UTP با انواعی از غلاف های پلاستیک مانند از مواد عایق پوشیده شده اند. انواع ارزان تر این کابل ها پوشش های پی وی سی دارند. توجه داشته باشید که در همه شرایط محیطی، به دلایل ایمنی و در برخی مناطق به دلایل قانونی، از انواع یکسانی از این کابل ها نمی توان استفاده کرد. وقتی پی وی سی آتش می گیرد، گاز بسیار سمی از آن متصاعد می گردد که تنفس آن خطرناک است. درست است که سوختن یک کابل پی وی سی نمی تواند کشنده باشد، اما وقتی یک ساختمان آتش بگیرد، تعداد زیاد کابل های پی وی سی در حال سوختن می تواند برای آتش نشان ها خطرناک و کشنده باشد.

پس بهتر است برای سلامتی خود و هم نوعان تان، هنگام خرید کابل ها کمی بیشتر هزینه کرده و با خرید کابلی گرانتر، اما با پوششی امن تر، کمی به فکر آینده باشید. این پوشش های امن را معمولا پلنوم می گویند.

ب: قوانین را رعایت کنید.
علاوه بر انتخاب کابل و راه اندازی شبکه، رعایت چند قانون به ظاهر ساده، اما بسیار کاربردی، باعث می شود که در انتها، شبکه کار آمدی داشته باشید. در غیر این صورت، ممکن است در انتها، با هزینه های بسیار، با شبکه ای روبرو شوید که کاربرد چندان مناسبی هم برای تان نداشته باشد.

۱- مراقب طول کابل های تان باشید: سعی کنید طول کابل تان بیش از ۱۰۰ متر نباشد. فاصله ای هم که قرار است کابل در درون دیوار یا سقف بپیماید بیش از ۹۰ متر نباشد. این رعایت فاصله به شما طول کافی در هر انتها برای وصله کابل و یا اتصال کانکتورها به سر کابل را می دهد.

۲- مراقب تداخل امواج باشید: کابل ها نباید از نزدیکی ابزارهایی که امواج الکترومغناطیسی تولید می کنند، عبور نمایند. این قانونی است که اغلب اوقات توسط افراد تازه کاری که به نصب کابل مشغول اند، نادیده گرفته می شود. دستگاه هایی که میدان های الکترومغناطیسی تولید می کنند شامل واحد های گرمایشی و سرمایشی، پرینترها، دستگاه های کپی، تجهیزات ویدیویی و غیره هستند. شما باید دقت کنید که کابل های UTP حداقل یک متر با هر دستگاه دارای میدان الکترومغناطیسی فاصله داشته باشند. علاوه بر این، حیاتی است که کابل های UTP را تا جای ممکن از منابع نور فلوئورسنت نیز دور نگه دارید.

۳- با احتیاط از کابل ها استفاده کنید: مراقب باشید که هنگام نصب کابل ها، به آنها آسیبی نرسد. هیچگاه نیروی اضافی بر روی بدنه کابل وارد نکنید، زیرا ممکن است باعث شود که دیگر به درستی کار نکند. اگر لازم است کابل گره بخورد، یک گره نسبتا باز ایرادی ندارد، اما یک گره سفت و محکم می تواند باعث مشکلاتی همچون تغییر خصوصیات سیگنال و یا بهره وری کمتر شبکه شود. مراقب باشید که رد شدن کابل از لای در یا پنجره ممکن است در طول زمان به قطع شدن و پارگی کابل بینجامد. یا اینکه عبور کابل از کف زمین در دراز مدت می تواند باعث لگد کوب شدن آن شود، که این علاوه بر ایجاد مشکل در کابل، باعث پارگی و خراشیده شدن روکش آن هم می شود. همچنین باید مراقب میز، کمد و وسایلی مانند آن هم باشید که روی کابل قرار نگیرند.

پ – پایان کار و تست UTP: کابل Cat 5e
بخش بعدی کار شما در کابل کشی برای یک شبکه خانگی یا اداری این است که تمرکزتان را بر پایان کار و تست کابل های تان بگذارید و از کارکرد صحیح آنها اطمینان یابید. همانند هر بخش نصب کابل، برای مرحله پایانی هم استانداردهایی وضع شده است تا برنامه مناسبی جهت انجام آن داشته باشید. البته شاید در یک شبکه کوچک خانگی و یا اداری انجام این مرحله ضرورت چندانی نداشته باشد، اما آگاهی از آن بی فایده نخواهد بود.

یکی از مهمترین نکات در پایان کار این است که چه میزان از روکش انتهای سیم را لخت خواهید کرد تا سوکت را به آن متصل کنید. همچنین باز کردن زوج سیم های تاب خورده برای اتصال سوکت هم در کارکرد سیم ها تاثیر فراوانی دارد. باز کردن تاب طول زیادی از یک سیم باعث می شود که اتصال مناسبی نداشته باشیم و کابل خصوصیات خود را به خوبی نشان ندهد و حتی احتمال پایین آمدن سرعت انتقال داده هم وجود دارد.

در کابل های Cat 5e گفته می شود که باز کردن تاب ۱۳ میلیمتر از سیم برای اتصال سوکت کاملا مناسب است و روکش سیم را هم نباید بیش از ۴۰ تا ۶۰ میلیمتر باز کرد. خب، شاید اصلا دردسر سوکت زدن و این کارها برای شبکه خانگی شما به صرفه نباشد، میزان سیم مصرفی تان و طول هرکدام را مشخص کرده، به مغازه مراجعه کنید. از آنها بخواهید سیم های سوکت زده آماده با طول مورد نظر به شما بدهند. حالا سیم ها را وصل کرده و کارتان را شروع کنید.

شناخت انواع کابل های شبکه و توانایی انتخاب کابل مناسب در بسیاری از جاها می تواند برای تان مفید باشد، اما در راه اندازی یک شبکه خانگی، بیشتر از اینکه خودتان را درگیر مسایل تئوری و آموزه ها کنید، پیشنهاد می کنم دست به کار شده و وارد گود شوید.

راه اندازی خط ADSL

حال که با اصول اولیه و برخی تعاریف شبکه آشنا شدیم، قصد داریم به صورت قدم به قدم راهنمای کاملی برای راه اندازی یک شبکه بی سیم خانگی و همچنین اتصال آن به یک خط اینترنت ADSL معمولی ارائه کنیم. چیزی که به دلیل قیمت مناسب و دردسترس بودن در حال تبدیل به شیوه مرسوم دسترسی به اینترنت است. البته در کنار آن به توضیح راه اندازی شبکه بی سیم خانگی بدون خرید تجهیزات مرتبط با ADSL و داشتن یک شبکه بدون اتصال آن به اینترنت هم خواهیم پرداخت و در پایان هم درباره برخی مسایل امنیتی و همچنین شیوه های آسان اتصال مستقیم دو کامپیوتر به یکدیگر صحبت می کنیم.

نکته: به دلیل اینکه بیشتر ابزاری که امروزه در خانه مورد استفاده قرار می گیرند، لپ تاپ ها و تلفن های همراه هوشمند هستند، در این دوره تنها به راه اندازی شبکه های بی سیم می پردازیم زیرا تجهیز کامپیوترهای دسکتاپ به کارت های شبکه بی سیم داخلی و یا اکسترنال USB نیز روز به روز کم هزینه تر و مقرون به صرفه تر می شود.

راهنمای خرید ADSL

اول از همه و قبل از ادامه‌ی ببحث اصلی شبکه بگذارید بگوییم که ای‌دی‌اس‌ال چیست؟

احتمالا بسیاری از شما این کلمه را شنیده اید و برخی هم اکنون از این سرویس استفاده می کنید. عبارت ADSL مخفف کلمه Asymmetric Digital Subscriber Line و به معنی خط اشتراک دیجیتال نامتقارن است. این شیوه ارتباطی یکی از انواع تکنولوژی انتقال داده از طریق خط اشتراکی دیجیتال یا DSL است که امکان انتقال اطلاعات با سرعت بالا بر روی خطوط تلفن مسی را امکان پذیر می کند. این کار با بهره گیری از فرکانس هایی که توسط تماس های تلفنی صوتی مورد استفاده نیستند، انجام می گیرد و در نتیجه یک اسپلیتر یا فیلتر DSL اجازه می دهد که یک خط تلفن واحد به طور همزمان برای ارتباط ADSL و مکالمه مورد استفاده قرار بگیرد.

هنگامی که شما اقدام به خرید یک اشتراک ADSL می کنید، در حقیقت شرکت طرف قرارداد شما با نصب یک سویچ ارتباطی در مرکز مخابراتی تان، ارتباطی پرسرعت و مستقیم را بین سرور خدمات دهنده اش و مودم خانگی تان ایجاد می کند تا بدون اختلال قابل توجه در خط تلفن منزل شما، اینترنت پر سرعت را در اختیارتان بگذارد. درباره سرعت ارتباط و انتقال اطلاعات بعدا بیشتر خواهیم گفت، اما برای مقایسه، اینترنت دیال آپ معمولی در بهترین حالت ۳۶ تا ۵۷ کیلوبیت بر ثانیه سرعت دارد در حالی که سرعت ADSL از ۱۲۸ کیلوبیت بر ثانیه شروع شده و سرعت های متداول آن ۲۵۶ و ۵۱۲ هستند. همچنین بسته به قوانین کشوری، شرکت ها امکان ارائه سرعت های بالاتر از ۲ مگابیت بر ثانیه تا ۶ و ۸ مگابیت را هم دارند.

مزایای ADSL

– ارتباط اینترنتی سریع تر: سرعت انتقال اطلاعات به صورت ADSL در پایین ترین حالت هم، چنان بالا است که قابل مقایسه با حالت دیال آپ نیست.

– عدم نیاز به برپایی زیرساخت ها: با توجه به اینکه تکنولوژی ADSL از همان خطوط مسی تلفن استفاده می کند که از قبل وجود داشته اند، برای پاسخگویی به خواست مشتریان نیازی به برپایی زیرساخت های ویژه و جدید ندارد.

– قابلیت اطمینان بالا: در مقایسه با دیگر روش های اتصال به اینترنت (همچون WiFi و WiMax و دیال آپ)، DSL اعتبار و اطمینان بخشی بیشتری دارد، یعنی همان چیزی که مهمترین فاکتور در تصمیم گیری شما برای انتخاب سرویس دهنده اینترنت است.

– استفاده همزمان از خط تلفن و اینترنت: بر خلاف ارتباط دیال آپ که همیشه خط تلفن را اشغال می کند، هنگام استفاده از اینترنت ADSL خط تلفن شما آزاد بوده و به راحتی امکان مکالمه را دارید.

– نصب و راه اندازی آسان: استفاده از اینترنت ADSL نیاز به هیچ کار ویژه و خاصی از طرف کاربر ندارد. کافی است شما یک خط تلفن داشته باشید. یک اشتراک بخرید. مودم را به آن وصل کرده و کار با اینترنت را آغاز کنید.

معایب ADSL
– تنها در مناطق توسعه یافته قابل دسترسی است: در مناطقی که از خطوط تلفن اشباع نشده باشد و مراکز پیشرفته مخابراتی نداشته باشند امکان ارائه خدمات اینچنینی وجود ندارد.

– عدم امکان تغییر آسان خط تلفن یا مکان مورد استفاده به دلیل نصب تجهیزات در مرکز مخابراتی

– سرعت متغیر و افت و خیز سرعت بسته به تعداد کاربران مرکز مخابراتی و میزان توانایی سرورهای شرکت خدمات دهنده

– گرانی تجهیزات اولیه نسبت به اینترنت دیال آپ

توصیه هایی برای انتخاب ADSL مناسب

به دلیل تنوع بسیار فراوان شرکت های خدمات دهنده ADSL و همچنین تعرفه های بسیار متفاوت و متنوع آن، ارائه دستورالعملی ویژه برای چنین انتخابی یک کار دشوار و سخت است. اما در این بخش تنها به ذکر چند نکته مهم و کلی در خصوص انتخاب شرکت و سرویس مناسب می پردازیم:

۱- در صورتی که چندین شرکت در شهر شما مشغول به فعالیت هستند و امکان انتخاب دارید، قبل از هر چیز دقت کنید که شرکت ارائه دهنده خدمات، نمایندگی کدام شرکت اصلی را به عهده دارد. سعی کنید از نمایندگی های شرکت های خوشنامی که در شهر شما هم عملکرد خوبی داشته اند، اشتراک بگیرید. به دوستانی مراجعه کنید که از خدمات ADSL استفاده کرده و از آن راضی هستند.

۲- هیچگاه تعداد زیاد مشترک یک شرکت دلیل بر خوب بودن آن نیست، زیرا در صورتی که شرکت نتواند منابع سیستمی لازم را تامین نماید، حتی در صورتی که نمایندگی شرکت خدمات دهنده معتبر و معروفی را هم داشته باشد، به دلیل تعدد مشترکین فعال، در ارائه خدمات با مشکل مواجه می شود. اما اغلب اوقات عکس این قضیه کاملاً صدق می کند. یعنی شرکتی که چند سال است کار می کند و هنوز تعداد کمی مشترک دارد، احتمالا نمی تواند به خوبی از پس خدمت دهی برآید.

۳- یکی از ملاک های تان برای انتخاب شرکت این باشد که سرعت مورد نظر شما را در اختیارتان بگذارد. برخی از شرکت ها با سخت گیری خاصی، برای مشترکین خانگی تنها خطوط ۱۲۸ کیلوبیت بر ثانیه را عرضه می کنند. اما برخی با راه های ویژه ای حتی خطوط ۲ مگابیت بر ثانیه و بیشتر را هم در اختیارتان می گذارند. نگویید که همین خط ۲۵۶ کیلوبیتی از سر من زیاد است.

۴- شرکت ها معمولا برای جلب مشتری پلن ها و پیشنهادات وسوسه کننده ای ارائه می کنند. مثلا خطوط سرعت بالا و بسیار ارزان قیمتی که شما را ترغیب می کنند به صورت چند ماهه یا فصلی قرارداد ببندید. شاید برخی از این خطوط برای کار شما کاملا مناسب باشند. اما ابتدای امر هیچ گاه سراغ این خطوط نروید. پیشنهاد می کنم برای بار اول حتما یک خط یک ماهه را امتحان کنید تا میزان مصرف و سرعت مناسب کارتان را بسنجید.

مثلا یک خط ۲۵۶ یا ۵۱۲ کیلوبیت در استفاده خانگی برای ماه اول مناسب به نظر می رسد. ترافیک ماهیانه هم چیزی بین ۲ تا ۴ گیگابایت انتخاب کنید. یکی دو ماه استفاده اینگونه، مبنای مناسبی برای سنجش میزان استفاده معقول شما از اینترنت است. بعدا می توانید تصمیم بگیرید که چه سرعتی مناسب کار شما است و چه میزان ترافیک ماهیانه مصرف می کنید. پس با چشم باز (و نیم نگاهی به سرویس های تشویقی رایگان و نیم بهای شبانه) به سراغ سرویس های ویژه فصلی، سه یا شش ماهه سرویس دهنده اینترنتی تان (ISP) بروید. شاید هم همین یک ماه استفاده چنان تجربه بدی بود که ترجیح دادید که به سراغ سرویس دهنده بهتری بروید. پس شکر خدا به راحتی می توانید این کار را بکنید زیرا در دام یک قرارداد چند ماهه نیافتاده اید.

پس از انتخاب شرکت خدمات دهنده اینترنت، قدم بعدی خرید یک مودم ADSL مناسب است. اگر برای بار اول باشد که خط ADSL می گیرد، احتمالا همانند دفعه اول من، شرکت یکی از مودم هایی را که روی دستش مانده است با قیمتی بالاتر از بازار به شما تحویل خواهد داد که کاربرد چندانی هم برای تان نخواهد داشت. پس بگذارید برای اینکه دچار چنین مشکلی نشویم، به سراغ شناخت انواع مودم های ADSL و استانداردهای آنها می رویم تا با انتخاب مودم مناسب، زیرساخت های لازم را برای یک شبکه بی سیم خانگی آماده کنیم. زیرا در صورتی که مودم مناسبی انتخاب نکنیم، باید در قدم های بعدی با هزینه بیشتر اقدام به خرید تجهیزات اضافه و یا تعویض مودم برای راه اندازی شبکه بی سیم نماییم.

خرید مودم ADSL

انواع مودم

مودم های ADSL موجود در بازار به طور کلی به سه دسته مودم های با کابل Lan یا شبکه، مودم های با کابل USB و مودم های بی سیم یا WiFi تقسیم می شوند. مودم های USB معمولا تنها بر روی یک کامپیوتر قابل استفاده اند و یک خروجی USB دارند. این مودم ها مناسب افرادی هستند که می خواهند یک کامپیوتر دسک تاپ را در منزل به اینترنت وصل کنند.

مودم های ADSL که دارای خروجی کابل شبکه هستند معمولا می توانند از یک تا چهار کامپیوتر پشتیبانی کنند. البته باز هم برای استفاده از اینترنت در شبکه بی سیم یا شبکه کابلی با این مودم ها، لازم است که تجهیزاتی همچون روتر بی سیم و یا سویچ را به شبکه تان اضافه کنید.

مناسب ترین نوع مودم های ADSL برای راه اندازی یک شبکه بی سیم خانگی، مودم های بی سیم یا WiFi هستند که علاوه بر داشتن چند خروجی Lan می توانند به صورت تئوری تا ۲۵۶ دستگاه مختلف را به صورت بی سیم پشتیبانی کرده و به اینترنت وصل نمایند. با داشتن چنین مودمی، به راحتی می توانید اقدام به راه اندازی یک شبکه کوچک نمایید و دیگر نیازی به خرید تجهیزات اضافه ای همچون روتر بی سیم نخواهید داشت.

استاندارد های ارتباط بی سیم در مودم و روترهای شبکه بی سیم

مجموعه استانداردهای مورد استفاده در ابزارهای وای فای را با عبارت استانداردهای ۸۰۲٫۱۱ یا استاندارد IEEE 802.11 معرفی می کنند. این استانداردها در دستگاه های مرتبط با شبکه ارتباطی محلی بی سیم یا WLAN به کار می روند و شامل باندهای فرکانسی ۲.۴، ۳.۶ و ۵ گیگاهرتز هستند.

استانداردهای ۸۰۲.۱۱ مبنای تئوریک لازم برای ارتباط محصولاتی که از WiFi برای تماس و انتقال اطلاعات استفاده می کنند را فراهم می آورند. این استاندارد شامل پروتکلی از مجموعه ای از تکنیک های مدولاسیون امواج در هوا برای انتقال اطلاعات است.

معروفترین و پرکاربرد ترین پروتکل ها عبارتند از ۸۰۲٫۱۱b و ۸۰۲٫۱۱g و ۸۰۲٫۱۱n. اولین استانداردی که به صورت فراگیر مورد استفاده قرار گرفت ۸۰۲٫۱۱b بود و پس از آن پروتکل های پرسرعت تر ۸۰۲٫۱۱g و ۸۰۲٫۱۱n هم معرفی شدند. پروتکل های ۸۰۲٫۱۱b و۸۰۲٫۱۱g در محدوده فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز کار می کنند. در حالی که پروتکل ۸۰۲٫۱۱n در محدوده های فرکانسی ۲.۴ و ۵ گیگاهرتز فعال است. محدوده برد تقریبی دو پروتکل b و g تقریبا ۳۸ متر در فضای بسته و ۱۴۰ متر در فضای باز است در حالی که برد پروتکل n در فضای بسته ۷۰ متر و در فضای باز تا ۲۵۰ متر است.

حداکثر سرعت انتقال اطلاعات در ابزارهایی با استاندارد ۸۰۲٫۱۱b به ۱۱ مگابیت بر ثانیه می رسد و ابزارهایی با استاندارد ۸۰۲٫۱۱g تا ۵۴ مگابیت بر ثانیه به انتقال اطلاعات می پردازند. استاندارد ۸۰۲٫۱۱n هم امکان انتقال اطلاعات با سرعت ۱۵۰ مگابیت بر ثانیه را فراهم می سازد.

برندهای مشهور مودم ADSL بی سیم و نکات ضروری در انتخاب آن

حال با شناخت انواع مودم های ADSL و استانداردهای انتقال اطلاعات به صورت WiFi، می توانیم تصمیم بهتری برای انتخاب مودم ADSL مناسب بگیریم. قدم اول این است که انتخاب کنیم چه برند یا مارک مودمی را قصد داریم بخریم. شرکت های ارائه دهنده خدمات ADSL گاهی سعی می کنند برندهایی را که خود وارد کرده یا با قیمت مناسب خریده اند، به مشتری بفروشند. اما همیشه این برندها، بهترین انتخاب نیستند.

امروزه از میان ده ها برند موجود در بازار بهترین انتخاب های شما به ترتیب می توانند از میان این چهار نام باشند:

Linksys (Cisco)
D-Link
TP-Link
Zyxel
البته نام های فراوان دیگری را هم خواهید شنید (به خصوص برخی تولیدات چینی) که مطمئنا یا کیفیت لازم را ندارند یا اینکه به دلیل عدم رعایت استانداردهای لازم، باعث بروز مشکلات فنی و همچنین عوارضی همچون سردرد و… برای شما و دیگر کاربران خواهند شد.

اما نکته مهم تر از انتخاب برند هنگام خرید مودم های ADSL بی سیم، انتخاب مودمی است که از تمامی پروتکل های رایج پشتیبانی کند. درست است که هنوز اغلب موبایل های هوشمند تنها از پروتکل های ۸۰۲٫۱۱b/g پشتیبانی می کنند و اکثر کارت های شبکه بی سیم داخلی و یا USB موجود روی دسک تاپ های قدیمی از استاندارد b استفاده می کنند، اما به این فکر کنید که تقریبا تمامی لپ تاپ های جدید با استاندارد ۸۰۲٫۱۱n کار می کنند و هر کارت شبکه جدیدی هم که خریداری کنید از این استاندارد پشتیبانی می کند.

شاید سرعت اینترنت شما اینقدر نباشد که به تمام ظرفیت استاندارد b نیاز پیدا کنید، اما وقتی پای استفاده از یک شبکه خانگی و جابجایی فایل های سنگین و پخش مستقیم فایل های صوتی و تصویری بین سیستم های درون منزل به میان بیاید چطور؟ باز هم فکر می کنید که از تمام ظرفیت پروتکل ۸۰۲٫۱۱n استفاده نخواهید کرد؟ پس بهتر است که در کنار هزینه بیشتر برای خرید برند بهتر (که در دراز مدت کارکرد و عمر مناسب تری دارد) حتما مدلی را انتخاب کنید که حداقل از هر سه استاندارد ۸۰۲٫۱۱ b/g/n پشتیبانی کرده و دارای ۴ خروجی کابل شبکه Lan هم باشد.

شاید این خروجی ها هیچ گاه برای اتصال کامپیوتر و لپ تاپ به کارتان نیایند، اما مطمئا برای اتصال ابزارهای جانبی مانند پرینتر و اسکنر، و استفاده از آنها در شبکه کاملا مفید و کاربردی خواهند بود.

راهنمای تقویت سیگنال شبکه بی سیم و استفاده مناسب از مودم ADSL بی سیم

خط ADSL مناسب خود را خریداری کرده و مودم تان را هم تحویل گرفته اید. تبریک می گویم!

حالا آماده اید که در اولین قدم شروع به استفاده از اینترنت در محیط خانه کنید تا در مراحل بعدی به راه اندازی شبکه بی سیم تان بپردازید. اما صبر کنید. همین اول کار به مشکل برخورده ایم! در برخی اتاق ها نمی توانید با تبلت یا لپ تاپ به اینترنت وصل شوید، در برخی نقاط دیگر خانه هم سرعت بسیار پایین است! راه حل چیست؟

شاید اولین راه حلی که برخی دوستان پیشنهاد کنند، تعویض مودم و استفاده از انواع دو یا چند آنتن آن برای تقویت سیگنال های ارسالی باشد. و یا خرید مودم هایی که با امواج قوی تر در بازار به فروش می رسند. اما صبر کنید. شاید راه حل خیلی ساده تر از این باشد. ابتدا نکات زیر را دنبال کنید و سپس در صورتی که از آنها نتیجه نگرفتید، به دنبال خرید مودم قوی تر و یا برخی دستگاه های تقویت کننده بروید:

۱- همانطور که گفتیم استاندارد b و g در فضای بسته تقریبا ۳۶ متر برد دارد. پس سعی کنید مودم را در میانه ساختمان قرار دهید که فاصله آن تا هر نقطه تقریبا یکسان باشد. در صورتی که مودم در یکی از اتاق خواب ها یا انباری در گوشه ای از ساختمان باشد، مطمئنا فاصله زیاد آن تا ضلع دیگر ساختمان و یا بخش هایی از حیاط، باعث می شود که سیگنال ها ضعیف شده و یا اصلا مناسب برقراری ارتباط نباشند. در نظر داشته باشید که ضخامت و جنس دیوارهای ساختمان هم بر روی امواج مودم تاثیر گذاشته و آن را تضعیف می کند.

۲- سعی کنید که تا حد امکان مودم را از دستگاه های تولید کننده امواج الکترومغناطیسی همچون مایکروفر، تلفن بی سیم، ویدیو، سینمای خانگی و حتی رسیور ماهواره دور نگه دارید (حداقل سه متر فاصله). امواج تولیدی این دستگاه ها هم معمولا در همان بازه استاندارد امواج مودم بی سیم بوده و این تداخل امواج باعث تضعیف کارکرد مودم می گردد.

۳- اگر تقویت امواج در برخی جهات بیشتر برای تان اهمیت دارد، می توانید از یک تقویت کننده آلومینیومی ساده استفاده کنید. از فویل آلومینیومی، یک دیواره نیمه استوانه ای یا همانند آنتن ماهواره درست کنید و در پشت آنتن مودم قرار دهید. دهانه نیم استوانه به سمتی باشد که می خواهید امواج به صورت تقویت شده ارسال گردند. با این کار امواجی که در جهت مخالف منتشر می شوند نیز برگشت داده شده و در سمت دلخواه شما ارسال می شوند. به این صورت در بخشی از خانه امواج تقویت شده را خواهیم داشت.

۴- سطوح صیقلی و بازتابنده می توانند باعث ایجاد مشکل برای دسترسی مناسب شما به امواج شبکه شوند. پنجره ها و درب های شیشه ای یا فلزی و دیوارهای جدا کننده فلزی می توانند باعث تضعیف امواج شبکه در بخشی از ساختمان شوند.

۵- درون تنظیمات مودم ADSL می توانید کانال مورد استفاده (Channel) را از یک تا یازده تغییر دهید. گاهی اوقات همین تغییر کوچک می تواند باعث کاهش شدت تداخل امواج مودم با دیگر ابزار بی سیم موجود در خانه و حل مشکل شده و امواج مودم تا حد زیادی تقویت شوند.

۶- در صورت دسترسی به آنتن قوی تر، آنتن مودم تان را باز کرده و آنتن قوی تری را جایگزین آن کنید. این کار، برد مودم تان را افزایش داده و تا حد زیادی از مشکلات تان می کاهد. البته می توانید راهنماهای فارسی و انگلیسی فراوانی برای دستکاری آنتن مودم و افزایش برد آن در اینترنت بیابید، اما در صورتی که با علم الکترونیک آشنایی نداشته و با دقت عمل نکنید، ممکن است آنتن مودم تان را از دست داده و به دردسر بیفتید.

۷- یکی از راه حل های پرهزینه استفاده از ابزارهای تقویتی است. این ابزارها انواع مختلفی همچون Wi-Fi Repeater (که امواج را دریافت کرده و دوباره ارسال می کند) و Bi-directional Wi-Fi Signal Amplifier (که به روتر وصل شده و سیگنال های ارسالی را تا حد فراوانی تقویت می کند) دارند. البته احتمال یافتن این ابزارها در بازار چندان زیاد نیست!

حال که اینترنت ADSLتان را راه انداخته اید، گام مهمی از مبحث شبکه بی سیم خانگی را پشت سر گذاشته اید. اما اجازه دهید که قبل از شروع گام بعدی کمی درباره امنیت مودم ADSL و به خصوص مودم های بی سیم صحبت کنیم.

اگر برای اتصال به اینترنت پر سرعت از مودم های کابلی Lan یا USB استفاده می کنید، چندان نیازی به سر و کله زدن با تنظیمات این درس ندارد. اما وقتی که از یک مودم بی سیم استفاده می کنید یا اینکه اینترنت را از مودم معمولی به یک روتر بی سیم انتقال داده و در خانه مورد استفاده قرار می دهید، رعایت یک سری نکات امنیتی ضروری می نماید. زیرا در این حالت علاوه بر اینکه اینترنت و پهنای باند (ترافیک) خریداری شده توسط شما در معرض خطر دزدان اینترنت و افراد سوء استفاده گر قرار دارند، اطلاعات مهمی که از طریق این مودم برای سایت های اینترنتی ارسال می کنید هم با خطر سرقت و سوء استفاده روبرو خواهند بود، که در برخی موارد به مراتب ضرر و آسیب های آن بیشتر و شاید غیر قابل جبران باشد.

در ادامه به برخی کارها که به امنیت بیشتر شبکه وای فای و مودم بی سیم شما کمک شایانی می کنند خواهیم پرداخت، اما به خاطر داشته باشید که برای انجام همه این تنظیمات باید آدرس آی پی مودم یا روترتان را بدانید تا بتوانید به صفحه تنظیمات آن دسترسی داشته باشید.

آدرس IP اغلب مودم و روترها به صورت پیش فرض ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱ یا ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱ است. البته آی پی مودم و نیز رمز عبور و نام کاربری صفحه مدیریت آن را می توانید درون جعبه مودم و یا روی دفترچه های راهنمای آن بیابید.

اما اگر برای امنیت بیشتر آدرس آی پی را تغییر داده اید و حالا آن را فراموش کرده اید، به راحتی می توانید با تایپ دستور ipconfig /all در خط فرمان ویندوز آن را پیدا کنید. بعد از اجرای این فرمان عدد مقابل عبارت Default Gateway همان آدرس آی پی مودم یا روتر شما است. اگر هم با این روش موفقیتی نداشتید، در خط فرمان، دستور traceroute هم می تواند آدرس آی پی مودم/روتر را به شما نشان دهد. تنها کافی است تایپ کنید:

tracert www.f1learning.ir

نتیجه ای که در اولین خط نمایش داده می شود آدرس آی پی روتر شما است.

تذکر: راهنمایی ها و منوهای گفته شده در این درس بر پایه صفحه مدیریت مودم های بی سیم Linksys/Cisco هستند. در دیگر انواع مودم و روتر ممکن است جای منوها کمی فرق کند، اما شیوه انجام کار و نام گزینه ها تقریبا در همه یکسان است.

۱- صفحه ورود به بخش مدیریت مودم را با رمز عبور محافظت نمایید: تا هنگامی که صفحه مدیریت یا ادمین مودم شما رمز عبور نداشته باشد و یا از رمز عبور پیش فرض کارخانه استفاده کند، هر فردی ممکن است با کوچکترین دسترسی به شبکه، وارد این صفحه شده و اقدام به کارهایی از قبیل حذف تنظیمات امنیتی صورت گرفته و یا حتی تعریف دسترسی برای افراد و دستگاه های غیر مجاز نماید.

الف. پس از ورود به صفحه مدیریت مودم، تب Administration و سپس زیر تب Management را انتخاب کنید.

ب. در مقابل گزینه Router Password رمز عبور جدید مودم را تایپ کنید.

پ. در کادر مقابل Re-enter to confirm دوباره رمز عبور انتخابی را تکرار کنید.

ت. حال با زدن دکمه Save Settings و سپس کلیک روی Countinue کار تمام است.

از این پس برای ورود به صفحه ادمین باید از رمز جدید استفاده کنید.

نکته: با توجه به اینکه از این رمز به ندرت استفاده می کنید، سعی کنید علاوه بر قوی بودن، به راحتی در خاطرتان بماند و حتی بهتر است آن را در مکان امنی یادداشت کرده و نگهداری کنید.

۲- نام پیش فرض شبکه وای فای را تغییر داده و آن را مخفی نگه دارید: SSID یا Service Set Identifier نامی است که مودم و روتر شما در شبکه با آن نشان داده شده و مورد استفاده قرار می گیرد. همه مودم ها معمولا با نام پیش فرض کارخانه و یا شرکت ارائه دهنده خدمات اینترنت پرسرعت در اختیار شما قرار می گیرند.

تغییر این نام چند کاربرد مهم می تواند داشته باشد. اول اینکه نشان دهنده سطحی از حرفه ای بودن شما است و فرد خرابکاری که قصد نفوذ و سرقت اینترنت و اطلاعات شما را دارد، فرض را بر این می گذارد که دیگر تنظیمات امنیتی این مودم و شبکه هم در سطح مناسبی قرار دارند. پس احتمالا به دنبال افراد دیگری خواهد گشت و کمتر خود را به دردسر می اندازد.

کاربرد بعدی این تغییر هنگامی است که شما نمایش SSID مودم را غیر فعال کرده باشید تا به صورت معمول در جستجوی شبکه، نمایش داده نشود. در این حالت فرد نفوذگر از نام های معمول و پیش فرض شرکت های ارائه اینترنت و کارخانجات تولید تجهیزات شبکه برای حدس زدن SSID و اتصال به شبکه شما استفاده می کند. در این حالت نیز تغییر نام، خود سد بزرگی در مقابل این نوع دست درازی ها خواهد بود.

علاوه بر این، بسیاری از افرادی که به صورت غیر مجاز به شبکه وای فای شما وصل می شوند، این کار را غیر عمدی انجام می دهند. زیرا کامپیوتر یا لپ تاپ آنها، نام شبکه ای بدون رمزگذاری را به آنها نشان می دهد و این پیشنهاد می تواند کاملا وسوسه کننده باشد.

یک شیوه هوشمندانه و جذاب برای دلسرد کردن این مشتری های اتفاقی ، تغییر نام شبکه (SSID) به عبارات ترسناکی (مانند c:\virus.exe) است تا آن افراد احساس خطر کنند.

الف. برای تغییر نام شبکه یا همان SSID، وارد صفحه تنظیمات مودم تان شوید.

ب. تب Wireless را باز کنید تا محتویات زیر تب Basic Wireless Settings را ببینید.

پ. حال در کادر مقابل Wireless Network Name (SSID)، نام پیش فرض شبکه را پاک کرده، عبارتی دلخواه را بنویسید.

ت. اکنون با زدن دکمه Save Settings و سپس Continue، یک دور مودم ری‌استارت شده و با نام جدید در کامپیوتر و دیگر دستگاه های متصل به شبکه بی سیم نمایش داده می شود.

نکته ۱: اگر در زیر تب Basic Wireless Settings عکس مرحله قبل را مشاهده نکردید، تنها کافی است که در مقابل عبارت Wireless Configuration گزینه Manual را انتخاب کنید تا به گزینه های مورد نظر دسترسی داشته باشید.

نکته ۲: وقتی که قرار نیست ابزارهای جدیدی مرتبا به شبکه وای فای تان وصل شوند، برای امنیت بیشتر، بهتر است که انتشار نام شبکه وای فای و قابلیت جستجو کردن آن را غیر فعال کنید. در این حالت، دستگاه هایی که قبلا به شبکه وصل بوده اند، بدون مشکل به کار خود ادامه می دهند. اما کامپیوتر، لپ تاپ و دیگر وسایل جدیدی که می خواهند به شبکه وصل شوند، آن را در لیست شبکه های قابل دسترس خود نخواهند یافت. همچنین با این کار برنامه های جستجوی شبکه نفوذگران احتمالی را هم تا حد زیادی ناکام خواهید گذاشت.

برای این کار تنها کافی است که در همان صفحه تنظیمات وایرلس و انتخاب نام شبکه، گزینه SSID Broadcast را غیر فعال یا Disabled کنید.

در ادامه بحث به چگونگی رمزدار کردن خود شبکه وای فای و استفاده از مک فیلتر خواهیم پرداخت.

تذکر: راهنمایی ها و منوهای گفته شده در این درس بر پایه صفحه مدیریت مودم های بی سیم Linksys/Cisco هستند. در دیگر انواع مودم و روتر ممکن است جای منوها کمی فرق کند، اما شیوه انجام کار و نام گزینه ها تقریبا در همه یکسان است.

۳- شبکه وای فای تان را رمزدار کنید (بسیار مهم): در بسیاری مواقع هنگامی که مودم ADSL را از شرکت خدمات دهنده اینترنت تحویل گرفته و در خانه وصل می کنید، هیچ رمز عبوری برای اتصال به مودم و استفاده از اینترنت از شما خواسته نمی شود. اما در این صورت تمام افرادی که در محدوده برد مودم یا روتر شما باشند، به راحتی به اینترنت و شبکه شما دسترسی تقریبا نامحدودی خواهند داشت.

پس همیشه به خاطر داشته باشید که اولین قدم بعد از راه اندازی یک مودم یا روتر جدید، رمزگذاری شبکه وایرلس است تا جلوی ورود ناخواسته دیگران گرفته شود.

الف. برای انجام این کار، وارد صفحه مدیریت مودم تان شده و منوی Wireless را انتخاب کنید.

ب. زیر منوی Wireless Security را انتخاب کرده و عبارت مقابل گزینه Security Mode را کنترل کنید. احتمالا به صورت شکل بالا Disabled یا غیر فعال خواهد بود.

پ. با باز کردن منوی آبشاری جلوی گزینه Security Mode می توانید شیوه رمزگذاری شبکه را انتخاب کنید که معمولا به ترتیب، از بالا به پایین لیست، امنیت افزایش می یابد. حالت های رمزگذاری WEP و WPA امروزه دیگر امن نیستند و نفوذ به آنها بسیار ساده است. بهترین انتخاب برای یک شبکه خانگی حالت WPA2 یا WPA2 Personal است که البته راه هایی برای نفوذ به آن هم وجود دارد، اما حداقل از بقیه امن تر است.

ت. بعد از انتخاب گزینه WPA2 دقت کنید که در منوی Encryption گزینه TKIP or AES انتخاب شده باشد.

ث. حال در کادر روبروی عبارت Passphrase رمز عبور شبکه تان را بنویسید. بهتر است که این رمز ترکیبی تصادفی از حروف، اعداد و علائم باشد و با کپی کردن روی کول دیسک آن را به کامپیوتر و لپ تاپ های مختلف انتقال دهید. البته انتخاب یک رمز عبور مطمئن و قوی که بتوانید آن را به خاطر سپرده و تایپ کنید هم گزینه مناسبی است.

نکته ۱: رمز عبور انتخابی در حالت WPA2 باید حداقل شامل ۱۳ کاراکتر و حداکثر ۶۴ کاراکتر باشد. لطفا شماره موبایل تان و دیگر چیزهای قابل حدس زدن را به عنوان رمز انتخاب نکنید!

نکته ۲: برخی کارت های شبکه بی سیم روی سیستم های شما، ممکن است با حالت امنیتی WPA2 مشکل داشته و در استاندارد ۸۰۲٫۱۱n به خوبی کار نکنند. اگر با چنین مشکلی مواجه شدید، کنترل کنید که الگوریتم های WPA2 را برای هر دو حالت AES و TKIP تنظیم کرده باشید. این حالت تنظیم الگوریتم معمولا با نام AES+TKIP یا چیزی شبیه به این نشان داده می شود. البته در صورتی که با این کار هم مشکل حل نشد، مجبور به استفاده از حالت رمزنگاری WPA و یا عدم رمزنگاری خواهید بود.

ج. حال بدون تغییر مدت زمان تعیین شده برای Key Renewal، گزینه Save Settings و سپس Continue را برای اتمام کار کلیک کنید.

۴- از فیلتر MAC Address استفاده کنید: درست است که رمزگذاری شبکه جلوی نفوذ بسیاری از سارقان ترافیک و سوء استفاده گران تصادفی را می گیرد، اما همانطور که می دانید، هکرها روش های مختلفی برای شکستن رمز عبور و ورود به شبکه تان در آستین دارند. پس بهتر است تنها به رمزگذاری شبکه اکتفا نکرده و به فکر گزینه های دیگری هم باشید.

یکی دیگر از شیوه های بالا بردن امنیت یک شبکه وای فای، فعال کردن قابلیت کنترل مک آدرس یا آدرس فیزیکی کارت شبکه دستگاه های استفاده کننده از شبکه است. در این حالت هر دستگاه تنها به شرطی می تواند با داشتن رمز عبور، به شبکه وصل شود که آدرس فیزیکی کارت شبکه آن (MAC Address) درون مودم یا روتر ثبت شده باشد. و افرادی که در این لیست نباشند، حتی در صورت در اختیار داشتن رمز عبور، قادر به استفاده از شبکه نخواهند بود.

برای استفاده از این قابلیت، شما ابتدا باید‌ مک آدرس همه دستگاه هایی را که قرار است به شبکه وصل شوند، درون بخش مدیریت مودم ثبت کنید.

الف. وارد صفحه مدیریت مودم خود در مرورگر شده و بر روی تب Wireless کلیک کنید. حال زیر منوی Wireless MAC filter را انتخاب کنید.

ب. برای فعال کردن مک آدرس و تنظیم دسترسی فقط برای ابزارهای ثبت شده در لیست، گزینه Enabled و سپس عبارت Permit PCs listed below to access the wireless network را انتخاب کنید.

پ. حال آدرس فیزیکی (مک آدرس) کارت شبکه بی سیم تک تک ابزارها را در لیست MAC Address Filter List وارد کنید. برای آموزش شیوه یافتن مک آدرس دستگاه تان به درس سوم این دوره مراجعه کنید.

نکته: بسته به مدل و شرکت سازنده مودم تان، می توانید آدرس بیست تا پنجاه دستگاه مختلف را در این فهرست وارد کنید.

ت. حال با کلیک بر روی عبارت Save Settings در پایین صفحه و انتخاب گزینه Continue در صفحه بعد، مودم تان یک بار ریستارت شده و از این پس تنها ابزارهای موجود در این لیست اجازه ورود به شبکه را دارند.

اکنون یک شبکه بی سیم بر روی مودم وایرلس خود دارید که تا حد زیادی نسبتا مناسبی امن بوده و به راحتی به دیگران اجازه دسترسی به اطلاعات و یا سرقت پهنای باندتان را نمی دهد. اما به خاطر داشته باشید که امنیت هیچ گاه ۱۰۰ درصد و کامل نیست و عملا امکان آن وجود ندارد. پس در کنار امن سازی شبکه، اصول امنیت در کامپیوتر و زندگی روزمره را هم فراموش نکرده و به کار ببندید. اگر دوره « آموزش امنیت در کامپیوتر و اینترنت» گروه آموزشی F1 را نگذرانده اید، پیشنهاد می کنیم حتماً در آن شرکت کنید.

حال که اینترنت را راه انداخته و مودم بی سیم تان را هم تا حد ممکن امن ساخته اید، نوبت آن است که کامپیوتر، لپ تاپ و دیگر ابزارهای بی سیم خود را به این شبکه کوچک متصل کنید. اگر از درس گذشته به خاطر داشته باشید، برای امنیت بیشتر می توان نام شبکه یا SSID را مخفی کرد تا در جستجو به دنبال شبکه، دیده نشود. حال در این درس برای اتصال به مودم بی سیم، هر دو حالت استفاده از مودم با SSID مخفی و استفاده از آن بدون مخفی سازی SSID را بررسی می کنیم.

شیوه اتصال بی سیم کامپیوترها به شبکه که نمایش SSID آن فعال است

در ابزارها و سیستم عامل های مختلف شیوه اتصال به شبکه وایرلس کمی با یکدیگر متفاوت است. در اینجا تنها به بررسی شیوه اتصال در ویندوز ۷ و ایکس پی خواهیم پرداخت که بیشترین استفاده را میان کاربران دارند.

ویندوز ۷

الف. برای شروع، بر روی آیکون در پایین و سمت راست دسکتاپ ویندوز کلیک کنید. پنجره ای مانند شکل بالا خواهید دید، که بسته به شبکه های اطراف شما، نام های متفاوتی در آن خواهد بود.

ب. بر روی نام شبکه مورد نظرتان کلیک کنید. این نام، همان عبارتی است که برای SSID انتخاب کرده اید. بعد از انتخاب شبکه، بر روی دکمه Connect کلیک کنید.

نکته: در صورتی که نام شبکه یتان را در این لیست نمی بینید، احتمالا SSID در مودم تان غیر فعال است. درباره اتصال به شبکه در چنین حالتی، در ادامه درس صحبت خواهیم کرد.

پ. در پنجره Connect to a Network رمز عبور شبکه را که با رمزگذاری WPA یا WPA2 انتخاب کرده اید، در مقابل عبارت Security Key وارد کنید و بر روی OK کلیک کنید. صبر کنید تا کامپیوتر برای اتصال به شبکه و چک کردن رمز عبور تلاش کند.

نکته: اگر قبل از وارد کردن رمز عبور در کادر Security Key، مربع کنار عبارت Hide Characters را تیک بزنید، رمز وارد شده توسط شما به صورت ستاره دیده می شود و اطرافیان نمی توانند آن را از روی صفحه مانیتورتان بخوانند.

هنگامی که در پایین- سمت راست صفحه ویندوز آیکون یک کامپیوتر با کمان های سفید رنگ در سمت راست آن دیده شود، به این معنی است که ویندوز موفق به اتصال به شبکه شده و آماده به کار است. تعداد خطوط عمودی سفید رنگ در این آیکون هم نشان دهنده میزان قدرت اتصال کامپیوتر به شبکه است. هر چه تعداد خطوط بیشتر باشد، این اتصال قوی تر بوده و در نتیجه سرعت تقریبی انتقال داده ها بین کامپیوتر و مودم بیشتر خواهد بود.

توجه داشته باشید که تعداد این خطوط سفید رنگ هیچ ارتباطی با سرعت خط اینترنت شما ندارد. برای تست سرعت اینترنت تان می توانید از برنامه های تست سرعت استفاده کنید و یا اینکه فایلی را دانلود کرده و با مشاهده سرعت دانلود فایل، سرعت اینترنت تان را بسنجید.

به شکل تقریبی، هنگامی که سرعت دانلود شما با واحد کیلوبایت، تقریبا یک هشتم سرعت اسمی اینترنت شما با واحد کیلوبیت باشد، از سرعت مناسبی برخوردار هستید. یعنی با ضرب سرعت دانلود در عدد هشت، سرعت اسمی خط اینترنت تان به دست می آید. مثلا اگر سرعت دانلود شما ۳۰ کیلوبایت در ثانیه است، سرعت خط ADSL شما تقریبا۲۴۰ کیلوبیت بر ثانیه است. اگر اکانت را با نام ۲۵۶ به شما فروخته اند، که خوب است، اما اگر سرعت بالاتری خریداری کرده اید، یک جای کار ایراد دارد و چنین سرعتی پایین تر از حد معمول است.

عکس این را هم می توانید بسنجید، یعنی اینکه مثلا به طور معمول با یک خط پر سرعت ۵۱۲ که می خرید، باید بتوانید اغلب اوقات با سرعت ۵۱۲ تقسیم بر هشت، یعنی ۶۴ کیلوبایت بر ثانیه دانلود کنید.

ویندوز ایکس پی

الف. بر روی آیکون   در پایین صفحه ویندوز راست کلیک کنید و گزینه View Available Wireless Networks را انتخاب کنید.

ب. شبکه بی سیم مورد نظر را از لیست درون پنجره Wireless Network Connection انتخاب کرده و سپس دکمه Connect را کلیک کنید.

اگر در این پنجره هیچ نام شبکه ای لیست نشده بود، یک بار دکمه Refresh Network List را در سمت چپ و بالای صفحه کلیک کنید.

نکته: در صورتی که نام شبکه بی سیم یا SSID را در این لیست نمی بینید، احتمالا دستگاه شما از مودم بی سیم فاصله زیادی دارد. سعی کنید هنگام اتصال به شبکه، بیش از ۳ تا ۵ متر با مودم بی سیم فاصله نداشته باشید.

پ. رمز عبور شبکه را در پنجره جدید وارد کرده و آن را تکرار کنید. حال بر روی Connect کلیک کنید.

بعد از اتمام این مراحل و اتصال به شبکه بی سیم، آیکون اتصال بی سیم تان به رنگ سبز در خواهد آمد.

شیوه اتصال بی سیم کامپیوترها به شبکه ای که نمایش SSID آن غیرفعال است

همانگونه که قبلا گفتیم، برای امنیت بیشتر، در تنظیمات مدیریت مودم می توانید نمایش SSID مودم بی سیم تان را غیرفعال کنید، تا در لیست جستجوی دستگاه های بی سیم نمایش داده نشود. اما در این صورت خودمان چگونه به شبکه بی سیم خانگی مان وصل شویم؟

در این بخش شیوه اتصال به مودم بی سیم با SSID یا نام شبکه غیرفعال می پردازیم. قبل از شروع این موارد را دم دست داشته باشید:

– نام شبکه بی سیم یا SSID

– رمز عبور شبکه بی سیم

– نوع رمزگذاری شبکه (WEP, WPA یا WPA2)

ویندوز ۷

الف. همانند مراحل قبلی بر روی آیکون اتصال شبکه در پایین و راست صفحه کلیک کنید. حال با انتخاب گزینه Other Network در لیست، دکمه Connect را بزنید.

ب. در پنجره باز شده نام شبکه بی سیم تان (Wireless Network Name- SSID) را وارد کرده و بر روی OK کلیک کنید. لطفا در تایپ نام دقت کنید تا بدون اشتباه باشد.

پ. در مرحله بعد، رمز عبور شبکه را وارد کرده و OK را بزنید.

پس از چند لحظه کامپیوتر به شبکه وصل شده و نام آن را در لیست درون آیکون اتصال شبکه نشان خواهد داد.

نکته: در صورتی که هنگام اتصال به شبکه با پیام خطا مواجه شدید، یک بار دیگر نام شبکه و رمز عبور وارد شده را کنترل کنید. در ورود رمز عبور دقت کنید که سیستم های رمزنگاری WPA و WPA2 به حروف کوچک و بزرگ حساس هستند.

ویندوز ایکس پی

الف. بر روی آیکون اتصال شبکه بی سیم در پایین صفحه ویندوز راست کلیک کنید و گزینه View Available Wireless Networks را انتخاب کنید.

ب. در لیست موجود بر روی عبارت Unnamed Network کلیک کرده و دکمه Connect را بزنید.

پ. رمز عبور شبکه را در پنجره جدید وارد کرده و آن را تکرار کنید. حال بر روی Connect کلیک کنید.

پس از لحظاتی کامپیوترتان به شبکه متصل شده و آیکون اتصال شبکه به رنگ سبز در خواهد آمد.

تبریک می گویم! هم اکنون شما یک اینترنت بی سیم امن در خانه دارید که به راحتی می توانید به آن وصل شده و به گشت و گذار در وب جهان شمول (همان اینترنت خودمان) بپردازید.

حال که اینترنت بی سیم تان را راه اندازی کرده اید و خودتان را از شر سیم ها نجات داده اید، به راحتی می توانید در هر گوشه خانه به استفاده از اینترنت بر روی لپ تاپ، تبلت و یا موبایل تان بپردازید. دیگر نیازی نیست که برای مشخص کردن محل میز کامپیوتر نگران فاصله آن از مودم و یا سوکت شبکه باشید. اما اینها همه استفاده ای نیستند که شما می توانید از مودم بی سیم تان ببرید.

به جز اشتراک اینترنت، یکی از بهترین استفاده های مودم بی سیم در خانه ها و دفاتر کاری کوچک، خلاصی از شر سی دی، کول دیسک و امثال آن برای جابجایی اطلاعات بین سیستم ها است. در حالت عادی شما باید اطلاعات کاری را با کول دیسک به همکارتان بدهید. عکس های میهمانی را با سی دی و یا فلش مموری در اختیار دوستتان بگذارید. بدتر از همه، وقتی می خواهید از آهنگ یا فیلمی که روی کامپیوتر خانه ذخیره کرده اید استفاده کنید؛ باید به دنبال هارد اکسترنال برای انتقال آن به لپ تاپ تان باشید.

اما وقتی که شما در میان تمام ابزارهایی که به مودم بی سیم وصل هستند، پوشه های مشترکی حاوی اطلاعات ضروری را در اختیار داشته باشید، کار بسیار راحت تر خواهد بود. همکارتان تنها با ورود به پوشه اشتراکی کامپیوتر شما فایل قرارداد را بر می دارد. دوستتان با کپی پوشه اشتراک عکس ها، تصاویر میهمانی را در اختیار دارد و بهتر از همه، وقتی می خواهید فیلمی را از کامپیوتر خانه روی لپ تاپ تماشا کنید، تنها کافی است آن را در پوشه اشتراکی روی کامپیوتر باز کرده و اجرا کنید، یا اصطلاحا فیلم را بر روی شبکه استریم کنید. در این حالت دیگر نیازی به کپی کردن فیلم بر روی لپ تاپ نیست و فضای بیهوده ای هم از هارد لپ تاپ اشغال نخواهد شد.

در چند درس آینده قصد داریم به صورت قدم به قدم و کامل، راهنمایی برای راه اندازی اشتراک فایل در شبکه بی سیم، اشتراک فایل در اینترنت از طریق سایت دراپ باکس، استریم فیلم و موسیقی و همچنین اشتراک ابزارهای جانبی همچون پرینتر و اسکنر بپردازیم.

برای جمع بندی بهتر موضوع، مراحل راه اندازی یک سیستم File Sharing یا به اشتراک گذاری فایل بر روی شبکه را به دسته های زیر تقسیم می کنیم:

راه اندازی گروه های کاری یا Workgroups
اشتراک پوشه ها
اشتراک پرینتر و ابزارهای جانبی
شیوه دستیابی به دیگر کامپیوترها از طریق شبکه
اتصال دو کامپیوتر به صورت مستقیم برای انتقال و اشتراک فایل
۱- راه اندازی گروه های کاری یا Workgroups

بر روی تمام کامپیوترهایی که می خواهید در یک شبکه از آنها استفاده کنید، باید Workgroup یکسانی ایجاد و انتخاب کنید تا بتوانند با یکدیگر به راحتی در ارتباط باشند. بهتر است که در این مرحله نام های مشخص و قابل شناسایی هم برای هر کامپیوتر انتخاب کنید. دقت کنید که بر خلاف نام ورک گروپ، نام کامپیوتر باید اختصاصی و بدون تکرار باشد تا هنگام یافتن و کار با آن دچار سردرگمی نشوید. در ادامه به شیوه انتخاب یا تغییر نام کامپیوتر و گروه کاری در ویندوز ایکس پی و ۷ خواهیم پرداخت.

ویندوز ایکس پی

الف. در منوی Start و یا روی دسکتاپ، بر روی آیکون My Computer کلیک کرده و گزینه Properties را انتخاب کنید. برای دست یابی به این پنجره می توانید در Control Panel بر روی آیکون System دو بار کلیک کنید.

ب. بر روی تب Computer Name کلیک و سپس دکمه Change در پایین پنجره را انتخاب کنید. با این کار پنجره Computer Name Change باز می شود.

پ. در کادرهای Computer Name و Workgroup به ترتیب نام اختصاصی کامپیوتر و نام شبکه ای که می خواهید راه بیاندازید را تایپ کرده و دکمه OK را کلیک کنید.

نکته: برای شبکه می توانید نامی همچون MY-NETWORK یا HOME و مانند آن انتخاب کنید. کامپیوترها را هم می توانید با نام های اختصاصی و یا اعداد نامگذاری کنید. مثلا Rose و Flower یا Home1 و Home2 و… . فقط به یاد داشته باشید که نام کامپیوتر نمی تواند حاوی علائم و سیمبل ها باشد و حداکثر نیز ۱۵ کاراکتر مورد قبول است.

ت. حال کامپیوتر به شما پیامی مبنی بر ریستارت کردن سیستم نشان می دهد، با زدن دکمه OK کامپیوتر ریستارت شده و نام شبکه و کامپیوتر انتخابی شما اعمال می گردند.

ویندوز ۷

الف. مراحل کار بسیار شبیه ویندوز ایکس پی است. در منوی Start و یا روی دسکتاپ، بر روی آیکون Computer کلیک کرده و گزینه Properties را انتخاب کنید. برای دست یابی به این پنجره می توانید در Control Panel بر روی آیکون System دو بار کلیک کنید.

ب. در پنجره باز شده بر روی گزینه Advanced System Settings در ستون سمت چپ کلیک کنید. البته به جای این کار می توانید از دکمه Change Settings در پایین و سمت راست پنجره هم استفاده کنید. اگر ویندوز صفحه اخطار مربوط به کنترل رابط کاربری را به شما نشان داد، با زدن OK آن را تایید کنید.

پ. در پنجره جدید تب Computer Name را انتخاب کنید. سپس بر روی دکمه Change در پایین پنجره کلیک کنید.

ت. حال در بخش Member of گزینه Workgroup را انتخاب کنید. در کادر پایین آن نام گروه کاری انتخابی تان برای شبکه ای که می خواهید راه اندازی کنید را تایپ نمایید.

نکته: در صورتی که می خواهید نام کامپیوتر را هم تغییر داده و آن را هماهنگ با بقیه و البته منحصر به فرد انتخاب کنید، در قسمت بالای پنجره مرحله ت نام انتخابی را در کادر پایین عبارت Computer Name وارد کنید.

با زدن دکمه OK و ریستارت شدن کامپیوتر نام جدید کامپیوتر و گروه کاری بر روی سیستم اعمال می گردند.

۲- اشتراک پوشه ها

پس از راه اندازی گروه کاری یا Workgroup، حال باید پوشه یا پوشه هایی از هر کامپیوتر را درون گروه کاری انتخابی به اشتراک بگذارید، تا از طریق هر کامپیوتر به اطلاعات اشتراکی دیگر کامپیوترها دسترسی داشته باشید.

البته این امکان را هم دارید که حتی یک یا چند درایو از هر کامپیوتر را درون شبکه به اشتراک بگذارید. اما به دلایل امنیتی این کار پیشنهاد نمی شود و تنها در صورت ضرورت، اقدام به چنین کاری کنید.

بعد از به اشتراک گذاری پوشه یا درایو، باید سطح دسترسی دیگر کاربران شبکه به آن بخش را مشخص کنید. این دسترسی می تواند فقط شامل دیدن، استفاده و کپی فایل ها باشد (Read) و یا اینکه امکان تغییر و حذف فایل هم به کاربران داده شود (Write). باز هم برای امنیت بیشتر شبکه و اطلاعات، پیشنهاد می شود فقط در موارد ضروری دسترسی Write را فعال کنید.

اکنون نوبت به راهنمای گام به گام به اشتراک گذاری پوشه یا درایو در ویندوز ایکس پی و ۷ می رسد:

ویندوز ایکس پی

قبل از شروع هر کاری، ابتدا مطمئن شوید که در تنظیمات کارت شبکه تان قابلیت File and Printer Sharing for Microsoft Networks فعال باشد. برای این کار وارد Control Panel شده و Network Connections را باز کنید. حال بر روی نام کارت شبکه فعال سیستم راست کلیک کرده و Properties را انتخاب کنید.

پنجره ای مانند عکس بالا باز شده و وضعیت اشتراک گذاری فایل و پرینتر را به شما نشان می دهد. در صورتی که گزینه مورد نظر فعال نبود، مربع کنار آن را تیک زده و دکمه OK را بزنید.

الف. ابتدا پوشه ای را که می خواهید به اشتراک بگذارید، باز کنید. از منوی Tools گزینه Folder Options را انتخاب کنید. در تب View پایین بیایید تا گزینه Use simple file sharing را بیابید. در صورتی که مربع کنار آن تیک خورده بود، آن را برداشته و حال بر روی دکمه OK کلیک کنید.

ب. پس از بسته شدن پنجره مرحله قبل و خروج از پوشه، بر روی پوشه مورد نظر راست کلیک کرده و گزینه Sharing and Security را انتخاب کنید.

نکته ۱: اگر به صورت میهمان یا Guest وارد کامپیوتر شده باشید، امکان به اشتراک گذاری پوشه ها را نخواهید داشت.

نکته ۲: شما هیچ گاه نمی توانید پوشه Documents and Settings یا Program Files و Windows را به اشتراک بگذارید. همچنین ویندوز به شما اجازه به اشتراک گذاری پوشه های مربوط به دیگر حساب های کاربری کامپیوتر را نمی دهد.

نکته ۳: وقتی شما پوشه ای را به اشتراک می گذارید، تمامی فایل ها و پوشه های درون آن را هم با همان شرایط پوشه اصلی به اشتراک گذاشته اید.

پ. در پنجره Properties مربوط به پوشه، تب Sharing را انتخاب کنید و مربع کنار عبارت Share this folder را تیک بزنید. حال کادری با نام Share name فعال می شود که در آن می توانید نام جدیدی برای پوشه به اشتراک گذاشته شده انتخاب کنید. در برابر گزینه User Limit هم تعداد کامپیوترهایی را که به صورت همزمان می توانند به پوشه به اشتراک گذاشته شده دسترسی داشته باشند را معین کنید. اکنون دکمه Apply را کلیک کنید. در آخر برای تنظیمات دسترسی و امنیتی بر روی گزینه Permissions کلیک کنید.

ت. پنجره مجوز دسترسی های پوشه اشتراکی همانند تصویر بالا باز می شود. در اینجا شما می توانید تعیین کنید که چه کاربران یا گروه های کاری می توانند به پوشه به اشتراک گذاشته شده از درون شبکه دسترسی داشته باشند.
برای این کار می توانید از دکمه Add استفاده کرده و در بخش پایین همین پنجره میزان دسترسی فرد یا گروه را تعیین کنید که می تواند شامل دسترسی کامل یا Full Control، دسترسی تنها برای مشاهده و تغییر فایل یا Change و همچنین دسترسی فقط جهت مشاهده و خواندن فایل یا Read باشد.

نکته ۱: به یاد داشته باشید که حتما گزینه Everyone را در این پنجره حذف کنید. زیرا در غیر این صورت تمام افرادی که بتوانند وارد شبکه شوند به این پوشه دسترسی خواهند داشت.

نکته ۲: ممکن است که هنگام انتخاب گزینه Sharing and Security با پنجره ای مانند شکل بالا مواجه شوید و امکان انتخاب هیچ گزینه ای را نداشته باشید. این مشکل هنگامی بروز می کند که پوشه شما درون پوشه دیگری قرار دارد که خصوصی است و امکان اشتراک را ندارد. برای حل این مشکل در پایین پنجره بر روی عبارت Another Folder کلیک کنید تا پنجره جدیدی برای تان باز شود. حال تیک کنار گزینه Make this folder Private را برداشته و OK را کلیک کنید. مشکل حل شده. حال یک بار دیگر مرحله پ را تکرار کنید.

ث. پس از به اشتراک گذاری درست و کامل پوشه طبق مراحل بالا، آیکون آن تغییر کرده و شکل یک دست در زیر آن اضافه می شود. تبریک می گویم، شما با موفقیت پوشه مورد نظر را به اشتراک گذاشتید.

نکته: شاید بخواهید به این شکل سخت گیرانه در شبکه تان عمل نکنید و هر پوشه ای را که به اشتراک می گذارید برای تمام افراد درون شبکه در دسترس باشد. برای این کار باید ابتدا در مرحله الف تیک کنار عبارت Use simple file sharing را باقی بگذارید. سپس در مرحله پ همانند تصویر بالا عمل کرده و در نهایت مرحله ت را هم انجام ندهید.

ویندوز ۷

الف. ابتدا باید وارد ویزارد اشتراک فایل شوید. برای این کار در منوی Start پنجره Run را باز کرده و تایپ کنید: shrpubw.exe و کلید اینتر را بزنید. البته شیوه راحت تر، این است که در باکس جستجوی درون منوی استارت عبارت shrpubw را تایپ کرده و کلید اینتر را بزنید. با این کار پنجره اشتراک فایل باز می شود.

ب. در صفحه باز شده بر روی گزینه Next کلیک کنید. در صورتی که نیاز به اطلاعات بیشتری درباره فایروال ویندوز و تنظیمات آن دارید، قبل از کلیک بر روی این دکمه، لینک Learn more about Windows Firewall را مشاهده کنید.

پ. حال نوبت به انتخاب پوشه مورد نظر برای اشتراک و انجام تنظیمات آن می رسد. در این صفحه شما علاوه بر انتخاب پوشه، می توانید نام کامپیوترتان در شبکه را هم تغییر داده (کادر Computre name) و نامی منحصر به فرد و تقریبا هم دست برای کامپیوترهای شبکه تان انتخاب کنید.

برای انتخاب پوشه مورد نظر از دکمه Browse استفاده کرده و پوشه تان را انتخاب کنید. سپس کلید Next را بزنید.

ت. سپس باید برای پوشه ای که می خواهید به اشتراک بگذارید، نامی انتخاب کنید. این نام می تواند همان نام اصلی پوشه و یا متفاوت از آن باشد.

ث. اگر دقت کنید، در همان پنجره عکس مرحله قبل گزینه ای با نام Offline Settings داریم. بر روی دکمه Change در مقابل آن کلیک کنید. حال می توانید تعیین کنید که کاربران هنگامی که به شبکه وصل نیستند، چگونه به پوشه به اشتراک گذاشته شده دسترسی داشته باشند. در صورت انتخاب دکمه رادیویی کنار اولین گزینه، هر کاربر می تواند تعیین کند که هنگام کار به صورت آفلاین، به چه فایل یا پوشه هایی دسترسی داشته باشد. اگر گزینه دوم را انتخاب کنید، کاربران هنگام آفلاین بودن به هیچ یک از فایل ها و پوشه ها دسترسی ندارند. در صورت انتخاب سومین گزینه، تمامی فایل ها و پوشه ها به صورت خودکار در حالت آفلاین در دسترس کاربران قرار می گیرند.

البته ایراد بزرگ گزینه سوم این است که یک کپی از تمام فایل ها و پوشه های به اشتراک گذاشته شده به کامپیوتر کاربران منتقل شده و علاوه بر اینکه حجم زیادی از هارد دیسک آنها را اشغال خواهد نمود، از نقطه نظر امنیتی هم چندان کار درستی به نظر نمی رسد.

نکته: توجه داشته باشید که استفاده از امکان آفلاین یک حفره امنیتی در مورد فایل های مهم است زیرا با این کار یک کپی از آنها بر روی هر کامپیوتری در شبکه باقی خواهد ماند. پس بهتر است با دقت و وسواس بیشتری درباره استفاده از این امکان تصمیم بگیرید.

ج. اکنون باید تنظیمات مربوط به سطوح دسترسی و امنیت فایل و پوشه های به اشتراک گذاشته شده را انجام دهید.
در اینجا می توانید سطح دسترسی به پوشه ای را که می خواهید به اشتراک بگذارید، مشخص کنید.
پوشه شما یکی از این خصوصیات را می تواند داشته باشد:

قابل دسترسی برای همه کاربران فقط جهت مشاهده و خواندن (All users have read-only access)
کاربر ادمین دسترسی کامل داشته و دیگر کاربران تنها امکان مشاهده فایل ها را دارند (Administrators have full access; other users have read-only access)
کاربر ادمین دسترسی کامل داشته و دیگر کاربران هیچ گونه دسترسی ندارند (Administrators have full access; other users have no access)
و یا اینکه سطح دسترسی را برحسب نیاز خودتان تعیین کنید. (Customize permissions)
پس از تعیین دقیق سطوح دسترسی، روی دکمه Finish کلیک کنید.

چ. در آخرین مرحله می توانید به سادگی و با فشردن دکمه Finish به کار خود پایان دهید و یا اینکه قبل از زدن این دکمه، مربع کنار عبارت When I click Finish, run the wizard again to another folder را تیک بزنید تا پس از پایان مراحل کار برای این پوشه، ویزارد از ابتدا اجرا گردد تا پوشه دیگری را به اشتراک بگذارید.

نکته ۱: در صورتی که نیازی به اشتراک پوشه خاصی ندارید و تنها می خواهید پوشه های عمومی عکس، فیلم، داکیومنت یا موسیقی کامپیوترهای ویندوز ۷ را به اشتراک بگذارید، می توانید از قابلیت Homegroup این ویندوز استفاده کنید که کار را بسیار ساده تر می کند. در صورت نیاز به راهنمایی در این مورد، به این مطلب سایت How to Geek مراجعه کنید.

نکته ۲: در صورتی که بر روی کامپیوترهای مختلف درون شبکه از هر دو سیستم عامل ویندوز ۷ و ایکس پی استفاده می کنید، ممکن است در اشتراک فایل بین این دو با مشکل روبرو شوید. برای حل مشکل و انتخاب شیوه درست اشتراک فایل بین ویندوز ۷ و ایکس پی، به این راهنما مراجعه کنید.

نکته ۳: شیوه ای که در این درس برای ویندوز ۷ توضیح دادیم، به اشتراک گذاری پوشه به صورت عادی و دسترسی همگانی است. در صورتی که می خواهید دسترسی ها را به هر پوشه محدودتر کرده و تنها به کاربران دارای رمز عبور و نام کاربری امکان استفاده از پوشه ها را از طریق شبکه بدهید، می توانید از این راهنمای ساده و قدم به قدم استفاده کنید.

۳- اشتراک پرینتر و ابزارهای جانبی

تا به اینجا با روال اشتراک پوشه ها و فایل ها بین کامپیوترهای مختلف آشنا شدیم. اما علاوه بر فایل، شبکه شما این قابلیت را دارد که ابزارهای جانبی مختلفی را هم به اشتراک بگذارد. مثلا از یک پرینتر یا اسکنر بر روی کامپیوترهای مختلف استفاده کنید. در اینجا به شیوه اشتراک گذاری ابزارهای جانبی (به خصوص پرینتر) در ویندوز ایکس پی و ۷ می پردازیم.

ویندوز ایکس پی

الف. در کنترل پنل بر روی گزینه Printers and faxes دو بار کلیک کنید.

ب. در صفحه جدیدی که باز می شود، بر روی نام پرینتری که می خواهید آن را به اشتراک بگذارید راست کلیک کرده و گزینه Sharing… را انتخاب کنید.

پ. در پنجره باز شده، بر روی تب Sharing کلیک کرده و گزینه Share this printer را تیک بزنید. در اینجا همچنین می توانید یک نام انتخابی برای نمایش در شبکه انتخاب کنید. در انتها بر روی گزینه Apply کلیک نمایید.

نکته: اگر دیگر افراد درون شبکه از ویندوزهای متفاوتی استفاده می کنند، برای دست یابی به پرینتر شما، ابتدا باید درایور آن را نصب کنند. البته شما می توانید با استفاده از دکمه Additional Driver… درایورهای لازم برای دیگر نسخه های ویندوز را روی کامپیوتر خود نصب کنید تا دیگران برای استفاده از پرینتر مشکلی نداشته باشند. با کلیک بر روی این دکمه، صفحه ای مانند شکل بالا به نمایش در می آید.

ت. به محض اتمام کار به اشتراک گذاری پرینتر، شکل یک دست در زیر آیکون آن اضافه شده و کار تمام است. حالا همه می توانند به راحتی از آن استفاده کنند.

ویندوز ۷

الف. در کنترل پنل گزینه Devices and Printers را پیدا کرده و آن را باز کنید. در اینجا لیستی از وسایل جانبی که به کامپیوترتان متصل کرده اید، نمایش داده می شوند. بر روی نام پرینتری که می خواهید به اشتراک بگذارید، راست کلیک کرده و Printer Properties را انتخاب کنید.

ب. در پنجره جدید، تب Sharing را باز کنید. کنار گزینه Share this printer را تیک زده و در صورت نیاز، نامی را برای آن برگزینید. بهتر است که گزینه Render print jobs on client computers را هم تیک بزنید. این کار باعث بهبود چشمگیر کارایی کامپیوتر متصل به پرینتر می شود. زیرا با انتخاب این گزینه، پردازش های مربوط به فرآیند چاپ بر روی کامپیوتر درخواست دهنده چاپ انجام می شوند و دیگر فشاری بر روی کامپیوتر متصل به چاپگر نمی آورند.

پ. حال بر روی گزینه OK کلیک کنید. خب، پرینتر شما آماده استفاده در شبکه است. به خاطر داشته باشید که به اشتراک گذاری دیگر ابزارهای جانبی هم در شبکه به همین صورت خواهد بود.

نکته: راه ساده تر استفاده از پرینتر در شبکه بدون روشن نگاه داشتن یک کامپیوتر برای میزبانی آن، استفاده از دستگاه های پرینتر مجهز به کارت شبکه است. بسیاری از پرینترهای میان قیمت و گرانقیمت امروزی به یک کارت شبکه اترنت یا بی سیم مجهز شده اند که به راحتی می توانند به عنوان بخشی مجزا از شبکه شما تعریف شده و دیگر نیازی به کامپیوتر میزبان و یا اشتراک گذاری آنها روی یک کامپیوتر نداشته باشید.

در این حالت، تنها با اتصال کابل شبکه از مودم/ روتر به پرینتر یا تعریف کارت شبکه وایرلس آن درون مودم بی سیم، پرینتر در شبکه شما آماده به کار است. حال هر کامپیوتری که درایور پرینتر را روی خود داشته باشد، با جستجوی ساده ای در شبکه، می تواند آن را یافته و نصب کند. سپس به راحتی دستورات چاپ را برای آن ارسال کند.

۴- شیوه دستیابی به دیگر کامپیوترها از طریق شبکه

در پایان تنها یک موضوع دیگر باقی می ماند تا بحث به اشتراک گذاری در شبکه را به اتمام برسانیم. آن هم اینکه چگونه باید به دیگر کامپیوترها و ابزارهای اشتراکی درون شبکه دست پیدا کنیم؟ همانند روال قبلی، در دو بخش ویندوز ایکس پی و ۷ این موضوع را پی می گیریم.

ویندوز ایکس پی

الف. از منوی استارت گزینه All Programs و سپس Accessories را باز کنید. حال بر روی Windows Explorer کلیک کنید تا صفحه مربوط به آن باز شود. در ستون سمت چپ بر روی عبارت My Network Places راست کلیک کرده و گزینه Expand را انتخاب کنید (البته به جای این کار می توانید بر روی My Network Places یک بار چپ کلیک کنید).

ب. در قسمت سمت راست پنجره ویندوز اکسپلورر محتویات صفحه My Network Places به نمایش در می آیند. گزینه Microsoft Windows Network را با دو بار کلیک کردن، باز کنید.

پ. در اینجا لیست همه گروه های کاری موجود در شبکه را می توانید ببینید. بر روی نام گروه کاری که می خواهید کامپیوترها و محتوای درون آن را ببینید، دو بار کلیک کنید. این نام گروه، همان چیزی است که هنگام به اشتراک گذاشتن کامپیوترهای شبکه، در جلوی عنوان WorkGroup تایپ کرده اید.

ت. در شبکه فرضی ما، همانگونه که در تصویر بالا می بینید، دو کامپیوتر وجود دارد. در شبکه شما، بسته به تعداد کامپیوترهای تعریف شده و البته سیستم هایی که در هر لحظه روشن هستند، این تعداد متفاوت بوده و نام آنها، مطابق انتخاب شما برای هر کامپیوتر خواهد بود. با دو بار کلیک کردن بر روی هر کدام از این کامپیوترها می توانید به محتوایی که به اشتراک گذاشته است دست یابید.

ث. حال می توانید کلیه فایل ها، پوشه ها و وسایل جانبی را که بر روی یک کامپیوتر به اشتراک گذاشته شده اند را مشاهده کرده و بسته به میزان دسترسی تان از آنها استفاده کنید.

نکته: اگر آدرس آی پی یا نام اختصاصی کامپیوتر مقصدتان در شبکه را بدانید، نیازی به طی این مسیر نیست، بلکه کافی است که آن آدرس آی پی یا نام اختصاصی را در قسمت آدرس بار My Computer یا Windows Explorer تایپ کنید تا مستقیما به موارد به اشتراک گذاشته شده بر روی آن دست یابید.

ویندوز ۷

الف. در ویندوز ۷ داستان کمی با ویندوز ایکس پی و ویستا فرق می کند. ابتدا به کنترل پنل رفته و بر روی آیکون Network and Sharing Center دو بار کلیک کنید تا باز شود. این کار را می توانید از طریق کلیک بر روی علامت کانکشن پایین سمت راست صفحه دسکتاپ در بار ویندوز هم انجام دهید.

ب. در صفحه باز شده ابتدا کنترل کنید که در قسمت View your active networks، موقعیت شبکه شما بر روی حالت Home network یا Work network قرار داشته باشد. در صورتی که قبلا تنظیمات راه اندازی شبکه را به درستی انجام داده باشید. این بخش به درستی دیده می شود، در غیر این صورت احتمال دارد که بر روی Public Network باشد که با کلیک بر روی آن، می توانید گزینه مناسب را انتخاب کنید.

پ. در ویندوز ایکس پی و ویستا به راحتی می توانستید از ستون سمت چپ این صفحه کامپیوترها و ابزارهای جانبی موجود در شبکه تان را بیابید. اما در ویندوز ۷ کار کمی مشکل تر شده است. برای دیدن این لیست، بر روی گزینه See full map در سمت راست و بالای صفحه Network and Sharing Center کلیک کنید.

ت. با کلیک بر روی گزینه See full map پنجره جدیدی باز می شود که در بالای آن کامپیوتر شما، مودم یا روتر رابط و علامت شبکه جهانی نشان داده می شود. در پایین هم تعدادی از پر استفاده ترین کامپیوترها و ابزارهای موجود در شبکه را خواهید دید. با کلیک بر روی هر کدام از آنها، و در صورت نیاز ورود نام کاربری و رمز عبور به محتوای آن دسترسی پیدا می کنید. جهت مشاهده لیست کامل کامپیوترها و ابزارهای جانبی موجود در شبکه هم، تنها کافی است بر روی عبارت Click here to see all other devices کلیک کنید.

نکته: همانطور که در بخش مربوط به دسترسی به کامپیوترهای دیگر از طریق ویندوز ایکس پی شرح دادیم، در ویندوز ۷ هم دستیابی به دیگر کامپیوترها با تایپ آدرس آی پی یا نام اختصاصی آنها در آدرس بار ویندوز اکسپلورر امکان پذیر است.

اتصال دو کامپیوتر به صورت مستقیم برای انتقال و اشتراک فایل

شاید همیشه امکان استفاده از شبکه بی سیم خانگی برای انتقال اطلاعات بین دو کامپیوتر، یا کامپیوتر و لپ تاپ تان در خانه را نداشته باشید. یا اینکه به خانه دوست تان رفته اید و می خواهید برخی فایل ها را با او مبادله کنید. در این صورت احتمالا مباحث مربوط به اشتراک فایل در شبکه بی سیم برای شما کاربردی نخواهند داشت! پس راه حل چیست؟

علاوه بر راه هایی همانند اشتراک فایل از طریق کول دیسک و هارد اکسترنال، یا سرویس های کلود در اینترنت، شما می توانید به راحتی و با استفاده از یک کابل شبکه کراس اور (Crossover) این کار را انجام دهید.

کابل کراس اور یا کراس را می توانید با مراجعه به فروشگاه های تجهیزات شبکه و لوازم الکترونیک در طول های مختلف و با هزینه مناسبی تهیه کنید و آنگاه سراغ ادامه‌ی مقاله بیاید، تا دو کامپیوتر را به یکدیگر وصل کرده و با هم شبکه کنیم.

۱- هر دو کامپیوتر را خاموش کنید. آنگاه دو انتهای کابل کراس را در پشت دو کامپیوتر به پورت اترنت متصل کنید. این پورت در همه کامپیوترها شکل یکسانی داشته و مانند عکس بالا است. البته جای قرارگیری آن در روی مادربورد ممکن است کمی فرق کند.

۲- حال به نوبت دو کامپیوتر را روشن کنید. نگران همزمانی و ترتیب روشن شدن آنها نباشید. اهمیتی ندارد که کدام یک ابتدا روشن می شود و فاصله زمانی میان روشن شدن دو کامپیوتر چقدر خواهد بود.

۳- طبق راهنمای بخش اول این مجموعه، بر روی هر دو کامپیوتر یک گروه کاری (Workgroup) با نام دقیقا یکسانی ایجاد کنید. توجه داشته باشید در صورت تفاوت نام گروه کاری بر روی دو کامپیوتر امکان اتصال صحیح آنها به یکدیگر وجود ندارد.

۴- حال دوباره کامپیوترها را ریستارت کنید. اهمیتی ندارد که ابتدا کدام کامپیوتر روشن شده بوده است و کدام یک اول ریستارت می شود. ویندوز به صورت خودکار تنظیمات شبکه را پشتیبانی کرده و آنها را اعمال می کند. حالا دو کامپیوتر شما برای به اشتراک گذاشتن فایل و پوشه ها با یکدیگر آماده اند. و تا زمانی که کابل جدا نشده و کامپیوترها روشن باشند، این ارتباط برقرار خواهد بود.

نکته جالب اینجاست که معمولا در این حالت لازم نیست که دو کامپیوتر از ویندوز یکسانی استفاده کنند. در اینجا کامپیوتر شماره یک ما از ویندوز ایکس پی و کامپیوتر شماره دو از ویستا استفاده می کند. برای دستیابی به فایل ها و فولدرهای اشتراکی چنین عمل می کنیم:

الف. در کامپیوتر با ویندوز ایکس پی بر روی منوی استارت کلیک کرده و وارد My Network Place می شویم. حال در اینجا گزینه ای اضافه شده که هم نام کامپیوتر دومی است و موارد به اشتراک گذاشته شده در کامپیوتر دوم درون آن دیده می شوند.

ب. در کامپیوتر دوم هم که با ویندوز ویستا کار می کند، درون منوی استارت بر روی گزینه Network کلیک کنید، تا نام کامپیوتر اول را ببینید. با کلیک بر روی آن به تمام فایل های به اشتراک گذاشته شده دسترسی خواهید داشت.

نکته: اگر در هر دو کامپیوتر نتوانید پوشه های به اشتراک گذاشته شده را ببینید، احتمالا به دلیل خاموش بودن Network Sharing است. بر روی کادر اخطار امنیتی Network and Sharing Center در پنجره Network ویندوز ویستا کلیک کرده و گزینه Turn on Network Discovery and File Sharing را انتخاب کنید و پس از انتخاب گزینه Make the network a private network، هر دو کامپیوتر را ریستارت کنید.

حالا دست یابی به فایل ها در دو کامپیوتر به سادگی کپی و پیست کردن اطلاعات مورد نیاز در پوشه های اشتراکی دو سیستم است.

شاید بتوان گفت این مبحث کاربردی ترین مطلب در میان تمام مطالب تئوری که تاکنون خوانده ایم است. پس پیشنهاد می کنیم آن را ذخیره کرده و همیشه دم دست داشته باشید.

امروزه دیگر تقریبا هر کدام از ما یک موبایل هوشمند یا تبلت همراه خود داریم که همیشه و همه جا با ما می آیند. با آن عکس می گیریم. ایمیل می خوانیم. اینترنت گردی می کنیم و مطالب جالب را بوک مارک یا ذخیره می کنیم. پیوست های ایمیل را روی آن ذخیره می کنیم. مطالب سایت، وبلاگ یا متن سخنرانی مان را روی آن تایپ می کنیم، خلاصه هزار و یک کار دیگر.

اما دردسری که همه با آن روبرو هستیم، شیوه نگهداری امن اطلاعات خصوصی، شرکتی و غیره است که با توجه به محدودیت حجم فضای ذخیره سازی ابزار همراه مان، باید فکری به حال آن کرد. از آن مهمتر اگر روزی دستگاه عزیزمان گم شود، تکلیف این همه اطلاعات چه می شود؟ علاوه بر اینکه به دست نااهلان می افتد، خودمان هم دیگر به آنها دسترسی نخواهیم داشت!

یکی از راه حل ها، استفاده دائم از کابل USB و انتقال منظم اطلاعات از موبایل و تبلت به کامپیوتر و بایگانی کردن آنها به شکل مطمئنی است هر چند که کاری پر دردسر است.

شیوه دیگر انتقال اطلاعات به کامپیوتر می تواند استفاده از ایمیل باشد. به این صورت که اطلاعات را بر روی اسمارت فون یا تبلت به ایمیل خود اتچ کرده و آن را برای خودتان ارسال کنید. حال با باز کردن این ایمیل بر روی کامپیوتر، می توانید اطلاعات را دانلود کنید. قبول دارید که در کنار مصرف پهنای باند، دردسر و زمان بر بودن این روش هم مشکل دیگری است.

یک راه هم استفاده از فضای ابری و سرویس های کلود همانند Box یا Dropbox است. در این حالت علاوه بر سینک و همگام شدن اتوماتیک اطلاعات بر روی همه ابزارها، یک نسخه پشتیبان آنلاین آنها را هم در اختیار خواهیم داشت. در ادامه درباره این سرویس بیشتر صحبت خواهیم کرد. البته در این روش ایراد مصرف پهنای باند در کنار محدودیت سرعت اینترنت همچنان به جای خود باقی است.

و آخرین شیوه پیشنهادی که در این بخش به آن خواهیم پرداخت، همان گزینه ای است که تا به این‌جا درباره اش صحبت کردیم: به اشتراک گذاشتن فایل در شبکه به صورت بی سیم. با این روش شما برای انتقال فایل از ابزار هوشمند همراه تان به کامپیوتر و یا بالعکس، دیگر نیازی به کابل USB و یا فضای کلود ندارید. بلکه اطلاعات را به صورت درون شبکه ای و با سرعت نسبتا بالا و قابل قبولی به راحتی جابجا می کنید.

اشتراک فایل میان ابزار اندرویدی و کامپیوتر

برای دسترسی به فایل های درون ابزار هوشمند اندرویدی از طریق کامپیوتر و انتقال یا کپی فایل از کامپیوتر به موبایل، باید ابتدا برنامه ای بر روی موبایل نصب کنیم که چنین کاری را برای مان امکان پذیر سازد. AirDroid یک اپلیکیشن رایگان است که می توانید آن را از مارکت اندروید یا بازار دانلود کنید. این برنامه یکی از بهترین اپلیکیشن های رایگان برای انتقال فایل از ابزارهای اندرویدی تحت شبکه است. البته اپلیکیشن های مختلف دیگری هم برای این کار وجود دارد که می توانید خودتان آنها را امتحان کنید.

قدم اول: به اندروید مارکت رفته و اپلیکیشن AirDroid را جستجو کنید. آنگاه آن را دانلود کرده و بر روی گوشی خود نصب نمایید. حال کافی است وارد لیست اپلیکیشن های موبایل یا تبلت تان شوید و این برنامه را باز کنید.

نکته: در صورت عدم دسترسی به مارکت اندروید، این برنامه را به راحتی از اپلیکیشن بازار هم می توانید دریافت کنید.

قدم دوم: این برنامه با باز شدن، صفحه ای همانند شکل بالا به شما نشان می دهد. بر روی دکمه Start کلیک کنید. با این کار یک آدرس جدید شبیه http://192.168.xxx.xxx:8888 در کادر Visit below address in your browser و یک رمز عبور تازه در کادر Password به شما نشان داده خواهد شد. برنامه هم اکنون آماده به اشتراک گذاری محتوای موبایل یا تبلت شما بر روی هر یک از کامپیوترهای موجود در شبکه بی سیم تان است.

قدم سوم: بر روی کامپیوتر مورد نظر، مرورگر اینترنتی تان را باز کرده و آدرسی را که در اپلیکیشن نشان داده می شود، وارد کنید. حال کلید Enter را بزنید. وقتی از شما درخواست رمز عبور شد، از رمزی که به صورت خودکار در مرحله قبل توسط AirDroid ساخته شده، استفاده کنید. اکنون بر روی دکمه Login در مرورگرتان کلیک نمایید. به همین راحتی شما وارد برنامه وب دسکتاپ AirDroid شده اید و آماده مدیریت کامل موبایل تان و از جمله نقل و انتقال فایل ها هستید.

قدم چهارم: حالا نوبت به دسترسی به فایل های درون موبایل یا تبلت از طریق مرورگر است. همانند عکس بالا، برنامه AirDroid محیطی بسیار شبیه به ویندوز اکسپلورر در اختیارتان می گذارد که می توانید به پوشه های مختلف درون اسمارت فون تان دسترسی داشته باشید و فایل ها را به درون آن کپی کرده و یا از درون تلفن به کامپیوترتان انتقال دهید. توجه داشته باشید که در این مرحله پاک کردن فایل ممکن است در مواردی باعث ایجاد مشکل در کارکرد سیستم عامل تلفن شما گردد، پس در حذف فایل هایی که نمی شناسید، دقت لازم را به کار ببرید.

نکته: این برنامه علاوه بر امکان مدیریت فایل ها، قابلیت های جالب دیگری همچون نصب و حذف برنامه ها، پشتیبان گیری از برنامه های درون موبایل، ارسال و دریافت پیامک و مدیریت دفترچه تلفن گوشی را هم به راحتی در اختیارتان می گذارد.

اشتراک فایل میان ابزارهای مجهز به سیستم عامل iOS و کامپیوتر

به دلیل اجبار استفاده از برنامه iTunes، دانلود برنامه ها و فایل های موسیقی و… به صورت مستقیم از فروشگاه اپل و مواردی مانند این، ضرورت ارتباط بی سیم میان کامپیوتر و ابزارهایی همچون آیفون یا آی پد، همانند ابزارهای اندرویدی در میان کاربران این دستگاه ها حس نمی شود. اما باز هم اگر بخواهید از شر اتصال کابل و ورود به برنامه آی تیونز برای نقل و انتقال فایل راحت شوید، می توانید از برنامه هایی که کارایی مشابه AirDroid در دستگاه های اندرویدی دارند استفاده کنید. البته در نسخه جدید این سیستم عامل امکاناتی برای انتقال فایل در نظر گرفته شده است. از جمله این برنامه ها که با استقبال خوبی هم در آی تیونز مواجه شده است می توان به Air Sharing و iFile اشاره کرد که از نظر کاربرد هم تقریبا عملکردی مشابه AirDroid دارند.

تا به اینجا در خصوص راه اندازی شبکه و نحوه استفاده از آن و شیوه های به اشتراک گذاری فایل ها درون شبکه صحبت کردیم. اما نظرتان درباره اینکه فایل های خصوصی و کاری تان را به صورت گسترده تر و در تمام اینترنت در دسترس داشته باشید چیست؟ به صورتی که هم کامپیوتر منزل و محل کارتان، هم لپ تاپ و هم تلفن همراه هوشمندتان با کمترین زحمت و هزینه به یکدیگر متصل شده و شبکه ای خصوصی برای اشتراک فایل ها و فولدرها برای شما و دوستان و همکاران تان باشند!

خب به گمان ما برای چنین کاری Dropbox بهترین گزینه است هر چند که شاید چندان مرتبط به بحث شبکه نباشد، اما به دلیل کاربردهای فراوان درون و بیرون شبکه ای آن، آشنایی کار با دراپ باکس و یادگیری برخی نکات درباره آن خالی از فایده نخواهد بود.

دراپ باکس چیست؟

دراپ باکس سرویس رایگانی است که به شما اجازه می دهد همه عکس ها، اسناد، ویدیوها و دیگر انواع فایل های مورد نیازتان را در هر جایی به همراه داشته باشید. یعنی اینکه هر فایلی که شما بر روی اکانت دراپ باکس تان ذخیره کنید، به صورت خودکار بر روی تمامی کامپیوترها، تلفن های همراه و حتی سایت دراپ باکس ذخیره شده و همگام سازی یا Sync می گردد.

دراپ باکس همچنین به اشتراک گذاری محتویات اکانت تان با دیگران را بسیار ساده کرده است و شما با هر سطحی از دانش کامپیوتری با استفاده از آن، می توانید فایل ها را با دیگران به اشتراک بگذارید.

دراپ باکس حتی می تواند یک بک آپ و پشتیبان مطمئن از اطلاعات ضروری تان باشد، تا اگر روزی لیوان چایی روی لپ تاپ تان خالی شد، فقط نگران سخت افزار بیچاره ای باشید که سوخته است و خیال تان از بابت فایل های درون هارد دستگاه راحت باشد.

چگونه یک اکانت دراپ باکس داشته باشیم؟

ساخت اکانت دراپ باکس بسیار ساده است و چندان سخت تر از ساختن آدرس ایمیل جدید نیست. در اینجا به صورت قدم به قدم، با هم یک اکانت دراپ باکس جدید برای گروه آموزشی F1 می سازیم تا از این به بعد، یک نسخه پشتیبان مناسب از مقالاتمان داشته باشیم و آنها را با ویراستار و مدیر سایت بدون دردسر ایمیل بازی و کول دیسک به اشتراک بگذاریم.

۱- ساخت اکانت در دراپ باکس بسیار راحت بوده و همزمان با نصب آن قابل انجام است. پس در اولین قدم به صفحه دانلود برنامه در سایت Dropbox رفته و بسته به نوع سیستم عامل کامپیوترتان، نسخه مناسب دراپ باکس را دانلود کنید.

در صورتی که بعد از انتخاب سیستم عامل و انتقال به صفحه دانلود، پس از لحظاتی، دانلود دراپ باکس شروع نشد، بر روی لینک restart the download کلیک کنید تا دانلود برنامه بر روی کامپیوترتان آغاز گردد.

توجه: در صورتی که قصد استفاده از دراپ باکس بر روی تلفن همراه تان را هم دارید، ابتدا با نصب آن بر روی کامپیوتر، و طی مراحلی که در ادامه می آید، اکانت دراپ باکس را ساخته و سپس اقدام به نصب نسخه موبایل نمایید.

۲- پس از اتمام دانلود، بر روی فایل نصب برنامه دو بار کلیک کنید، تا پنجره بالا ظاهر شود. آنگاه بر روی دکمه Install کلیک نمایید.

۳- پس از پر شدن بار سبز رنگ و اتمام نصب برنامه، صفحه خوش آمدگویی دراپ باکس نمایش داده می شود، حال نوبت به ساخت اکانت دراپ باکس ویژه شما است. گزینه I don’t have a Dropbox account را انتخاب کرده و دکمه Next را کلیک کنید.

۴- برای ساخت اکانت دراپ باکس لازم است فرمی را که در پنجره جدید به شما نشان داده می شود، پر کنید. در کادر First Name نام، در کادر Last Name نام خانوادگی، و در کادر Email پست الکترونیکی تان را با دقت وارد کنید. حال یک رمز عبور مطمئن و قوی را که به خوبی هم به خاطر سپرده شود، انتخاب نموده و در کادرهای Password و Verify Password تایپ نمایید. در کادر Display name هم یک نام برای کامپیوترتان در اکانت دراپ باکس انتخاب کرده و پس از تیک زدن مربع کنار عبارت I have read and agree to the Terms of Service بر روی دکمه Next کلیک کنید.

نکته: برای انجام این مراحل کامپیوتر شما حتما باید تا انتهای کار به اینترنت وصل باشید.

۵- در این مرحله شما می توانید به انتخاب حجم مورد نیاز فضای ذخیره سازی بر روی دراپ باکس بپردازید. دراپ باکس به صورت رایگان، ۲ گیگابایت فضای ذخیره اطلاعات در اختیار شما می گذارد اما اگر به میزان بیشتری نیاز داشته باشید، باید هزینه آن را پرداخت نمایید. مثلا برای ۵۰ گیگابایت باید سالیانه ۹۹ دلار، ۱۰۰ گیگابایت ۱۹۹ دلار و یک ترابایت ۷۹۵ دلار پرداخت کنید.

در این مرحله همان ۲ گیگابایت رایگان را انتخاب کنید و دکمه Next را کلیک کنید. نگران نباشید، در ادامه روش هایی برای افزایش رایگان حجم اکانت دراپ باکس تا ۱۰ گیگابایت و بیشتر را به شما خواهیم آموخت!

۶- در این مرحله می توانید تنظیمات را به صورت پیش فرض (Typical) قرار داده و نصب را به پایان برسانید و یا اینکه با انتخاب گزینه Advanced علاوه بر انتخاب محل پوشه Dropbox بر روی کامپیوتر و نگهداری فایل ها، پوشه هایی را هم که قرار است با سرور دراپ باکس سینک و همگام شوند، انتخاب کنید. پیشنهاد می شود اگر نیاز به تنظیمات خاصی ندارید، همان گزینه Typical را انتخاب کرده و با زدن Next به کارتان ادامه دهید.

۷- خب، شما موفق شدید. اکانت دراپ باکس ساخته شده و نصب آن هم تمام شد. حال برنامه با نشان دادن صفحه ای مانند تصویر بالا به شما پیشنهاد می دهد که با دیدن یک تور تصویری با قابلیت های آن بیشتر آشنا شوید. با کلیک مکرر بر روی دکمه Next به تماشای تور بنشینید و یا با انتخاب گزینه Skip tour and finish به مرحله آخر بروید.

۸- در صفحه پایانی با کلیک در مربع کنار عبارت Add a shortcut to Dropbox on my Desktop یک آیکون میانبر از پوشه دراپ باکس بر روی دسک تاپ کامپیوترتان اضافه می شود. در صورتی هم که در مرحله ۶ با انتخاب گزینه Typical تنظیمات پیش فرض را انتخاب کرده اید و حالا می خواهید جای پوشه دراپ باکس را عوض کنید، مربع کنار عبارت I want to choose where to put my Dropbox folder را تیک زده و آنگاه گزینه Finish را انتخاب کنید.

اکنون شما صاحب یک اکانت دراپ باکس هستید و همچنین با نصب برنامه بر روی کامپیوترتان، یک پوشه ویژه هم در اختیار دارید. هر فایل و پوشه ای را که درون پوشه Dropbox کپی کنید، به صورت خودکار بر روی سرور دراپ باکس کپی شده و به صورت کاملا امن نسخه ای از آن در آنجا نگهداری می شود.

حال برای دست یابی به فایل های ضروری که بر روی کامپیوتر خود درون پوشه دراپ باکس قرار داده اید، از طریق دیگر کامپیوترها، راه های فراوانی در اختیار دارید:

الف: استفاده از سایت دراپ باکس
ساده ترین راه استفاده از سایت این سرویس ابری است. کافی است وارد سایت Dropbox.com شده و با استفاده از ایمیل و کلمه عبوری که در مراحل نصب انتخاب کرده اید، لاگین کنید. اکنون به راحتی به تمامی فایل های کپی شده درون پوشه دراپ باکس کامپیوترتان دسترسی دارید، می توانید آنها را بر روی کامپیوتر مورد نظرتان کپی کرده و یا اینکه حذف، یا با فایل دیگری را جایگزین کنید.

ب: نصب دراپ باکس بر روی دیگر کامپیوترها
اگر کامپیوتر دیگری که قصد استفاده از فایل ها را بر روی آن دارید، متعلق به خودتان است، می توانید برنامه دراپ باکس را بر روی آن هم نصب کرده و نسخه نظیر به نظیری از فایل ها را بر روی آن داشته باشید. تنها کافی است که پس از دانلود برنامه با توجه به سیستم عامل آن کامپیوتر، در مرحله سوم راهنمای بالا، گزینه I already have a Dropbox account را انتخاب کنید و بر روی Next کلیک کنید. با این کار در ادامه برنامه از شما ایمیل و رمز عبور اکانت تان را سوال کرده و با اتصال به اکانت تان، نسخه ای از تمام فایل های تان را به کامپیوتر جدید انتقال می دهد.

ج: به اشتراک گذاری تمامی یا برخی از فایل ها یا پوشه ها با دیگر کاربران دراپ باکس
شما همچنین می توانید از دراپ باکس برای انجام کارهای گروهی استفاده کرده و فایل ها و پوشه ها را با دیگر دوستان و همکاران تان به اشتراک بگذارید. در این خصوص در ادامه‌ی مقاله بیشتر صحبت خواهیم کرد.

د: به اشتراک گذاری عمومی فایل
شما می توانید از دراپ باکس به صورت محدود به عنوان یک سرویس به اشتراک گذاری رایگان فایل همچون رپیدشیر و… استفاده کرده و فایل ها را با دسترسی و لینک دانلود عمومی با دوستان تان به اشتراک بگذارید. توجه داشته باشید که اکانت دراپ باکس شما میزان ترافیک ماهیانه محدودی داشته و چنین کاری ممکن است باعث اتمام سریع آن و عدم دسترسی شما به فایل های تان تا ماه آینده گردد. در ادامه در خصوص این شیوه استفاده از دراپ باکس هم توضیح خواهیم داد.

تا به اینجا با دراپ باکس آشنا شدیم و درباره شیوه نصب آن، ساخت اکانت در آن و همچنین چند شیوه کار با آن آشنا شدیم. اگر به خاطر داشته باشید، یکی از کاربردهای دراپ باکس «به اشتراک گذاری تمامی یا برخی از فایل ها یا پوشه ها با دیگر کاربران» بود. در این قسمت به صورت تصویری و قدم به قدم شما را با شیوه اشتراک فایل دراپ باکس آشنا می کنیم و در ادامه به ذکر برخی کاربردهای جالب آن می پردازیم.

به اشتراک گذاری یک پوشه با دیگر کاربران دراپ باکس

۱- به اشتراک گذاشتن یک پوشه در دراپ باکس کاری بسیار ساده بوده و از طریق وب سایت آن به آسانی قابل انجام است. اما برای شروع می توانید این کار را از روی دسک تاپ تان انجام داده و یا اینکه از همان درون سایت کار را آغاز کنید.

پوشه ای درون فولدر دراپ باکس در کامپیوترتان ایجاد کرده و فایل هایی را که می خواهید با دوست یا دوستان تان به اشتراک بگذارید را داخل آن کپی کنید. حال بر روی این پوشه راست کلیک کرده و با رفتن روی گزینه Dropbox عبارت Share This Folder را انتخاب کنید. پنجره ای در مرورگر اینترنتی تان باز شده و به صفحه اشتراک پوشه منتقل می شوید.

البته به جای این کار، می توانید بعد از ایجاد پوشه و کپی کردن فایل ها، وارد اکانت دراپ باکس تان شده و بر روی علامت مثلث روبروی نام پوشه مورد نظر کلید کنید، تا منوی آبشاری باز شود. حال بر روی گزینه Share this folder کلیک کنید.

۲- حال صفحه ای باز می شود که می توانید ایمیل یا ایمیل هایی را که می خواهید این فولدر را با آنها به اشتراک بگذارید، ثبت کنید. در باکس Invite collaborators to this folder ایمیل ها را وارد کنید. برای جداسازی هر ایمیل از ایمیل بعدی تنها کافی است از یک فاصله (ایجاد شده با کلید Space) استفاده کنید.

در کادر Send a personal message with your invitation هم می توانید در صورت نیاز، پیام دلخواهی را تایپ کنید تا به گیرنده پیام اشتراک گذاری نشان داده شود.

۳- افرادی که آنها را برای استفاده از این پوشه اشتراکی دعوت می کنید، ایمیلی همانند شکل بالا دریافت می کنند که آنها را به مشاهده و پیوستن به پوشه اشتراکی فرا می خواند. اگر آنها تاکنون در دراپ باکس ثبت نام نکرده و اکانت نداشته باشند، می توانند مستقیما ثبت نام کرده و به پوشه دسترسی داشته باشند. در صورتی هم که از قبل عضو باشند، به سادگی با ورود به حساب دراپ باکس شان، می توانند ویرایش و استفاده از فایل های این پوشه را شروع کنند.

نکته: به محض تایید اشتراک پوشه توسط کاربران دعوت شده، شکل آن پوشه در کامپیوتر آنها و شما تغییر می کند. پوشه های به اشتراک گذاشته شده در سمت راست خود دارای شکلک دو انسان هستند، در حالی که پوشه های بدون اشتراک شکل معمولی دارند.

به همین سادگی و بدون نیاز به هیچ تجهیزات و تخصص خاصی شما می توانید فایل های خود را با دیگر همکاران و دوستان تان به اشتراک بگذارید. جالب اینکه در صورتی که درون یک شبکه داخلی با همکاران تان از دراپ باکس استفاده می کنید، برنامه آن را تشخیص داده و فایل را بسیار سریع تر از مدت زمان لازم برای انتقال آن به سرور آنلاین، برای دیگر همکاران تان به نمایش در می آورد و در حقیقت همگام سازی و سینک درون شبکه ای را بر سینک با سرور اصلی برنامه مقدم داشته و آن را به سرعت برای تان انجام می دهد.

علاوه بر این وقتی که پوشه ای را به اشتراک می گذارید، چندان لازم نیست در خصوص تغییرات مشکل ساز و ناشناس نگران باشید، زیرا به راحتی می توانید تاریخچه تغییرات انجام گرفته در پوشه را به تفکیک زمان و فرد انجام دهنده مشاهده کنید.

مشاهده تاریخچه پوشه اشتراکی

هرگاه که همکاران و دوستان شما در یک پوشه اشتراکی تغییری داده، فایلی را اضافه یا ویرایش کنند، شما توسط برنامه دراپ باکس نصب شده بر روی کامپیوترتان یک اخطار مبنی بر انجام این کار دریافت خواهید نمود.

علاوه بر این می توانید هر گاه که لازم باشد، در سایت دراپ باکس لیستی از تغییرات انجام گرفته در پوشه اشتراکی را مشاهده کنید. برای این کار در اکانت دراپ باکس خود لاگین کنید، و تب Event را انتخاب کنید. در اینجا تمام تغییرات انجام شده در دراپ باکس تان به شما نشان داده خواهد شد. اما اگر می خواهید تغییرات مربوط به پوشه خاصی را مشاهده کنید، نام آن را از منوی سمت چپ صفحه انتخاب کنید.

حال می توانید تمام تغییراتی را که اخیرا در پوشه مورد نظر صورت پذیرفته اند را مشاهده کنید. این لیست شامل نوع تغییر، نام فرد تغییر دهنده، تاریخ انجام این کار و نام دقیق فایل است.

بازیابی فایل های حذف شده

یکی دیگر از قابلیت های بسیار جذاب دراپ باکس بازیابی فایل هایی است که اشتباها توسط شما از درون پوشه دراپ باکس کامپیوترتان حذف (Delete) شده اند. یا اینکه یکی از همکاران تان آنها را از پوشه اشتراکی پاک کرده و شما به همان فایل های حذف شده هنوز نیاز دارید. البته بسته به اینکه از اکانت رایگان و یا غیر رایگان دراپ باکس استفاده کنید، این کار تنها تا مدت زمان محدودی قابل انجام است. در اکانت رایگان تقریبا یک تا دو ماه فایل های پاک شده نگهداری شده و پس از آن دیگر قابل دست یابی نخواهند بود.

به دو صورت می توانید به فایل های حذف شده دسترسی داشته باشید. یکی این است که در پوشه اشتراکی که فایلی از درون آن حذف شده راست کلیک کرده و با رفتن بر روی گزینه Dropbox، عبارت Show Deleted Files را انتخاب کنید. با این کار همه فایل های حذف شده قابل بازگشت، به شما نشان داده خواهند شد.

راه دیگر این است که در همان صفحه مربوط به لیست تغییرات پوشه که در بخش Event درون سایت دراپ باکس دیدیم، بر روی نام فایل حذف شده کلیک کنیم. در این حالت سایت نسخه های مختلف قابل بازیابی را برایمان لیست می کند. حال کافی است که دکمه رادیویی کنار فایل مورد نظر را انتخاب کرده و بر روی عبارت Restore کلیک کنیم تا فایل پاک شده دوباره بازیابی شود.

اشتراک عمومی پوشه با لینک دانلود فایل

همانگونه که در گذشته هم اشاره کردیم، دراپ باکس می تواند نقش یک سرویس به اشتراک گذاری رایگان فایل را هم به صورت محدود بازی کند. به این صورت که شما می توانید فایل های تان را در بخش خاصی از اکانت دراپ باکس آپلود کرده و لینک مستقیم دانلود آنها را در اختیار دیگران قرار دهید.

در این حالت افراد برای دانلود فایل شما دیگر نیازی به ساخت اکانت در دراپ باکس و یا لاگین کردن در آن ندارند و می توانند به راحتی آن فایل را دانلود کنند. اما همانطور که گفتیم، مشکل اینجاست که اکانت شما در دراپ باکس میزان محدودی ترافیک ماهیانه دارد و اگر مقدار دانلود و آپلودتان از آن حد بگذرد، دیگر تا پایان ماه به فایل های تان دسترسی نخواهید داشت. پس در به کار بردن این قابلیت دراپ باکس کمی دقت کنید!

هنگام نصب دراپ باکس، به صورت پیش فرض پوشه ای با نام Public درون پوشه Dropbox بر روی کامپیوترتان ساخته می شود. شما می توانید از این پوشه برای به اشتراک گذاری عمومی فایل ها استفاده کنید. ابتدا فایلی را که می خواهید لینک آن را به صورت عمومی به اشتراک بگذارید، درون این پوشه کپی کنید. حال به دو صورت لوکال و آنلاین می توانید به لینک دانلود این فایل دست یابید.

پس از کپی کردن فایل درون پوشه Public، تنها کافی است بر روی فایل مورد نظر راست کلیک کرده و از طریق گزینه Dropbox بر روی عبارت Copy Public Link کلیک کنید. آدرسی که کپی شده است، همان لینک عمومی فایل شماست. آن را در اختیار هر فردی که بگذارید، بدون نیاز به داشتن اکانت دراپ باکس، می تواند فایل را دانلود کند. جالب تر اینکه برای این کار حتی نیازی به روشن بودن دائمی کامپیوتر شما هم نیست و در حقیقت این فایل از روی نسخه آنلاین سرور دراپ باکس دانلود خواهد شد.

اگر درون اکانت تان در سایت دراپ باکس هستید، به پوشه Public رفته و با کلیک بر روی مثلث جلوی نام فایل مورد نظرتان، منوی آبشاری را باز کنید. حال با کلیک بر روی عبارت Copy public link از منوی باز شده، لینک دانلود فایل را کپی کرده و آن را در محل مورد نظرتان پیست کنید و در اختیار افراد مورد نظر قرار دهید.

نکته: هرگاه که می بینید دیگر نیازی به اشتراک عمومی فایلی نیست، تنها کافی است آن را از پوشه Public به پوشه دیگری منتقل کنید تا خود به خود لینک دانلود تولید شده منقضی گردد.

تا اینجا یک اکانت دراپ باک ساختیم و با شیوه به اشتراک گذاری فایل ها در آن آشنا شدیم، اما اجازه دهید حالا به برخی کلک های آن که کارهای آنلاین و آفلاین ما را بسیار ساده تر می کنند بپردازیم.

انتقال مستقیم فایل از اینترنت به دراپ باکس

اگر از دراپ باکس برای نگهداری جدیدترین فایل های موسیقی، عکس یا نرم افزارها و به اشتراک گذاری آنها با دوستان تان استفاده می کنید، حتما با این مشکل روبرو هستید که همیشه باید ابتدا فایل مورد نظر را از سایت ها بر روی کامپیوترتان دانلود کرده و سپس آن را درون پوشه دراپ باکس قرار دهید تا به سرور دراپ باکس منتقل شده و آپلود گردد. این کار علاوه بر زمان بر بودن، باعث مصرف دو برابر پهنای باند (ترافیک) اینترنت شما خواهد شد.

اما سرویس URL Droplet کار را برای تان بسیار راحت می کند. شما یک بار این سرویس را به اکانت دراپ باکس تان متصل می کنید. حالا دیگر تنها کافی است آدرس URL فایل مورد نظرتان را به این سرویس داده و دکمه Save را بزنید تا به راحتی فایل به اکانت دراپ باکس تان منتقل گردد.

در صورتی هم که بخواهید فایلی (به خصوص عکس) را مستقیما از یک صفحه وب به دراپ باکس تان منتقل کنید، تنها کافی است که برای مرور آن صفحه از برنامه کروم استفاده کرده و افزونه Cloud Save را بر روی نصب کرده باشید.

حال بر روی هر محتوایی که می خواهید آن را در دراپ باکس تان ذخیره کنید، راست کلیک کرده و از طریق منوی Cloud Save عبارت Dropbox را انتخاب کنید. کروم پنجره ای را به شما نشان می دهد که نشان دهنده شروع آپلود فایل مورد نظر بر روی سرور دراپ باکس است.

نکته: تنها اولین باری که از این افزونه استفاده می کنید، برنامه با نشان دادن اخطاری از شما اجازه دسترسی به اکانت دراپ باکس تان را درخواست می کند. می توانید چنین مجوزی را صادر کنید زیرا به نظر می رسد تاکنون مشکل امنیتی خاصی در خصوص این برنامه گزارش نشده است.

شیوه ارتقا رایگان اکانت ۲ گیگابایتی دراپ باکس به ظرفیت های بالاتر!

درست است که در ابتدای ساخت اکانت دراپ باکس، این سرویس تنها ۲ گیگابایت فضای رایگان در اختیارتان می گذارد، اما راه های نسبتا ساده ای وجود دارد که به راحتی می توانید ظرفیت اکانت تان را چندین گیگابایت افزایش دهید.

الف: اول از همه، پس از لاگین، به صفحه شروع دراپ باکس (Get Started) رفته و مراحل ذکر شده را تا به انتها دنبال کنید. با این کار ۲۵۰ مگابایت به ظرفیت اکانت شما اضافه خواهد شد.

ب: پس از ورود به اکانت دراپ باکس به صفحه ریفرال رفته و دوستان تان را دعوت کنید تا در دراپ باکس برای خودشان اکانت بسازند. به ازای هر کدام از دوستان تان که با لینک دعوت شما در دراپ باکس عضو شوند، به شما ۲۵۰ مگابایت فضای رایگان تعلق می گیرد. در صورتی که دانشجو یا عضوی جامعه دانشگاهی بوده و از ایمیل .edu استفاده می کنید، حتما از همین ایمیل برای ساخت اکانت دراپ باکس و دعوت دوستان استفاده کنید. زیرا در این صورت به ازای هر عضو دعوتی جدید به شما ۵۰۰ مگابایت فضای رایگان هدیه می شود.

شما به پنج صورت می توانید دوستان تان را دعوت کنید. ایمیل و رمز عبور خود را به سایت دهید تا دعوت نامه ای برای تمام اعضای Contact List ایمیل تان ارسال کند. یا اینکه متنی را به همراه لینک ریفرال به صفحه فیس بوک یا اکانت توییتر خود ارسال کنید. همچنین در پایین صفحه ریفرال، لینک دعوت آماده را مشاهده می کنید که می توانید آن را در وبلاگ یا وب سایت تان به کار برده و یا در دیگر شبکه های اجتماعی و سایت ها به اشتراک بگذارید. به همین شکل اکانت دراپ باکس ما هم اکنون به ۱۰.۸۸ گیگا بایت رسیده است.

ج: حساب توییتر دراپ باکس را در لیست دوستان توییتری خود اضافه کنید و مرتبا اخبار سایت را دنبال کنید. سایت معمولا به مناسبت های مختلف برخی حجم های مختلف رایگان را به عنوان هدیه و یا جایزه به صورت محدود عرضه می کند. مثلا قبل از ارائه رسمی برنامه آپلود اتوماتیک عکس ویژه ابزارهای اندرویدی، برای افرادی که در آزمایش این برنامه شرکت می کردند، ۵ گیگ بایت فضای رایگان در نظر گرفته شده بود!

د: اکانت دراپ باکس تان را به شبکه های اجتماعی وصل کنید. پس از لاگین در سایت دراپ باکس، به این صفحه رفته و کار را شروع کنید. با اتصال دراپ باکس به اکانت های توییتر و فیس بوک و همچنین دنبال کردن @dropbox در توییتر، به ازای هر کدام ۱۲۸ مگابایت فضای رایگان به دست می آورید. در پایان، با ذکر دلیل استفاده از دراپ باکس در یکی دو جمله و ارسال یک توییت درباره دراپ باکس، جمعا ۷۶۸ مگابایت به حجم دراپ باکس تان بیافزایید.

ایجاد گالری های عکس ساده و جذاب

یکی از قابلیت های ساده و جذاب دراپ باکس، امکان ایجاد گالری های ساده و در عین حال جذاب و کاربردی از پوشه های عکس درون اکانت دراپ باکس شما است.

درون پوشه Photos که در به صورت پیش فرض در پوشه Dropbox کامپیوترتان قرار دارد، آلبوم های مورد نظرتان را ساخته و عکس ها را به تناسب دسته بندی که برای نام آلبوم ها ایجاد کرده اید، درون آنها کپی کنید.

حال وارد اکانت دراپ باکس تان شده، تب Files را باز کرده و بر روی مثلث جلوی پوشه Photos کلیک کنید تا منوی آبشاری آن باز شود. گزینه Gallery را انتخاب کنید.

همانطور که می بینید، دراپ باکس کلیه پوشه های درون فولدر Photos را به صورت آلبوم های درون گالری به شما نشان می دهد و با کلیک بر روی هر کدام می توانید محتوای درون آنها را ببینید.

نکته جالب بعدی گالری های دراپ باکس این است که برای شما لینکی را فراهم می آورند که می توانید آنها را به سادگی با دوستان و خانواده تان به اشتراک بگذارید. برای این کار تنها کافی است آدرسی را که در بالای هر گالری در کادر روبروی عبارت Share this gallery with friends نوشته شده، کپی کنید و از طریق ایمیل برای دوستان و افراد خانواده تان ارسال کنید.

در صورتی که بر روی هر یک از عکس های درون گالری هم کلیک کنید، آنها را در اندازه بزرگ تر مشاهده خواهید کرد. این اندازه بستگی به صفحه نمایشگر شما دارد. در این حالت عکس به صورت روشن نمایش داده شده و بقیه صفحه تار می شود. جالب اینکه در این حالت نمایش با کلیک بر روی دکمه Play slideshow در سمت چپ و بالای صفحه می توانید تمامی عکس های درون گالری را با تاخیری کوچک پشت سر هم تماشا کنید.

ارسال فایل های تورنت برای دانلود بر روی کامپیوتر از راه دور

اگر اهل دانلود فایل و به خصوص فیلم، سریال و برنامه باشید، حتما با فایل های تورنت و برنامه هایی همچون بیت تورنت و uTorrent آشنایی دارید.

اما هنگامی که روی کامپیوتر یکی از دوستان تان فایل تورنت خوبی می بینید و کول دیسک همراه ندارید چه می کنید؟ یا اینکه روی کامپیوتر محل کارتان امکان دانلود تورنت ندارید، اما وقت فراوانی برای جستجو در سایت های تورنت و یافتن فایل های مورد نظرتان دارید. و یا گاهی اوقات هم می خواهید از یک کامپیوتر یکی از دوستان به صورت اشتراکی و چند نفره برای دانلود تورنت استفاده کنید، اما ارسال فایل ها برای یک نفر و ثبت آنها در نوبت دانلود توسط وی کار دشواری است. خب، راه حل چیست؟

راه حل، خود برنامه تورنتی است که استفاده می کنید!

بسیاری از برنامه های تورنت این قابلیت را دارند که به صورت خودکار پوشه خاصی از کامپیوتر را دائما برای یافتن فایل های با پسوند torrent کنترل کنند و با یافتن چنین فایل هایی، آنها را در نوبت دانلود قرار دهند. خب، وقتی قرار باشد که پوشه مورد جستجوی برنامه تورنت درون دراپ باکس قرار گرفته باشد چه اتفاقی می افتد؟

شما به راحتی از همه جا به آن دسترسی دارید و می توانید فایل های تورنت مورد نظر را به این پوشه انتقال دهید. حتی می توانید این پوشه را با دوستان تان به اشتراک بگذارید تا آنها هم فایل های دلخواه شان را در این پوشه کپی کنند، تا به صورت خودکار در لیست دانلود قرار گرفته و دانلود شوند.

حتی در مکان هایی هم که دراپ باکس را نصب نداشته باشید، می توانید با ورود به اکانت خود در سایت دراپ باکس از طریق مرورگر، فایل تورنت را در پوشه مربوطه آپلود کرده و در نوبت دانلود خودکار برنامه تورنت قرار دهید.

همگام سازی بانک اطلاعاتی برنامه های مدیریت رمزهای عبور

یکی از مشکلاتی که هنگام استفاده از برنامه های مدیریت رمز عبور همچون RoboForm یا ۱Password دارید این است که بانک اطلاعاتی این برنامه ها به صورت آفلاین و تنها بر روی کامپیوتری که برنامه نصب شده است نگهداری می شود. پس اگر رمزهای عبور بر روی برنامه درون کامپیوتر منزل ذخیره شده باشند، برای استفاده روی کامپیوتر محل کار باید دوباره آنها را ذخیره کرد.

اما اگر محل ذخیره سازی بانک اطلاعاتی این برنامه ها را درون پوشه دراپ باکس کامپیوتر انتخاب کنیم، این دیتابیس از همه جا (کامپیوتر منزل، محل کار، لپ تاپ و…) به صورت ساده و یکسان در دسترس بوده و هرگونه تغییر در اطلاعات آن سریعا در همه کامپیوترها و ابزاری که از آن استفاده می کنند، سینک و همگام سازی می شود.

نکته: البته پیشنهاد ما استفاده از برنامه های مدیریت رمز عبور امن و آنلاینی مانند LastPass است که رمزهای عبور را بر روی سرور خود به صورت رمزنگاری شده ذخیره و نگهداری می کند.

در اینجا این سلسله مقالات آموزشی با موضوع شبکه به پایان می رسد و گروه آموزشی F1 امیدوار است که شما هم اکنون با مفهوم شبکه و حاشیه های آن به خوبی آشنا شده باشید. علاوه بر این اگر این سلسله مقالات برای شما مفید بوده است، بد نیست که آن را به دوستان و آشنایان خود نیز معرفی کنید.

۱ ستاره۲ ستاره۳ ستاره۴ ستاره۵ ستاره (مجموع آرا: 2 رأی - میانگین رتبه: 3٫50 از 5)
پردازش...

دیدگاه