شبکه – قسمت دوم

بخش اول مقاله

راهنمای خرید ADSL

اول از همه و قبل از ادامه‌ی ببحث اصلی شبکه بگذارید بگوییم که ای‌دی‌اس‌ال چیست؟

احتمالا بسیاری از شما این کلمه را شنیده اید و برخی هم اکنون از این سرویس استفاده می کنید. عبارت ADSL مخفف کلمه Asymmetric Digital Subscriber Line و به معنی خط اشتراک دیجیتال نامتقارن است. این شیوه ارتباطی یکی از انواع تکنولوژی انتقال داده از طریق خط اشتراکی دیجیتال یا DSL است که امکان انتقال اطلاعات با سرعت بالا بر روی خطوط تلفن مسی را امکان پذیر می کند. این کار با بهره گیری از فرکانس هایی که توسط تماس های تلفنی صوتی مورد استفاده نیستند، انجام می گیرد و در نتیجه یک اسپلیتر یا فیلتر DSL اجازه می دهد که یک خط تلفن واحد به طور همزمان برای ارتباط ADSL و مکالمه مورد استفاده قرار بگیرد.

هنگامی که شما اقدام به خرید یک اشتراک ADSL می کنید، در حقیقت شرکت طرف قرارداد شما با نصب یک سویچ ارتباطی در مرکز مخابراتی تان، ارتباطی پرسرعت و مستقیم را بین سرور خدمات دهنده اش و مودم خانگی تان ایجاد می کند تا بدون اختلال قابل توجه در خط تلفن منزل شما، اینترنت پر سرعت را در اختیارتان بگذارد. درباره سرعت ارتباط و انتقال اطلاعات بعدا بیشتر خواهیم گفت، اما برای مقایسه، اینترنت دیال آپ معمولی در بهترین حالت ۳۶ تا ۵۷ کیلوبیت بر ثانیه سرعت دارد در حالی که سرعت ADSL از ۱۲۸ کیلوبیت بر ثانیه شروع شده و سرعت های متداول آن ۲۵۶ و ۵۱۲ هستند. همچنین بسته به قوانین کشوری، شرکت ها امکان ارائه سرعت های بالاتر از ۲ مگابیت بر ثانیه تا ۶ و ۸ مگابیت را هم دارند.

مزایای ADSL

– ارتباط اینترنتی سریع تر: سرعت انتقال اطلاعات به صورت ADSL در پایین ترین حالت هم، چنان بالا است که قابل مقایسه با حالت دیال آپ نیست.

– عدم نیاز به برپایی زیرساخت ها: با توجه به اینکه تکنولوژی ADSL از همان خطوط مسی تلفن استفاده می کند که از قبل وجود داشته اند، برای پاسخگویی به خواست مشتریان نیازی به برپایی زیرساخت های ویژه و جدید ندارد.

– قابلیت اطمینان بالا: در مقایسه با دیگر روش های اتصال به اینترنت (همچون WiFi و WiMax و دیال آپ)، DSL اعتبار و اطمینان بخشی بیشتری دارد، یعنی همان چیزی که مهمترین فاکتور در تصمیم گیری شما برای انتخاب سرویس دهنده اینترنت است.

– استفاده همزمان از خط تلفن و اینترنت: بر خلاف ارتباط دیال آپ که همیشه خط تلفن را اشغال می کند، هنگام استفاده از اینترنت ADSL خط تلفن شما آزاد بوده و به راحتی امکان مکالمه را دارید.

– نصب و راه اندازی آسان: استفاده از اینترنت ADSL نیاز به هیچ کار ویژه و خاصی از طرف کاربر ندارد. کافی است شما یک خط تلفن داشته باشید. یک اشتراک بخرید. مودم را به آن وصل کرده و کار با اینترنت را آغاز کنید.

معایب ADSL
– تنها در مناطق توسعه یافته قابل دسترسی است: در مناطقی که از خطوط تلفن اشباع نشده باشد و مراکز پیشرفته مخابراتی نداشته باشند امکان ارائه خدمات اینچنینی وجود ندارد.

– عدم امکان تغییر آسان خط تلفن یا مکان مورد استفاده به دلیل نصب تجهیزات در مرکز مخابراتی

– سرعت متغیر و افت و خیز سرعت بسته به تعداد کاربران مرکز مخابراتی و میزان توانایی سرورهای شرکت خدمات دهنده

– گرانی تجهیزات اولیه نسبت به اینترنت دیال آپ

توصیه هایی برای انتخاب ADSL مناسب

به دلیل تنوع بسیار فراوان شرکت های خدمات دهنده ADSL و همچنین تعرفه های بسیار متفاوت و متنوع آن، ارائه دستورالعملی ویژه برای چنین انتخابی یک کار دشوار و سخت است. اما در این بخش تنها به ذکر چند نکته مهم و کلی در خصوص انتخاب شرکت و سرویس مناسب می پردازیم:

۱- در صورتی که چندین شرکت در شهر شما مشغول به فعالیت هستند و امکان انتخاب دارید، قبل از هر چیز دقت کنید که شرکت ارائه دهنده خدمات، نمایندگی کدام شرکت اصلی را به عهده دارد. سعی کنید از نمایندگی های شرکت های خوشنامی که در شهر شما هم عملکرد خوبی داشته اند، اشتراک بگیرید. به دوستانی مراجعه کنید که از خدمات ADSL استفاده کرده و از آن راضی هستند.

۲- هیچگاه تعداد زیاد مشترک یک شرکت دلیل بر خوب بودن آن نیست، زیرا در صورتی که شرکت نتواند منابع سیستمی لازم را تامین نماید، حتی در صورتی که نمایندگی شرکت خدمات دهنده معتبر و معروفی را هم داشته باشد، به دلیل تعدد مشترکین فعال، در ارائه خدمات با مشکل مواجه می شود. اما اغلب اوقات عکس این قضیه کاملاً صدق می کند. یعنی شرکتی که چند سال است کار می کند و هنوز تعداد کمی مشترک دارد، احتمالا نمی تواند به خوبی از پس خدمت دهی برآید.

۳- یکی از ملاک های تان برای انتخاب شرکت این باشد که سرعت مورد نظر شما را در اختیارتان بگذارد. برخی از شرکت ها با سخت گیری خاصی، برای مشترکین خانگی تنها خطوط ۱۲۸ کیلوبیت بر ثانیه را عرضه می کنند. اما برخی با راه های ویژه ای حتی خطوط ۲ مگابیت بر ثانیه و بیشتر را هم در اختیارتان می گذارند. نگویید که همین خط ۲۵۶ کیلوبیتی از سر من زیاد است.

۴- شرکت ها معمولا برای جلب مشتری پلن ها و پیشنهادات وسوسه کننده ای ارائه می کنند. مثلا خطوط سرعت بالا و بسیار ارزان قیمتی که شما را ترغیب می کنند به صورت چند ماهه یا فصلی قرارداد ببندید. شاید برخی از این خطوط برای کار شما کاملا مناسب باشند. اما ابتدای امر هیچ گاه سراغ این خطوط نروید. پیشنهاد می کنم برای بار اول حتما یک خط یک ماهه را امتحان کنید تا میزان مصرف و سرعت مناسب کارتان را بسنجید.

مثلا یک خط ۲۵۶ یا ۵۱۲ کیلوبیت در استفاده خانگی برای ماه اول مناسب به نظر می رسد. ترافیک ماهیانه هم چیزی بین ۲ تا ۴ گیگابایت انتخاب کنید. یکی دو ماه استفاده اینگونه، مبنای مناسبی برای سنجش میزان استفاده معقول شما از اینترنت است. بعدا می توانید تصمیم بگیرید که چه سرعتی مناسب کار شما است و چه میزان ترافیک ماهیانه مصرف می کنید. پس با چشم باز (و نیم نگاهی به سرویس های تشویقی رایگان و نیم بهای شبانه) به سراغ سرویس های ویژه فصلی، سه یا شش ماهه سرویس دهنده اینترنتی تان (ISP) بروید. شاید هم همین یک ماه استفاده چنان تجربه بدی بود که ترجیح دادید که به سراغ سرویس دهنده بهتری بروید. پس شکر خدا به راحتی می توانید این کار را بکنید زیرا در دام یک قرارداد چند ماهه نیافتاده اید.

پس از انتخاب شرکت خدمات دهنده اینترنت، قدم بعدی خرید یک مودم ADSL مناسب است. اگر برای بار اول باشد که خط ADSL می گیرد، احتمالا همانند دفعه اول من، شرکت یکی از مودم هایی را که روی دستش مانده است با قیمتی بالاتر از بازار به شما تحویل خواهد داد که کاربرد چندانی هم برای تان نخواهد داشت. پس بگذارید برای اینکه دچار چنین مشکلی نشویم، به سراغ شناخت انواع مودم های ADSL و استانداردهای آنها می رویم تا با انتخاب مودم مناسب، زیرساخت های لازم را برای یک شبکه بی سیم خانگی آماده کنیم. زیرا در صورتی که مودم مناسبی انتخاب نکنیم، باید در قدم های بعدی با هزینه بیشتر اقدام به خرید تجهیزات اضافه و یا تعویض مودم برای راه اندازی شبکه بی سیم نماییم.

خرید مودم ADSL

انواع مودم

مودم های ADSL موجود در بازار به طور کلی به سه دسته مودم های با کابل Lan یا شبکه، مودم های با کابل USB و مودم های بی سیم یا WiFi تقسیم می شوند. مودم های USB معمولا تنها بر روی یک کامپیوتر قابل استفاده اند و یک خروجی USB دارند. این مودم ها مناسب افرادی هستند که می خواهند یک کامپیوتر دسک تاپ را در منزل به اینترنت وصل کنند.

مودم های ADSL که دارای خروجی کابل شبکه هستند معمولا می توانند از یک تا چهار کامپیوتر پشتیبانی کنند. البته باز هم برای استفاده از اینترنت در شبکه بی سیم یا شبکه کابلی با این مودم ها، لازم است که تجهیزاتی همچون روتر بی سیم و یا سویچ را به شبکه تان اضافه کنید.

مناسب ترین نوع مودم های ADSL برای راه اندازی یک شبکه بی سیم خانگی، مودم های بی سیم یا WiFi هستند که علاوه بر داشتن چند خروجی Lan می توانند به صورت تئوری تا ۲۵۶ دستگاه مختلف را به صورت بی سیم پشتیبانی کرده و به اینترنت وصل نمایند. با داشتن چنین مودمی، به راحتی می توانید اقدام به راه اندازی یک شبکه کوچک نمایید و دیگر نیازی به خرید تجهیزات اضافه ای همچون روتر بی سیم نخواهید داشت.

استاندارد های ارتباط بی سیم در مودم و روترهای شبکه بی سیم

مجموعه استانداردهای مورد استفاده در ابزارهای وای فای را با عبارت استانداردهای ۸۰۲٫۱۱ یا استاندارد IEEE 802.11 معرفی می کنند. این استانداردها در دستگاه های مرتبط با شبکه ارتباطی محلی بی سیم یا WLAN به کار می روند و شامل باندهای فرکانسی ۲.۴، ۳.۶ و ۵ گیگاهرتز هستند.

استانداردهای ۸۰۲.۱۱ مبنای تئوریک لازم برای ارتباط محصولاتی که از WiFi برای تماس و انتقال اطلاعات استفاده می کنند را فراهم می آورند. این استاندارد شامل پروتکلی از مجموعه ای از تکنیک های مدولاسیون امواج در هوا برای انتقال اطلاعات است.

معروفترین و پرکاربرد ترین پروتکل ها عبارتند از ۸۰۲٫۱۱b و ۸۰۲٫۱۱g و ۸۰۲٫۱۱n. اولین استانداردی که به صورت فراگیر مورد استفاده قرار گرفت ۸۰۲٫۱۱b بود و پس از آن پروتکل های پرسرعت تر ۸۰۲٫۱۱g و ۸۰۲٫۱۱n هم معرفی شدند. پروتکل های ۸۰۲٫۱۱b و۸۰۲٫۱۱g در محدوده فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز کار می کنند. در حالی که پروتکل ۸۰۲٫۱۱n در محدوده های فرکانسی ۲.۴ و ۵ گیگاهرتز فعال است. محدوده برد تقریبی دو پروتکل b و g تقریبا ۳۸ متر در فضای بسته و ۱۴۰ متر در فضای باز است در حالی که برد پروتکل n در فضای بسته ۷۰ متر و در فضای باز تا ۲۵۰ متر است.

حداکثر سرعت انتقال اطلاعات در ابزارهایی با استاندارد ۸۰۲٫۱۱b به ۱۱ مگابیت بر ثانیه می رسد و ابزارهایی با استاندارد ۸۰۲٫۱۱g تا ۵۴ مگابیت بر ثانیه به انتقال اطلاعات می پردازند. استاندارد ۸۰۲٫۱۱n هم امکان انتقال اطلاعات با سرعت ۱۵۰ مگابیت بر ثانیه را فراهم می سازد.

برندهای مشهور مودم ADSL بی سیم و نکات ضروری در انتخاب آن

حال با شناخت انواع مودم های ADSL و استانداردهای انتقال اطلاعات به صورت WiFi، می توانیم تصمیم بهتری برای انتخاب مودم ADSL مناسب بگیریم. قدم اول این است که انتخاب کنیم چه برند یا مارک مودمی را قصد داریم بخریم. شرکت های ارائه دهنده خدمات ADSL گاهی سعی می کنند برندهایی را که خود وارد کرده یا با قیمت مناسب خریده اند، به مشتری بفروشند. اما همیشه این برندها، بهترین انتخاب نیستند.

امروزه از میان ده ها برند موجود در بازار بهترین انتخاب های شما به ترتیب می توانند از میان این چهار نام باشند:

  • Linksys (Cisco)
  • D-Link
  • TP-Link
  • Zyxel

البته نام های فراوان دیگری را هم خواهید شنید (به خصوص برخی تولیدات چینی) که مطمئنا یا کیفیت لازم را ندارند یا اینکه به دلیل عدم رعایت استانداردهای لازم، باعث بروز مشکلات فنی و همچنین عوارضی همچون سردرد و… برای شما و دیگر کاربران خواهند شد.

اما نکته مهم تر از انتخاب برند هنگام خرید مودم های ADSL بی سیم، انتخاب مودمی است که از تمامی پروتکل های رایج پشتیبانی کند. درست است که هنوز اغلب موبایل های هوشمند تنها از پروتکل های ۸۰۲٫۱۱b/g پشتیبانی می کنند و اکثر کارت های شبکه بی سیم داخلی و یا USB موجود روی دسک تاپ های قدیمی از استاندارد b استفاده می کنند، اما به این فکر کنید که تقریبا تمامی لپ تاپ های جدید با استاندارد ۸۰۲٫۱۱n کار می کنند و هر کارت شبکه جدیدی هم که خریداری کنید از این استاندارد پشتیبانی می کند.

شاید سرعت اینترنت شما اینقدر نباشد که به تمام ظرفیت استاندارد b نیاز پیدا کنید، اما وقتی پای استفاده از یک شبکه خانگی و جابجایی فایل های سنگین و پخش مستقیم فایل های صوتی و تصویری بین سیستم های درون منزل به میان بیاید چطور؟ باز هم فکر می کنید که از تمام ظرفیت پروتکل ۸۰۲٫۱۱n استفاده نخواهید کرد؟ پس بهتر است که در کنار هزینه بیشتر برای خرید برند بهتر (که در دراز مدت کارکرد و عمر مناسب تری دارد) حتما مدلی را انتخاب کنید که حداقل از هر سه استاندارد ۸۰۲٫۱۱ b/g/n پشتیبانی کرده و دارای ۴ خروجی کابل شبکه Lan هم باشد.

شاید این خروجی ها هیچ گاه برای اتصال کامپیوتر و لپ تاپ به کارتان نیایند، اما مطمئا برای اتصال ابزارهای جانبی مانند پرینتر و اسکنر، و استفاده از آنها در شبکه کاملا مفید و کاربردی خواهند بود.

راهنمای تقویت سیگنال شبکه بی سیم و استفاده مناسب از مودم ADSL بی سیم

خط ADSL مناسب خود را خریداری کرده و مودم تان را هم تحویل گرفته اید. تبریک می گویم!

حالا آماده اید که در اولین قدم شروع به استفاده از اینترنت در محیط خانه کنید تا در مراحل بعدی به راه اندازی شبکه بی سیم تان بپردازید. اما صبر کنید. همین اول کار به مشکل برخورده ایم! در برخی اتاق ها نمی توانید با تبلت یا لپ تاپ به اینترنت وصل شوید، در برخی نقاط دیگر خانه هم سرعت بسیار پایین است! راه حل چیست؟

شاید اولین راه حلی که برخی دوستان پیشنهاد کنند، تعویض مودم و استفاده از انواع دو یا چند آنتن آن برای تقویت سیگنال های ارسالی باشد. و یا خرید مودم هایی که با امواج قوی تر در بازار به فروش می رسند. اما صبر کنید. شاید راه حل خیلی ساده تر از این باشد. ابتدا نکات زیر را دنبال کنید و سپس در صورتی که از آنها نتیجه نگرفتید، به دنبال خرید مودم قوی تر و یا برخی دستگاه های تقویت کننده بروید:

۱- همانطور که گفتیم استاندارد b و g در فضای بسته تقریبا ۳۶ متر برد دارد. پس سعی کنید مودم را در میانه ساختمان قرار دهید که فاصله آن تا هر نقطه تقریبا یکسان باشد. در صورتی که مودم در یکی از اتاق خواب ها یا انباری در گوشه ای از ساختمان باشد، مطمئنا فاصله زیاد آن تا ضلع دیگر ساختمان و یا بخش هایی از حیاط، باعث می شود که سیگنال ها ضعیف شده و یا اصلا مناسب برقراری ارتباط نباشند. در نظر داشته باشید که ضخامت و جنس دیوارهای ساختمان هم بر روی امواج مودم تاثیر گذاشته و آن را تضعیف می کند.

۲- سعی کنید که تا حد امکان مودم را از دستگاه های تولید کننده امواج الکترومغناطیسی همچون مایکروفر، تلفن بی سیم، ویدیو، سینمای خانگی و حتی رسیور ماهواره دور نگه دارید (حداقل سه متر فاصله). امواج تولیدی این دستگاه ها هم معمولا در همان بازه استاندارد امواج مودم بی سیم بوده و این تداخل امواج باعث تضعیف کارکرد مودم می گردد.

۳- اگر تقویت امواج در برخی جهات بیشتر برای تان اهمیت دارد، می توانید از یک تقویت کننده آلومینیومی ساده استفاده کنید. از فویل آلومینیومی، یک دیواره نیمه استوانه ای یا همانند آنتن ماهواره درست کنید و در پشت آنتن مودم قرار دهید. دهانه نیم استوانه به سمتی باشد که می خواهید امواج به صورت تقویت شده ارسال گردند. با این کار امواجی که در جهت مخالف منتشر می شوند نیز برگشت داده شده و در سمت دلخواه شما ارسال می شوند. به این صورت در بخشی از خانه امواج تقویت شده را خواهیم داشت.

۴- سطوح صیقلی و بازتابنده می توانند باعث ایجاد مشکل برای دسترسی مناسب شما به امواج شبکه شوند. پنجره ها و درب های شیشه ای یا فلزی و دیوارهای جدا کننده فلزی می توانند باعث تضعیف امواج شبکه در بخشی از ساختمان شوند.

۵- درون تنظیمات مودم ADSL می توانید کانال مورد استفاده (Channel) را از یک تا یازده تغییر دهید. گاهی اوقات همین تغییر کوچک می تواند باعث کاهش شدت تداخل امواج مودم با دیگر ابزار بی سیم موجود در خانه و حل مشکل شده و امواج مودم تا حد زیادی تقویت شوند.

۶- در صورت دسترسی به آنتن قوی تر، آنتن مودم تان را باز کرده و آنتن قوی تری را جایگزین آن کنید. این کار، برد مودم تان را افزایش داده و تا حد زیادی از مشکلات تان می کاهد. البته می توانید راهنماهای فارسی و انگلیسی فراوانی برای دستکاری آنتن مودم و افزایش برد آن در اینترنت بیابید، اما در صورتی که با علم الکترونیک آشنایی نداشته و با دقت عمل نکنید، ممکن است آنتن مودم تان را از دست داده و به دردسر بیفتید.

۷- یکی از راه حل های پرهزینه استفاده از ابزارهای تقویتی است. این ابزارها انواع مختلفی همچون Wi-Fi Repeater (که امواج را دریافت کرده و دوباره ارسال می کند) و Bi-directional Wi-Fi Signal Amplifier (که به روتر وصل شده و سیگنال های ارسالی را تا حد فراوانی تقویت می کند) دارند. البته احتمال یافتن این ابزارها در بازار چندان زیاد نیست!

حال که اینترنت ADSLتان را راه انداخته اید، گام مهمی از مبحث شبکه بی سیم خانگی را پشت سر گذاشته اید. اما اجازه دهید که قبل از شروع گام بعدی کمی درباره امنیت مودم ADSL و به خصوص مودم های بی سیم صحبت کنیم.

اگر برای اتصال به اینترنت پر سرعت از مودم های کابلی Lan یا USB استفاده می کنید، چندان نیازی به سر و کله زدن با تنظیمات این درس ندارد. اما وقتی که از یک مودم بی سیم استفاده می کنید یا اینکه اینترنت را از مودم معمولی به یک روتر بی سیم انتقال داده و در خانه مورد استفاده قرار می دهید، رعایت یک سری نکات امنیتی ضروری می نماید. زیرا در این حالت علاوه بر اینکه اینترنت و پهنای باند (ترافیک) خریداری شده توسط شما در معرض خطر دزدان اینترنت و افراد سوء استفاده گر قرار دارند، اطلاعات مهمی که از طریق این مودم برای سایت های اینترنتی ارسال می کنید هم با خطر سرقت و سوء استفاده روبرو خواهند بود، که در برخی موارد به مراتب ضرر و آسیب های آن بیشتر و شاید غیر قابل جبران باشد.

در ادامه به برخی کارها که به امنیت بیشتر شبکه وای فای و مودم بی سیم شما کمک شایانی می کنند خواهیم پرداخت، اما به خاطر داشته باشید که برای انجام همه این تنظیمات باید آدرس آی پی مودم یا روترتان را بدانید تا بتوانید به صفحه تنظیمات آن دسترسی داشته باشید.

آدرس IP اغلب مودم و روترها به صورت پیش فرض ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱ یا ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱ است. البته آی پی مودم و نیز رمز عبور و نام کاربری صفحه مدیریت آن را می توانید درون جعبه مودم و یا روی دفترچه های راهنمای آن بیابید.

اما اگر برای امنیت بیشتر آدرس آی پی را تغییر داده اید و حالا آن را فراموش کرده اید، به راحتی می توانید با تایپ دستور ipconfig /all در خط فرمان ویندوز آن را پیدا کنید. بعد از اجرای این فرمان عدد مقابل عبارت Default Gateway همان آدرس آی پی مودم یا روتر شما است. اگر هم با این روش موفقیتی نداشتید، در خط فرمان، دستور traceroute هم می تواند آدرس آی پی مودم/روتر را به شما نشان دهد. تنها کافی است تایپ کنید:

tracert www.f1learning.ir

نتیجه ای که در اولین خط نمایش داده می شود آدرس آی پی روتر شما است.

تذکر: راهنمایی ها و منوهای گفته شده در این درس بر پایه صفحه مدیریت مودم های بی سیم Linksys/Cisco هستند. در دیگر انواع مودم و روتر ممکن است جای منوها کمی فرق کند، اما شیوه انجام کار و نام گزینه ها تقریبا در همه یکسان است.

۱- صفحه ورود به بخش مدیریت مودم را با رمز عبور محافظت نمایید: تا هنگامی که صفحه مدیریت یا ادمین مودم شما رمز عبور نداشته باشد و یا از رمز عبور پیش فرض کارخانه استفاده کند، هر فردی ممکن است با کوچکترین دسترسی به شبکه، وارد این صفحه شده و اقدام به کارهایی از قبیل حذف تنظیمات امنیتی صورت گرفته و یا حتی تعریف دسترسی برای افراد و دستگاه های غیر مجاز نماید.

تنظیمات مودم

الف. پس از ورود به صفحه مدیریت مودم، تب Administration و سپس زیر تب Management را انتخاب کنید.

ب. در مقابل گزینه Router Password رمز عبور جدید مودم را تایپ کنید.

پ. در کادر مقابل Re-enter to confirm دوباره رمز عبور انتخابی را تکرار کنید.

ت. حال با زدن دکمه Save Settings و سپس کلیک روی Countinue کار تمام است.

از این پس برای ورود به صفحه ادمین باید از رمز جدید استفاده کنید.

نکته: با توجه به اینکه از این رمز به ندرت استفاده می کنید، سعی کنید علاوه بر قوی بودن، به راحتی در خاطرتان بماند و حتی بهتر است آن را در مکان امنی یادداشت کرده و نگهداری کنید.

۲- نام پیش فرض شبکه وای فای را تغییر داده و آن را مخفی نگه دارید: SSID یا Service Set Identifier نامی است که مودم و روتر شما در شبکه با آن نشان داده شده و مورد استفاده قرار می گیرد. همه مودم ها معمولا با نام پیش فرض کارخانه و یا شرکت ارائه دهنده خدمات اینترنت پرسرعت در اختیار شما قرار می گیرند.

تغییر این نام چند کاربرد مهم می تواند داشته باشد. اول اینکه نشان دهنده سطحی از حرفه ای بودن شما است و فرد خرابکاری که قصد نفوذ و سرقت اینترنت و اطلاعات شما را دارد، فرض را بر این می گذارد که دیگر تنظیمات امنیتی این مودم و شبکه هم در سطح مناسبی قرار دارند. پس احتمالا به دنبال افراد دیگری خواهد گشت و کمتر خود را به دردسر می اندازد.

کاربرد بعدی این تغییر هنگامی است که شما نمایش SSID مودم را غیر فعال کرده باشید تا به صورت معمول در جستجوی شبکه، نمایش داده نشود. در این حالت فرد نفوذگر از نام های معمول و پیش فرض شرکت های ارائه اینترنت و کارخانجات تولید تجهیزات شبکه برای حدس زدن SSID و اتصال به شبکه شما استفاده می کند. در این حالت نیز تغییر نام، خود سد بزرگی در مقابل این نوع دست درازی ها خواهد بود.

علاوه بر این، بسیاری از افرادی که به صورت غیر مجاز به شبکه وای فای شما وصل می شوند، این کار را غیر عمدی انجام می دهند. زیرا کامپیوتر یا لپ تاپ آنها، نام شبکه ای بدون رمزگذاری را به آنها نشان می دهد و این پیشنهاد می تواند کاملا وسوسه کننده باشد.

یک شیوه هوشمندانه و جذاب برای دلسرد کردن این مشتری های اتفاقی ، تغییر نام شبکه (SSID) به عبارات ترسناکی (مانند c:\virus.exe) است تا آن افراد احساس خطر کنند.

تنظیمات مودم

الف. برای تغییر نام شبکه یا همان SSID، وارد صفحه تنظیمات مودم تان شوید.

ب. تب Wireless را باز کنید تا محتویات زیر تب Basic Wireless Settings را ببینید.

پ. حال در کادر مقابل Wireless Network Name (SSID)، نام پیش فرض شبکه را پاک کرده، عبارتی دلخواه را بنویسید.

ت. اکنون با زدن دکمه Save Settings و سپس Continue، یک دور مودم ری‌استارت شده و با نام جدید در کامپیوتر و دیگر دستگاه های متصل به شبکه بی سیم نمایش داده می شود.

تنظیمات مودم

نکته ۱: اگر در زیر تب Basic Wireless Settings عکس مرحله قبل را مشاهده نکردید، تنها کافی است که در مقابل عبارت Wireless Configuration گزینه Manual را انتخاب کنید تا به گزینه های مورد نظر دسترسی داشته باشید.

نکته ۲: وقتی که قرار نیست ابزارهای جدیدی مرتبا به شبکه وای فای تان وصل شوند، برای امنیت بیشتر، بهتر است که انتشار نام شبکه وای فای و قابلیت جستجو کردن آن را غیر فعال کنید. در این حالت، دستگاه هایی که قبلا به شبکه وصل بوده اند، بدون مشکل به کار خود ادامه می دهند. اما کامپیوتر، لپ تاپ و دیگر وسایل جدیدی که می خواهند به شبکه وصل شوند، آن را در لیست شبکه های قابل دسترس خود نخواهند یافت. همچنین با این کار برنامه های جستجوی شبکه نفوذگران احتمالی را هم تا حد زیادی ناکام خواهید گذاشت.

تنظیمات مودم

برای این کار تنها کافی است که در همان صفحه تنظیمات وایرلس و انتخاب نام شبکه، گزینه SSID Broadcast را غیر فعال یا Disabled کنید.

در ادامه بحث به چگونگی رمزدار کردن خود شبکه وای فای و استفاده از مک فیلتر خواهیم پرداخت.

تذکر: راهنمایی ها و منوهای گفته شده در این درس بر پایه صفحه مدیریت مودم های بی سیم Linksys/Cisco هستند. در دیگر انواع مودم و روتر ممکن است جای منوها کمی فرق کند، اما شیوه انجام کار و نام گزینه ها تقریبا در همه یکسان است.

۳- شبکه وای فای تان را رمزدار کنید (بسیار مهم): در بسیاری مواقع هنگامی که مودم ADSL را از شرکت خدمات دهنده اینترنت تحویل گرفته و در خانه وصل می کنید، هیچ رمز عبوری برای اتصال به مودم و استفاده از اینترنت از شما خواسته نمی شود. اما در این صورت تمام افرادی که در محدوده برد مودم یا روتر شما باشند، به راحتی به اینترنت و شبکه شما دسترسی تقریبا نامحدودی خواهند داشت.

پس همیشه به خاطر داشته باشید که اولین قدم بعد از راه اندازی یک مودم یا روتر جدید، رمزگذاری شبکه وایرلس است تا جلوی ورود ناخواسته دیگران گرفته شود.

الف. برای انجام این کار، وارد صفحه مدیریت مودم تان شده و منوی Wireless را انتخاب کنید.

تنظیمات مودم

ب. زیر منوی Wireless Security را انتخاب کرده و عبارت مقابل گزینه Security Mode را کنترل کنید. احتمالا به صورت شکل بالا Disabled یا غیر فعال خواهد بود.

تنظیمات مودم

پ. با باز کردن منوی آبشاری جلوی گزینه Security Mode می توانید شیوه رمزگذاری شبکه را انتخاب کنید که معمولا به ترتیب، از بالا به پایین لیست، امنیت افزایش می یابد. حالت های رمزگذاری WEP و WPA امروزه دیگر امن نیستند و نفوذ به آنها بسیار ساده است. بهترین انتخاب برای یک شبکه خانگی حالت WPA2 یا WPA2 Personal است که البته راه هایی برای نفوذ به آن هم وجود دارد، اما حداقل از بقیه امن تر است.

تنظیمات مودم

ت. بعد از انتخاب گزینه WPA2 دقت کنید که در منوی Encryption گزینه TKIP or AES انتخاب شده باشد.

ث. حال در کادر روبروی عبارت Passphrase رمز عبور شبکه تان را بنویسید. بهتر است که این رمز ترکیبی تصادفی از حروف، اعداد و علائم باشد و با کپی کردن روی کول دیسک آن را به کامپیوتر و لپ تاپ های مختلف انتقال دهید. البته انتخاب یک رمز عبور مطمئن و قوی که بتوانید آن را به خاطر سپرده و تایپ کنید هم گزینه مناسبی است.

نکته ۱: رمز عبور انتخابی در حالت WPA2 باید حداقل شامل ۱۳ کاراکتر و حداکثر ۶۴ کاراکتر باشد. لطفا شماره موبایل تان و دیگر چیزهای قابل حدس زدن را به عنوان رمز انتخاب نکنید!

نکته ۲: برخی کارت های شبکه بی سیم روی سیستم های شما، ممکن است با حالت امنیتی WPA2 مشکل داشته و در استاندارد ۸۰۲٫۱۱n به خوبی کار نکنند. اگر با چنین مشکلی مواجه شدید، کنترل کنید که الگوریتم های WPA2 را برای هر دو حالت AES و TKIP تنظیم کرده باشید. این حالت تنظیم الگوریتم معمولا با نام AES+TKIP یا چیزی شبیه به این نشان داده می شود. البته در صورتی که با این کار هم مشکل حل نشد، مجبور به استفاده از حالت رمزنگاری WPA و یا عدم رمزنگاری خواهید بود.

ج. حال بدون تغییر مدت زمان تعیین شده برای Key Renewal، گزینه Save Settings و سپس Continue را برای اتمام کار کلیک کنید.

۴- از فیلتر MAC Address استفاده کنید: درست است که رمزگذاری شبکه جلوی نفوذ بسیاری از سارقان ترافیک و سوء استفاده گران تصادفی را می گیرد، اما همانطور که می دانید، هکرها روش های مختلفی برای شکستن رمز عبور و ورود به شبکه تان در آستین دارند. پس بهتر است تنها به رمزگذاری شبکه اکتفا نکرده و به فکر گزینه های دیگری هم باشید.

یکی دیگر از شیوه های بالا بردن امنیت یک شبکه وای فای، فعال کردن قابلیت کنترل مک آدرس یا آدرس فیزیکی کارت شبکه دستگاه های استفاده کننده از شبکه است. در این حالت هر دستگاه تنها به شرطی می تواند با داشتن رمز عبور، به شبکه وصل شود که آدرس فیزیکی کارت شبکه آن (MAC Address) درون مودم یا روتر ثبت شده باشد. و افرادی که در این لیست نباشند، حتی در صورت در اختیار داشتن رمز عبور، قادر به استفاده از شبکه نخواهند بود.

برای استفاده از این قابلیت، شما ابتدا باید‌ مک آدرس همه دستگاه هایی را که قرار است به شبکه وصل شوند، درون بخش مدیریت مودم ثبت کنید.

shabake-25

الف. وارد صفحه مدیریت مودم خود در مرورگر شده و بر روی تب Wireless کلیک کنید. حال زیر منوی Wireless MAC filter را انتخاب کنید.

shabake-26

ب. برای فعال کردن مک آدرس و تنظیم دسترسی فقط برای ابزارهای ثبت شده در لیست، گزینه Enabled و سپس عبارت Permit PCs listed below to access the wireless network را انتخاب کنید.

shabake-27

پ. حال آدرس فیزیکی (مک آدرس) کارت شبکه بی سیم تک تک ابزارها را در لیست MAC Address Filter List وارد کنید. برای آموزش شیوه یافتن مک آدرس دستگاه تان به درس سوم این دوره مراجعه کنید.

نکته: بسته به مدل و شرکت سازنده مودم تان، می توانید آدرس بیست تا پنجاه دستگاه مختلف را در این فهرست وارد کنید.

ت. حال با کلیک بر روی عبارت Save Settings در پایین صفحه و انتخاب گزینه Continue در صفحه بعد، مودم تان یک بار ریستارت شده و از این پس تنها ابزارهای موجود در این لیست اجازه ورود به شبکه را دارند.

اکنون یک شبکه بی سیم بر روی مودم وایرلس خود دارید که تا حد زیادی نسبتا مناسبی امن بوده و به راحتی به دیگران اجازه دسترسی به اطلاعات و یا سرقت پهنای باندتان را نمی دهد. اما به خاطر داشته باشید که امنیت هیچ گاه ۱۰۰ درصد و کامل نیست و عملا امکان آن وجود ندارد. پس در کنار امن سازی شبکه، اصول امنیت در کامپیوتر و زندگی روزمره را هم فراموش نکرده و به کار ببندید. اگر دوره « آموزش امنیت در کامپیوتر و اینترنت» گروه آموزشی F1 را نگذرانده اید، پیشنهاد می کنیم حتماً در آن شرکت کنید.

حال که اینترنت را راه انداخته و مودم بی سیم تان را هم تا حد ممکن امن ساخته اید، نوبت آن است که کامپیوتر، لپ تاپ و دیگر ابزارهای بی سیم خود را به این شبکه کوچک متصل کنید. اگر از درس گذشته به خاطر داشته باشید، برای امنیت بیشتر می توان نام شبکه یا SSID را مخفی کرد تا در جستجو به دنبال شبکه، دیده نشود. حال در این درس برای اتصال به مودم بی سیم، هر دو حالت استفاده از مودم با SSID مخفی و استفاده از آن بدون مخفی سازی SSID را بررسی می کنیم.

شیوه اتصال بی سیم کامپیوترها به شبکه که نمایش SSID آن فعال است

در ابزارها و سیستم عامل های مختلف شیوه اتصال به شبکه وایرلس کمی با یکدیگر متفاوت است. در اینجا تنها به بررسی شیوه اتصال در ویندوز ۷ و ایکس پی خواهیم پرداخت که بیشترین استفاده را میان کاربران دارند.

ویندوز ۷

لیست شبکه ها

الف. برای شروع، بر روی آیکون در پایین و سمت راست دسکتاپ ویندوز کلیک کنید. پنجره ای مانند شکل بالا خواهید دید، که بسته به شبکه های اطراف شما، نام های متفاوتی در آن خواهد بود.

shabake-29

ب. بر روی نام شبکه مورد نظرتان کلیک کنید. این نام، همان عبارتی است که برای SSID انتخاب کرده اید. بعد از انتخاب شبکه، بر روی دکمه Connect کلیک کنید.

نکته: در صورتی که نام شبکه یتان را در این لیست نمی بینید، احتمالا SSID در مودم تان غیر فعال است. درباره اتصال به شبکه در چنین حالتی، در ادامه درس صحبت خواهیم کرد.

shabake-30

پ. در پنجره Connect to a Network رمز عبور شبکه را که با رمزگذاری WPA یا WPA2 انتخاب کرده اید، در مقابل عبارت Security Key وارد کنید و بر روی OK کلیک کنید. صبر کنید تا کامپیوتر برای اتصال به شبکه و چک کردن رمز عبور تلاش کند.

نکته: اگر قبل از وارد کردن رمز عبور در کادر Security Key، مربع کنار عبارت Hide Characters را تیک بزنید، رمز وارد شده توسط شما به صورت ستاره دیده می شود و اطرافیان نمی توانند آن را از روی صفحه مانیتورتان بخوانند.

هنگامی که در پایین- سمت راست صفحه ویندوز آیکون یک کامپیوتر با کمان های سفید رنگ در سمت راست آن دیده شود، به این معنی است که ویندوز موفق به اتصال به شبکه شده و آماده به کار است. تعداد خطوط عمودی سفید رنگ در این آیکون هم نشان دهنده میزان قدرت اتصال کامپیوتر به شبکه است. هر چه تعداد خطوط بیشتر باشد، این اتصال قوی تر بوده و در نتیجه سرعت تقریبی انتقال داده ها بین کامپیوتر و مودم بیشتر خواهد بود.

توجه داشته باشید که تعداد این خطوط سفید رنگ هیچ ارتباطی با سرعت خط اینترنت شما ندارد. برای تست سرعت اینترنت تان می توانید از برنامه های تست سرعت استفاده کنید و یا اینکه فایلی را دانلود کرده و با مشاهده سرعت دانلود فایل، سرعت اینترنت تان را بسنجید.

به شکل تقریبی، هنگامی که سرعت دانلود شما با واحد کیلوبایت، تقریبا یک هشتم سرعت اسمی اینترنت شما با واحد کیلوبیت باشد، از سرعت مناسبی برخوردار هستید. یعنی با ضرب سرعت دانلود در عدد هشت، سرعت اسمی خط اینترنت تان به دست می آید. مثلا اگر سرعت دانلود شما ۳۰ کیلوبایت در ثانیه است، سرعت خط ADSL شما تقریبا۲۴۰ کیلوبیت بر ثانیه است. اگر اکانت را با نام ۲۵۶ به شما فروخته اند، که خوب است، اما اگر سرعت بالاتری خریداری کرده اید، یک جای کار ایراد دارد و چنین سرعتی پایین تر از حد معمول است.

عکس این را هم می توانید بسنجید، یعنی اینکه مثلا به طور معمول با یک خط پر سرعت ۵۱۲ که می خرید، باید بتوانید اغلب اوقات با سرعت ۵۱۲ تقسیم بر هشت، یعنی ۶۴ کیلوبایت بر ثانیه دانلود کنید.

ویندوز ایکس پی

shabake-31

الف. بر روی آیکون shabake-32  در پایین صفحه ویندوز راست کلیک کنید و گزینه View Available Wireless Networks را انتخاب کنید.

shabake-33

ب. شبکه بی سیم مورد نظر را از لیست درون پنجره Wireless Network Connection انتخاب کرده و سپس دکمه Connect را کلیک کنید.

اگر در این پنجره هیچ نام شبکه ای لیست نشده بود، یک بار دکمه Refresh Network List را در سمت چپ و بالای صفحه کلیک کنید.

نکته: در صورتی که نام شبکه بی سیم یا SSID را در این لیست نمی بینید، احتمالا دستگاه شما از مودم بی سیم فاصله زیادی دارد. سعی کنید هنگام اتصال به شبکه، بیش از ۳ تا ۵ متر با مودم بی سیم فاصله نداشته باشید.

shabake-34

پ. رمز عبور شبکه را در پنجره جدید وارد کرده و آن را تکرار کنید. حال بر روی Connect کلیک کنید.

بعد از اتمام این مراحل و اتصال به شبکه بی سیم، آیکون اتصال بی سیم تان به رنگ سبز در خواهد آمد.

شیوه اتصال بی سیم کامپیوترها به شبکه ای که نمایش SSID آن غیرفعال است

همانگونه که قبلا گفتیم، برای امنیت بیشتر، در تنظیمات مدیریت مودم می توانید نمایش SSID مودم بی سیم تان را غیرفعال کنید، تا در لیست جستجوی دستگاه های بی سیم نمایش داده نشود. اما در این صورت خودمان چگونه به شبکه بی سیم خانگی مان وصل شویم؟

در این بخش شیوه اتصال به مودم بی سیم با SSID یا نام شبکه غیرفعال می پردازیم. قبل از شروع این موارد را دم دست داشته باشید:

– نام شبکه بی سیم یا SSID

– رمز عبور شبکه بی سیم

– نوع رمزگذاری شبکه (WEP, WPA یا WPA2)

ویندوز ۷

shabake-35

الف. همانند مراحل قبلی بر روی آیکون اتصال شبکه در پایین و راست صفحه کلیک کنید. حال با انتخاب گزینه Other Network در لیست، دکمه Connect را بزنید.

shabake-36

ب. در پنجره باز شده نام شبکه بی سیم تان (Wireless Network Name- SSID) را وارد کرده و بر روی OK کلیک کنید. لطفا در تایپ نام دقت کنید تا بدون اشتباه باشد.

shabake-37

پ. در مرحله بعد، رمز عبور شبکه را وارد کرده و OK را بزنید.

shabake-38

پس از چند لحظه کامپیوتر به شبکه وصل شده و نام آن را در لیست درون آیکون اتصال شبکه نشان خواهد داد.

نکته: در صورتی که هنگام اتصال به شبکه با پیام خطا مواجه شدید، یک بار دیگر نام شبکه و رمز عبور وارد شده را کنترل کنید. در ورود رمز عبور دقت کنید که سیستم های رمزنگاری WPA و WPA2 به حروف کوچک و بزرگ حساس هستند.

ویندوز ایکس پی

shabake-39

الف. بر روی آیکون اتصال شبکه بی سیم در پایین صفحه ویندوز راست کلیک کنید و گزینه View Available Wireless Networks را انتخاب کنید.

shabake-40

ب. در لیست موجود بر روی عبارت Unnamed Network کلیک کرده و دکمه Connect را بزنید.

shabake-41

پ. رمز عبور شبکه را در پنجره جدید وارد کرده و آن را تکرار کنید. حال بر روی Connect کلیک کنید.

پس از لحظاتی کامپیوترتان به شبکه متصل شده و آیکون اتصال شبکه به رنگ سبز در خواهد آمد.

تبریک می گویم! هم اکنون شما یک اینترنت بی سیم امن در خانه دارید که به راحتی می توانید به آن وصل شده و به گشت و گذار در وب جهان شمول (همان اینترنت خودمان) بپردازید.

حال که اینترنت بی سیم تان را راه اندازی کرده اید و خودتان را از شر سیم ها نجات داده اید، به راحتی می توانید در هر گوشه خانه به استفاده از اینترنت بر روی لپ تاپ، تبلت و یا موبایل تان بپردازید. دیگر نیازی نیست که برای مشخص کردن محل میز کامپیوتر نگران فاصله آن از مودم و یا سوکت شبکه باشید. اما اینها همه استفاده ای نیستند که شما می توانید از مودم بی سیم تان ببرید.

به جز اشتراک اینترنت، یکی از بهترین استفاده های مودم بی سیم در خانه ها و دفاتر کاری کوچک، خلاصی از شر سی دی، کول دیسک و امثال آن برای جابجایی اطلاعات بین سیستم ها است. در حالت عادی شما باید اطلاعات کاری را با کول دیسک به همکارتان بدهید. عکس های میهمانی را با سی دی و یا فلش مموری در اختیار دوستتان بگذارید. بدتر از همه، وقتی می خواهید از آهنگ یا فیلمی که روی کامپیوتر خانه ذخیره کرده اید استفاده کنید؛ باید به دنبال هارد اکسترنال برای انتقال آن به لپ تاپ تان باشید.

اما وقتی که شما در میان تمام ابزارهایی که به مودم بی سیم وصل هستند، پوشه های مشترکی حاوی اطلاعات ضروری را در اختیار داشته باشید، کار بسیار راحت تر خواهد بود. همکارتان تنها با ورود به پوشه اشتراکی کامپیوتر شما فایل قرارداد را بر می دارد. دوستتان با کپی پوشه اشتراک عکس ها، تصاویر میهمانی را در اختیار دارد و بهتر از همه، وقتی می خواهید فیلمی را از کامپیوتر خانه روی لپ تاپ تماشا کنید، تنها کافی است آن را در پوشه اشتراکی روی کامپیوتر باز کرده و اجرا کنید، یا اصطلاحا فیلم را بر روی شبکه استریم کنید. در این حالت دیگر نیازی به کپی کردن فیلم بر روی لپ تاپ نیست و فضای بیهوده ای هم از هارد لپ تاپ اشغال نخواهد شد.

در چند درس آینده قصد داریم به صورت قدم به قدم و کامل، راهنمایی برای راه اندازی اشتراک فایل در شبکه بی سیم، اشتراک فایل در اینترنت از طریق سایت دراپ باکس، استریم فیلم و موسیقی و همچنین اشتراک ابزارهای جانبی همچون پرینتر و اسکنر بپردازیم.

برای جمع بندی بهتر موضوع، مراحل راه اندازی یک سیستم File Sharing یا به اشتراک گذاری فایل بر روی شبکه را به دسته های زیر تقسیم می کنیم:

  • راه اندازی گروه های کاری یا Workgroups
  • اشتراک پوشه ها
  • اشتراک پرینتر و ابزارهای جانبی
  • شیوه دستیابی به دیگر کامپیوترها از طریق شبکه
  • اتصال دو کامپیوتر به صورت مستقیم برای انتقال و اشتراک فایل

۱- راه اندازی گروه های کاری یا Workgroups

بر روی تمام کامپیوترهایی که می خواهید در یک شبکه از آنها استفاده کنید، باید Workgroup یکسانی ایجاد و انتخاب کنید تا بتوانند با یکدیگر به راحتی در ارتباط باشند. بهتر است که در این مرحله نام های مشخص و قابل شناسایی هم برای هر کامپیوتر انتخاب کنید. دقت کنید که بر خلاف نام ورک گروپ، نام کامپیوتر باید اختصاصی و بدون تکرار باشد تا هنگام یافتن و کار با آن دچار سردرگمی نشوید. در ادامه به شیوه انتخاب یا تغییر نام کامپیوتر و گروه کاری در ویندوز ایکس پی و ۷ خواهیم پرداخت.

ویندوز ایکس پی

الف. در منوی Start و یا روی دسکتاپ، بر روی آیکون My Computer کلیک کرده و گزینه Properties را انتخاب کنید. برای دست یابی به این پنجره می توانید در Control Panel بر روی آیکون System دو بار کلیک کنید.

system properties

ب. بر روی تب Computer Name کلیک و سپس دکمه Change در پایین پنجره را انتخاب کنید. با این کار پنجره Computer Name Change باز می شود.

shabake-43

پ. در کادرهای Computer Name و Workgroup به ترتیب نام اختصاصی کامپیوتر و نام شبکه ای که می خواهید راه بیاندازید را تایپ کرده و دکمه OK را کلیک کنید.

نکته: برای شبکه می توانید نامی همچون MY-NETWORK یا HOME و مانند آن انتخاب کنید. کامپیوترها را هم می توانید با نام های اختصاصی و یا اعداد نامگذاری کنید. مثلا Rose و Flower یا Home1 و Home2 و… . فقط به یاد داشته باشید که نام کامپیوتر نمی تواند حاوی علائم و سیمبل ها باشد و حداکثر نیز ۱۵ کاراکتر مورد قبول است.

ت. حال کامپیوتر به شما پیامی مبنی بر ریستارت کردن سیستم نشان می دهد، با زدن دکمه OK کامپیوتر ریستارت شده و نام شبکه و کامپیوتر انتخابی شما اعمال می گردند.

ویندوز ۷

الف. مراحل کار بسیار شبیه ویندوز ایکس پی است. در منوی Start و یا روی دسکتاپ، بر روی آیکون Computer کلیک کرده و گزینه Properties را انتخاب کنید. برای دست یابی به این پنجره می توانید در Control Panel بر روی آیکون System دو بار کلیک کنید.

ویندوز ۷

ب. در پنجره باز شده بر روی گزینه Advanced System Settings در ستون سمت چپ کلیک کنید. البته به جای این کار می توانید از دکمه Change Settings در پایین و سمت راست پنجره هم استفاده کنید. اگر ویندوز صفحه اخطار مربوط به کنترل رابط کاربری را به شما نشان داد، با زدن OK آن را تایید کنید.

shabake-45

پ. در پنجره جدید تب Computer Name را انتخاب کنید. سپس بر روی دکمه Change در پایین پنجره کلیک کنید.

shabake-46

ت. حال در بخش Member of گزینه Workgroup را انتخاب کنید. در کادر پایین آن نام گروه کاری انتخابی تان برای شبکه ای که می خواهید راه اندازی کنید را تایپ نمایید.

نکته: در صورتی که می خواهید نام کامپیوتر را هم تغییر داده و آن را هماهنگ با بقیه و البته منحصر به فرد انتخاب کنید، در قسمت بالای پنجره مرحله ت نام انتخابی را در کادر پایین عبارت Computer Name وارد کنید.

با زدن دکمه OK و ریستارت شدن کامپیوتر نام جدید کامپیوتر و گروه کاری بر روی سیستم اعمال می گردند.

۲- اشتراک پوشه ها

پس از راه اندازی گروه کاری یا Workgroup، حال باید پوشه یا پوشه هایی از هر کامپیوتر را درون گروه کاری انتخابی به اشتراک بگذارید، تا از طریق هر کامپیوتر به اطلاعات اشتراکی دیگر کامپیوترها دسترسی داشته باشید.

البته این امکان را هم دارید که حتی یک یا چند درایو از هر کامپیوتر را درون شبکه به اشتراک بگذارید. اما به دلایل امنیتی این کار پیشنهاد نمی شود و تنها در صورت ضرورت، اقدام به چنین کاری کنید.

بعد از به اشتراک گذاری پوشه یا درایو، باید سطح دسترسی دیگر کاربران شبکه به آن بخش را مشخص کنید. این دسترسی می تواند فقط شامل دیدن، استفاده و کپی فایل ها باشد (Read) و یا اینکه امکان تغییر و حذف فایل هم به کاربران داده شود (Write). باز هم برای امنیت بیشتر شبکه و اطلاعات، پیشنهاد می شود فقط در موارد ضروری دسترسی Write را فعال کنید.

اکنون نوبت به راهنمای گام به گام به اشتراک گذاری پوشه یا درایو در ویندوز ایکس پی و ۷ می رسد:

ویندوز ایکس پی

قبل از شروع هر کاری، ابتدا مطمئن شوید که در تنظیمات کارت شبکه تان قابلیت File and Printer Sharing for Microsoft Networks فعال باشد. برای این کار وارد Control Panel شده و Network Connections را باز کنید. حال بر روی نام کارت شبکه فعال سیستم راست کلیک کرده و Properties را انتخاب کنید.

shabake-47

پنجره ای مانند عکس بالا باز شده و وضعیت اشتراک گذاری فایل و پرینتر را به شما نشان می دهد. در صورتی که گزینه مورد نظر فعال نبود، مربع کنار آن را تیک زده و دکمه OK را بزنید.

shabake-48

الف. ابتدا پوشه ای را که می خواهید به اشتراک بگذارید، باز کنید. از منوی Tools گزینه Folder Options را انتخاب کنید. در تب View پایین بیایید تا گزینه Use simple file sharing را بیابید. در صورتی که مربع کنار آن تیک خورده بود، آن را برداشته و حال بر روی دکمه OK کلیک کنید.

shabake-49

ب. پس از بسته شدن پنجره مرحله قبل و خروج از پوشه، بر روی پوشه مورد نظر راست کلیک کرده و گزینه Sharing and Security را انتخاب کنید.

نکته ۱: اگر به صورت میهمان یا Guest وارد کامپیوتر شده باشید، امکان به اشتراک گذاری پوشه ها را نخواهید داشت.

نکته ۲: شما هیچ گاه نمی توانید پوشه Documents and Settings یا Program Files و Windows را به اشتراک بگذارید. همچنین ویندوز به شما اجازه به اشتراک گذاری پوشه های مربوط به دیگر حساب های کاربری کامپیوتر را نمی دهد.

نکته ۳: وقتی شما پوشه ای را به اشتراک می گذارید، تمامی فایل ها و پوشه های درون آن را هم با همان شرایط پوشه اصلی به اشتراک گذاشته اید.

shabake-50

پ. در پنجره Properties مربوط به پوشه، تب Sharing را انتخاب کنید و مربع کنار عبارت Share this folder را تیک بزنید. حال کادری با نام Share name فعال می شود که در آن می توانید نام جدیدی برای پوشه به اشتراک گذاشته شده انتخاب کنید. در برابر گزینه User Limit هم تعداد کامپیوترهایی را که به صورت همزمان می توانند به پوشه به اشتراک گذاشته شده دسترسی داشته باشند را معین کنید. اکنون دکمه Apply را کلیک کنید. در آخر برای تنظیمات دسترسی و امنیتی بر روی گزینه Permissions کلیک کنید.

shabake-51

ت. پنجره مجوز دسترسی های پوشه اشتراکی همانند تصویر بالا باز می شود. در اینجا شما می توانید تعیین کنید که چه کاربران یا گروه های کاری می توانند به پوشه به اشتراک گذاشته شده از درون شبکه دسترسی داشته باشند.
برای این کار می توانید از دکمه Add استفاده کرده و در بخش پایین همین پنجره میزان دسترسی فرد یا گروه را تعیین کنید که می تواند شامل دسترسی کامل یا Full Control، دسترسی تنها برای مشاهده و تغییر فایل یا Change و همچنین دسترسی فقط جهت مشاهده و خواندن فایل یا Read باشد.

نکته ۱: به یاد داشته باشید که حتما گزینه Everyone را در این پنجره حذف کنید. زیرا در غیر این صورت تمام افرادی که بتوانند وارد شبکه شوند به این پوشه دسترسی خواهند داشت.

shabake-52

نکته ۲: ممکن است که هنگام انتخاب گزینه Sharing and Security با پنجره ای مانند شکل بالا مواجه شوید و امکان انتخاب هیچ گزینه ای را نداشته باشید. این مشکل هنگامی بروز می کند که پوشه شما درون پوشه دیگری قرار دارد که خصوصی است و امکان اشتراک را ندارد. برای حل این مشکل در پایین پنجره بر روی عبارت Another Folder کلیک کنید تا پنجره جدیدی برای تان باز شود. حال تیک کنار گزینه Make this folder Private را برداشته و OK را کلیک کنید. مشکل حل شده. حال یک بار دیگر مرحله پ را تکرار کنید.

ث. پس از به اشتراک گذاری درست و کامل پوشه طبق مراحل بالا، آیکون آن تغییر کرده و شکل یک دست در زیر آن اضافه می شود. تبریک می گویم، شما با موفقیت پوشه مورد نظر را به اشتراک گذاشتید.

shabake-53

نکته: شاید بخواهید به این شکل سخت گیرانه در شبکه تان عمل نکنید و هر پوشه ای را که به اشتراک می گذارید برای تمام افراد درون شبکه در دسترس باشد. برای این کار باید ابتدا در مرحله الف تیک کنار عبارت Use simple file sharing را باقی بگذارید. سپس در مرحله پ همانند تصویر بالا عمل کرده و در نهایت مرحله ت را هم انجام ندهید.

ویندوز ۷

الف. ابتدا باید وارد ویزارد اشتراک فایل شوید. برای این کار در منوی Start پنجره Run را باز کرده و تایپ کنید: shrpubw.exe و کلید اینتر را بزنید. البته شیوه راحت تر، این است که در باکس جستجوی درون منوی استارت عبارت shrpubw را تایپ کرده و کلید اینتر را بزنید. با این کار پنجره اشتراک فایل باز می شود.

شبکه

ب. در صفحه باز شده بر روی گزینه Next کلیک کنید. در صورتی که نیاز به اطلاعات بیشتری درباره فایروال ویندوز و تنظیمات آن دارید، قبل از کلیک بر روی این دکمه، لینک Learn more about Windows Firewall را مشاهده کنید.

شبکه

پ. حال نوبت به انتخاب پوشه مورد نظر برای اشتراک و انجام تنظیمات آن می رسد. در این صفحه شما علاوه بر انتخاب پوشه، می توانید نام کامپیوترتان در شبکه را هم تغییر داده (کادر Computre name) و نامی منحصر به فرد و تقریبا هم دست برای کامپیوترهای شبکه تان انتخاب کنید.

برای انتخاب پوشه مورد نظر از دکمه Browse استفاده کرده و پوشه تان را انتخاب کنید. سپس کلید Next را بزنید.

شبکه

ت. سپس باید برای پوشه ای که می خواهید به اشتراک بگذارید، نامی انتخاب کنید. این نام می تواند همان نام اصلی پوشه و یا متفاوت از آن باشد.

شبکه

ث. اگر دقت کنید، در همان پنجره عکس مرحله قبل گزینه ای با نام Offline Settings داریم. بر روی دکمه Change در مقابل آن کلیک کنید. حال می توانید تعیین کنید که کاربران هنگامی که به شبکه وصل نیستند، چگونه به پوشه به اشتراک گذاشته شده دسترسی داشته باشند. در صورت انتخاب دکمه رادیویی کنار اولین گزینه، هر کاربر می تواند تعیین کند که هنگام کار به صورت آفلاین، به چه فایل یا پوشه هایی دسترسی داشته باشد. اگر گزینه دوم را انتخاب کنید، کاربران هنگام آفلاین بودن به هیچ یک از فایل ها و پوشه ها دسترسی ندارند. در صورت انتخاب سومین گزینه، تمامی فایل ها و پوشه ها به صورت خودکار در حالت آفلاین در دسترس کاربران قرار می گیرند.

البته ایراد بزرگ گزینه سوم این است که یک کپی از تمام فایل ها و پوشه های به اشتراک گذاشته شده به کامپیوتر کاربران منتقل شده و علاوه بر اینکه حجم زیادی از هارد دیسک آنها را اشغال خواهد نمود، از نقطه نظر امنیتی هم چندان کار درستی به نظر نمی رسد.

نکته: توجه داشته باشید که استفاده از امکان آفلاین یک حفره امنیتی در مورد فایل های مهم است زیرا با این کار یک کپی از آنها بر روی هر کامپیوتری در شبکه باقی خواهد ماند. پس بهتر است با دقت و وسواس بیشتری درباره استفاده از این امکان تصمیم بگیرید.

شبکه

ج. اکنون باید تنظیمات مربوط به سطوح دسترسی و امنیت فایل و پوشه های به اشتراک گذاشته شده را انجام دهید.
در اینجا می توانید سطح دسترسی به پوشه ای را که می خواهید به اشتراک بگذارید، مشخص کنید.
پوشه شما یکی از این خصوصیات را می تواند داشته باشد:

  • قابل دسترسی برای همه کاربران فقط جهت مشاهده و خواندن (All users have read-only access)
  • کاربر ادمین دسترسی کامل داشته و دیگر کاربران تنها امکان مشاهده فایل ها را دارند (Administrators have full access; other users have read-only access)
  • کاربر ادمین دسترسی کامل داشته و دیگر کاربران هیچ گونه دسترسی ندارند (Administrators have full access; other users have no access)
  • و یا اینکه سطح دسترسی را برحسب نیاز خودتان تعیین کنید. (Customize permissions)

پس از تعیین دقیق سطوح دسترسی، روی دکمه Finish کلیک کنید.

شبکه

چ. در آخرین مرحله می توانید به سادگی و با فشردن دکمه Finish به کار خود پایان دهید و یا اینکه قبل از زدن این دکمه، مربع کنار عبارت When I click Finish, run the wizard again to another folder را تیک بزنید تا پس از پایان مراحل کار برای این پوشه، ویزارد از ابتدا اجرا گردد تا پوشه دیگری را به اشتراک بگذارید.

نکته ۱: در صورتی که نیازی به اشتراک پوشه خاصی ندارید و تنها می خواهید پوشه های عمومی عکس، فیلم، داکیومنت یا موسیقی کامپیوترهای ویندوز ۷ را به اشتراک بگذارید، می توانید از قابلیت Homegroup این ویندوز استفاده کنید که کار را بسیار ساده تر می کند. در صورت نیاز به راهنمایی در این مورد، به این مطلب سایت How to Geek مراجعه کنید.

نکته ۲: در صورتی که بر روی کامپیوترهای مختلف درون شبکه از هر دو سیستم عامل ویندوز ۷ و ایکس پی استفاده می کنید، ممکن است در اشتراک فایل بین این دو با مشکل روبرو شوید. برای حل مشکل و انتخاب شیوه درست اشتراک فایل بین ویندوز ۷ و ایکس پی، به این راهنما مراجعه کنید.

نکته ۳: شیوه ای که در این درس برای ویندوز ۷ توضیح دادیم، به اشتراک گذاری پوشه به صورت عادی و دسترسی همگانی است. در صورتی که می خواهید دسترسی ها را به هر پوشه محدودتر کرده و تنها به کاربران دارای رمز عبور و نام کاربری امکان استفاده از پوشه ها را از طریق شبکه بدهید، می توانید از این راهنمای ساده و قدم به قدم استفاده کنید.

بخش سوم مقاله

۱ ستاره۲ ستاره۳ ستاره۴ ستاره۵ ستاره (مجموع آرا: 1 رأی - میانگین رتبه: 4٫00 از 5)
پردازش...

دیدگاه